Zone Press Συνεντεύξεις Μπάσκετ

Βασιλόπουλος στο Zone Press που κυκλοφορεί: «Με κούρασε η ταμπέλα του άτυχου»

Δεν πιστεύω πως θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση και ο αθλητισμός θα επιστρέψει δριμύτερος σε όλα τα κλιμάκιά του

 

Οι παίκτες της δικής μου γενιάς είχαν σαν μότο το «Δούναι και Λαβείν», Η νεολαία του μπάσκετ, βιάζεται, απογοητεύεται εύκολα κι επηρεάζεται σε υπερθετικό βαθμό από τα σόσιαλ μίντια

 

Δεν είμαι ο πιο ταλαντούχος παίκτης, που υπάρχει εκεί έξω. Δεν παράτησα ποτέ στους στόχους μου. Αντίθετα μόχθησα, έκανα τα πάντα για να τα καταφέρω. 

                                     

Στη ζωή όλοι μας έχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας, πόσω μάλλον στον επαγγελματικό αθλητισμό. Πολλές καριέρες έχουν ολοκληρωθεί πρόωρα, αφού η «κατάρα» των τραυματισμών υπήρχε, υπάρχει και θα πάντα υπάρχει. Βέβαια πολλοί μπασκετμπολίστες, δεν θέλουν ούτε ν’ ακούν για τις ατυχίες τους, αφού επιθυμούν να μιλούν μόνο για τα εντός παρκέ πεπραγμένα τους.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΥΚΑ

Προσωπικά συμφωνώ απόλυτα μ’ αυτή τη συλλογιστική και το ίδιο κάνει και ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος, που μας έκανε την τιμή να μας μιλήσει για όλους και όλα. Ο έμπειρος φόργουορντ μας δίδαξε πολλά πράγματα, όμως εκεί που στάθηκε ήταν σε δύο πράγματα που δεν μας ξένισαν, αλλά σίγουρα μας προβλημάτισαν. Κουράστηκε να του φορούν τη «ταμπέλα» του άτυχου, αφού πιστεύει πως σημασία έχει τι έχεις αφήσει ως αθλητής και άνθρωπος στο άθλημα που υπηρετείς. Επιπλέον ο αρχηγός του Περιστερίου κρούει τον κώδωνα του κινδύνου στα νέα παιδιά και τα συμβουλεύει να σταματήσουν ν’ ασχολούνται με τα σόσιαλ μίντια και να εστιάσουν στις δεξιότητές τους, ανεξαρτήτως μπάσκετ.

Στο Zone Press αισθανόμαστε ιδιαίτερη χαρά και τιμή, γιατί άτομα σαν τον Βασιλόπουλο σπανίζουν και δεν το γράφουμε μόνο από τη μπασκετική σκοπιά του πράγματος. Θα δείτε παρακάτω, πως ένας επαγγελματίας αθλητής του δικού του βεληνεκούς, δεν ζει στο δικό του μικρόκοσμο, αλλά αφουγκράζεται και καταλαβαίνει τις δυσκολίες και την εξαθλίωση, που υπομένουν συναθλητές του κι όχι μόνο. Η φούσκα του επαγγελματικού αθλητισμού είναι ελκυστική και ονειρική, όμως έξω από αυτήν, υπάρχουν προβλήματα που χρήζουν επίλυσης… χθες.

«Παναγιώτη να σε ευχαριστήσω που δέχτηκες να μας μιλήσεις. Θα ξεκινήσουμε με τη «μόδα» της πανδημίας και θα σε ρωτήσω την άποψή σου για όλο αυτό που συμβαίνει με το λουκέτο του ερασιτεχνικού αθλητισμού; Υπάρχει συμβουλή να δώσεις στους συναθλητές σου;

«Πραγματικά ότι και να πούμε ή να δηλώσουμε, θ’ απέχει εντελώς από την πραγματικότητα. Το λουκέτο που έχει μπει στον επαγγελματικό αθλητισμό, έχει προκαλέσει ουκ ολίγα αγωνιστικά και οικονομικά προβλήματα. Μιλάω με πολλά παιδιά, που εδώ και τρεις μήνες δεν κάνουν προπονήσεις, ενώ το άγχος για το «αύριο» τους κάνει να φοβούνται. Ξέρετε πόσα παιδιά γνωρίζω κι είναι στα πρόθυρα πτώχευσης; Άλλοι που έκαναν επένδυση σε καφέ ή σε μαγαζιά με φαγητό, έχουν μείνει ξεκρέμαστοι και καταλαβαίνεις πως ώρες-ώρες σκέφτονται πως δεν έχουν στον ήλιο-μοίρα.

Τι συμβουλή να δώσω σε ανθρώπους, που δεν ξέρω τι τους ξημερώνει; Εύχομαι στους συναθλητές μου, αλλά και στον κόσμο που είναι άνεργος να κάνει υπομονή και θα καλυτερέψουν οι συνθήκες. Δεν πιστεύω πως θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση και ο αθλητισμός θα επιστρέψει δριμύτερος σε όλα τα κλιμάκιά του».

 

 

Θα σε πάω στο Περιστέρι τώρα, όπου ο σύλλογος έχει υποστεί λίφτινγκ σε πάγκο και έμψυχο δυναμικό. Τελικά οι αλλαγές κάνουν καλό ή κακό στην ομάδα;

«Αρχικά σίγουρα η αλλαγή προπονητή, φέρνει έναν ενθουσιασμό στους παίκτες κι αυτόματα αλλάζει η ψυχολογία. Βέβαια υπάρχει και η αντίθετη πλευρά, που υποστηρίζει πως οι αλλαγές, δεν φέρνουν πάντα την επιτυχία. Στο Περιστέρι νομίζω είμαστε σε μία καλή φάση, όμως η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε ομοιογένεια. Θέλει συσπείρωση, υπομονή και νομίζω θα βρούμε το δρόμο μας, ώστε να εμφανιστούμε πιο αποτελεσματικοί και συνεπείς στις υποχρεώσεις μας».

Που στοχεύετε στο τέλος της σεζόν; Με άλλα λόγια με τι θα είναι ευχαριστημένο το Περιστέρι;

«Είναι λίγο νωρίς να σου απαντήσω ακριβώς, με τι θα ήμασταν ευχαριστημένοι. Πιστεύω πως πρέπει να προκριθούμε στις τέσσερις κορυφαίες ομάδες του ελληνικού πρωταθλήματος. Έχουμε ποιότητα, εμπειρία και δίψα.Οο κόουτς είναι μπαρουτοκαπνισμένος, θα βρει τις σταθερές και θα μας έχει φορμαρισμένους την κατάλληλη στιγμή. Σίγουρα δεν έχουμε ταυτότητα ακόμα σαν ομάδα, αλλά αν συσπειρωθούμε και δουλέψουμε, έχουμε πιθανότητες να κάνουμε κάτι καλό. Νομίζω θα είμαστε ευχαριστημένοι, αν κάνουμε όλα τα παραπάνω».

Στη μέχρι τώρα θητεία σου στην ομάδα, έχεις αλλάξει τρεις προπονητές (Πεδουλάκης, Παπανικολόπουλος, Ζούρος). Τι θα κράταγες και τι θα πέταγες κι από τους τρεις;

«Θα σου δώσω απάντηση-κλισέ, όμως ισχύει 100%. Ο καθένας έχει τη δική του φιλοσοφία και να σου παραδεχτώ κάτι. Υπήρχε σεβασμός κι επικοινωνία και με τους προπονητές καια δεν προσωπικά, δεν είχα κανένα πρόβλημα. Στην Ελλάδα καλώς ή κακώς δεν υπάρχει υπομονή, όλοι διψούν γι’ άμεσα αποτελέσματα, εξ’ ου και οι πολλές αλλαγές. Πάντως όλοι παραμέρισαν τα «θέλω» τους για το καλό της ομάδας κι αυτό δείχνει πόσο επαγγελματίες είναι».

Δίνεις συμβουλές στη νέα γενιά παικτών; Τι συζητήσεις έχεις κάνει με τον Καράμπελα, που τώρα κάνει τα πρώτα του βήματα στα σαλόνια της Basket League; Έχει πέσει το επίπεδο του ελληνικού μπάσκετ;

«Πολύ ωραία ερώτηση αυτή, που μου κάνεις και δύσκολο ν’ απαντηθεί. Φυσικά προσπαθώ να συμβουλεύω τα νέα παιδιά και με τον Ζώη (Καράμπελα) έχουμε μιλήσει αρκετές φορές, για το πως θα βελτιωθεί και θα πάει παρακάτω στην καριέρα του. Δεν μπορώ να δεχθώ πως έχει πέσει το επίπεδο του ελληνικού μπάσκετ, όμως είναι ξεκάθαρο πως η νοοτροπία των νέων αθλητών, είναι εντελώς διαφορετική. Τι εννοώ μ’ αυτό;

Στη δική μου γενιά παλεύαμε για να παίξουμε δύο ή πέντε λεπτά. Στη συνέχεια βάζαμε μικρούς στόχους, ώστε να γίνουμε απαραίτητοι και να μπούμε στο «μάτι» των πιο έμπειρων παικτών. Για να το πω πιο απλά, πρώτα δίναμε και μετά παίρναμε. Δούναι και λαβείν. Αυτό δεν το έχουν τα νέα παιδιά κι εκεί έγκεινται η βασική μου ένσταση. Για παράδειγμα τα παιδιά με ταλέντο αν δουν πως δεν παίζουν, απογοητεύονται γρήγορα, δεν προπονούνται όσο πρέπει κι αυτό τους ρίχνει αγωνιστικά και ψυχολογικά.

Να στο φτάσω κι αλλού; Ο Καράμπελας είναι από τους προνομιούχους, που έχουν αγωνιστεί στις μικρές εθνικές, ενώ έχει και την εμπειρία ν’ αγωνίζεται στο Περιστέρι και να έχει ρόλο. Στην ηλικία του κι όχι μόνο, αν ένας παίκτης παίξει στην εθνική, θα το ποστάρει στα σόσιαλ μίντια, θα πάρουν τα μυαλά του αέρα και δεν θα δουλεύει, όσο πρέπει. Εμείς δεν το είχαμε αυτό κι εκεί εντοπίζω την αλλαγή νοοτροπίας».

Θα σε ξαναδούμε με τη γαλανόλευκη ή τελείωσε αυτή η ιστορία για εσένα;

«Πιστεύω πως ο κύκλος μου τελείωσε στην εθνική ομάδα. Έδωσα ότι είχα να δώσω και τώρα ήρθε ο καιρός να μπουν νέα παιδιά. Αισθάνομαι χορτασμένος και πιστεύω πως αυτό τα λέει όλα. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει, πως απαγορεύεται να υπάρχουν και έμπειροι αθλητές στην ομάδα. Δηλαδή θ’ αναφερθώ πάλι στους νέους, που βιάζονται να γίνουν κομμάτια της μεγάλης εθνικής, ενώ αυτή η διαδικασία, απαιτεί αρκετές εργατοώρες και υπομονή. Η εθνική δεν είναι σύλλογος, υπάρχει άλλη συλλογιστική στο να εκπροσωπείς τη χώρα σου και η διάδοχη κατάσταση, είναι μία άβολη κι επίπονη διαδικασία.

Η ισορροπία ανάμεσα σε έμπειρους και νέους παίκτες είναι επιτακτική, ώστε η γαλανόλευκη να ξαναγίνει η επίσημη αγαπημένη, αλλά θα προσθέσω το εξής: Όλοι οι παίκτες ΠΡΕΠΕΙ να δίνουν και την ψυχή τους για την Ελλάδα, καθώς είναι υπέρτατη τιμή ν’ αγωνίζεσαι για τη χώρα σου και το συναίσθημα είναι μοναδικό.

Επιπλέον θέλω να τονίσω πως η εθνική ομάδα είναι μία. Δεν υπάρχει η «δεύτερη» που αγωνίζεται στα προκριματικά Ευρωμπάσκετ και Μουντομπάσκετ και η πρώτη που παίζει στις τελικές φάσεις μεγάλων διοργανώσεων. Όλοι οι παίκτες είναι στρατιώτες της εθνικής, δεν υπάρχουν συνταγματάρχες. Όλοι παλεύουν για ένα στόχο».

 

Παναγιώτη, θα σε ρωτήσω κάτι, που ίσως σε ξενερώσει. Σ’ έχει κουράσει η «καραμέλα» του άτυχου;

«Όσο δεν φαντάζεσαι. Ξέρω πρώτος απ’ όλους πως έχασα χρήματα, τίτλους, συμμετοχές με την εθνική ομάδα και πιθανότατα ίσως η καριέρα μου, να είχε εξελιχθεί διαφορετικά. Δεν είμαι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος, που είχα σοβαρούς τραυματισμούς, όμως αυτό που μετράει για εμένα είναι η οικογένειά μου. Αυτή με στήριξε στα δύσκολα, αυτή με κάνει καλύτερο άνθρωπο κι εκείνη μου δίνει τη δυνατότητα να είμαι ο εαυτός μου. Δεν είμαι άτυχος και συνεχίζω ν’ απολαμβάνω να παίζω μπάσκετ».

Κάτι τελευταίο και σε αποδεσμεύω. Τι θα ήθελες να λένε για τον Βασιλόπουλο, όταν εκείνος εγκαταλείψει την ενεργό δράση;

«Θα σου μιλήσω πολύ ειλικρινά. Σίγουρα δεν είμαι από τους πιο ταλαντούχους τύπους, που υπηρετούν το μπάσκετ. Θεωρώ τον εαυτό μου ευλογημένο που παίζω ακόμα και να σου πω την αλήθεια, όταν σταματήσω, θέλω να με θυμούνται ως έναν άνθρωπο, που ποτέ δεν παράτησα ένα στόχο. Νομίζω πως άμα παλεύουμε για κάτι στη ζωή μας, πρέπει να το κάνουμε μέχρι τέλους. Όταν αποσυρθώ, θέλω να έχω αφήσει πίσω μου φίλους κι εύχομαι να μην έχω αδικήσει κανέναν, είτε μιλάμε για πρόεδρο συλλόγου, είτε για φύλακα γηπέδου».

Από τη μεριά του Zone Press θέλω να ευχαριστήσω τον Παναγιώτη Βασιλόπουλο για την ωραία συνέντευξη και για τα καλά του λόγια. Είναι από τους αθλητές που είναι παράδειγμα προς μίμηση και μακάρι ν’ ασχολείται με το αγαπημένο μας σπορ για πολλά χρόνια, είτε ως παίκτης, είτε ως παράγοντας.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ…

Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα