Zone Press Συνεντεύξεις

Βασίλης Ξανθόπουλος στο Zone Press: Δεν είναι μύθος… μικρός δεν έδινα πάσα

Ο Βασίλης Ξανθόπουλος εμφανισιακά μοιάζει σαν να μη μεγάλωσε ποτέ. Ωστόσο κουβαλάει σπουδαίες εμπειρίες και πολλούς τίτλους με αποκορύφωμα δύο ευρωπαϊκά (μια Euroleague και ένα BCL) αλλά φυσικά και το Παγκόσμιο Κύπελλο συλλόγων με την ΑΕΚ. Από μικρός κατάλαβε πως το σημαντικότερο στο μπάσκετ είναι να βοηθάς την ομάδα και όχι να σκοράρεις και από τότε έγινε ένας από τους καλύτερους συμπαίκτες που θα μπορούσε να βρεις κανείς στην Ελλάδα.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Παρότι εγγονός του Βασίλη Ξανθόπουλου, ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού, σε κέρδισε το μπάσκετ. Άλλο ένα παιδί που υπέκυψε στη γοητεία του θριάμβου του 1987;

“Παρότι όπως είπες ο παππούς μου ήταν ποδοσφαιριστής στον Ολυμπιακό εγώ από μικρός ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ στη γειτονιά μου και σε πολύ μικρή ηλικία πήγα στις ακαδημίες του Ολυμπιακού”.

Έχεις περάσει το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής σου και της καριέρας σου στην Αθήνα, με εξαίρεση το πέρασμα από ΠΑΟΚ και Άρη αλλά και την Ομπραντόριο. Πως είναι η προσαρμογή στη Ρόδο;

“Θα ήταν πολύ πιο εύκολη αν ήταν η οικογένειά μου μαζί. Είναι η πρώτη φορά που πηγαίνω να παίξω σε ένα μέρος και δεν έχω τη γυναίκα μου κοντά μου. Αυτή είναι η μόνη δυσκολία. Είμαστε σε ένα πολύ μεγάλο νησί και ευτυχώς υπάρχει μεγάλη οργάνωση από την ομάδα για τα ελληνικά δεδομένα. Οπότε το μόνο αρνητικό είναι ότι είμαι μακριά από την γυναίκα και τα παιδιά μου”.

 

Το ότι είναι μια περίοδος χωρίς πολύ τουρισμό στο νησί και χωρίς πολύ ζωή διευκολύνει έναν αθλητή να εστιάσει στο μπάσκετ ή τον εγκλωβίζει γιατί δεν έχει την ευκαιρία να αλλάξει παραστάσεις;

“Απ’ ότι ξέρω, τα τελευταία χρόνια η ομάδα του Κολοσσού δεν έκανε ποτέ προετοιμασία στη Ρόδο. Η δυσκολία εδώ είναι ότι έχει πολύ ζέστη και τρομερή υγρασία. Δεν έχουμε πολύ χρόνο ελεύθερο αλλά ακόμα και όταν έχουμε μπορούμε να κυκλοφορήσουμε και να δούμε λίγο κόσμο. Δεν είμαστε για προετοιμασία σε βουνό ώστε να μην μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο. Αυτό συμβάλει στο να περάσει πιο εύκολα η προετοιμασία και στο καλό κλίμα της ομάδας”.

Ποιο είναι το βασικότερο κομμάτι της φιλοσοφίας του κόουτς Καντζούρη που θέλει να σας μεταφέρει;

“Θέλει να δείξει σε όλα τα παιδιά τους ρόλους που θα έχουν στην ομάδα, αυτό είναι το πρώτο που θέλει να μας περάσει. Γενικά είναι μια ομάδα που, αν εξαιρέσεις εμένα (είναι ο πιο μεγάλος σε ηλικία), θέλει να έχει βάθος χρόνου. Ακόμα και οι ξένοι που έχουμε είναι σχετικά μικροί σε ηλικία”.

 

Πως αντιμετωπίζει το ελληνικό πρωτάθλημα ένας αθλητής όταν βλέπει πως τον Σεπτέμβριο δεν ξέρουμε πόσες ομάδες θα παίξουν στην Basket League, καταλήγουμε στο να παίζουν κουτσά στραβά 13 ομάδες; Βέβαια υπάρχουν σύλλογοι όπως είναι οι Προμηθέας, το Περιστέρι και η ΑΕΚ, που δείχνουν το ορθό μονοπάτι για ένα επαγγελματικό σύνολο

 

“Η αλήθεια είναι ότι έχουμε φτάσει μέσα Σεπτεμβρίου και δεν ξέρουμε ακόμα πόσες θα είναι οι ομάδες. Αυτό κάποια στιγμή πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να αλλάξουμε τα κριτήρια, πρέπει να αλλάξουν οι χρόνοι που θα αποφασίζεται αν μια ομάδα πληροί τα κριτήρια να παίξει. Από την άλλη, οι περισσότερες ομάδες έχουν φτιάξει καλά σύνολα, και αυτό είναι το περίεργο. Όπως είπες ο Προμηθέας, το Περιστέρι, η ΑΕΚ, έχουν φτιάξει καλές ομάδες και διεκδικούν τρόπαια. Και οι ομάδες, όμως, που είναι πιο κάτω έχουν κάνει καλή δουλειά. Και ο Άρης και ο ΠΑΟΚ φαίνεται πως θα είναι αρκετά δυνατοί αλλά πρώτα από όλα ελπίζω το πρωτάθλημα να ξεκινήσει και να τελειώσει κανονικά”.

Είναι κοινώς αποδεκτό πως δεν υπάρχει το ίδιο ταλέντο στις μικρές ηλικίες όπως πριν 10-15 χρόνια και είναι εν μέρη λογικό γιατί δε γίνεται να βγαίνουν κάθε χρόνο αθλητές-θρύλοι όπως είναι οι Διαμαντίδης και Σπανούλης. Υπάρχει όρεξη για δουλειά, ώστε να καλυφθεί αυτό το κενό;

“Η φετινή χρονιά είναι πολύ σημαντική και θεωρώ πως θα πάρουν αρκετές ευκαιρίες σε πολλές ομάδες τα νέα παιδιά. Υπάρχει ταλέντο, αν και δεν είναι το ίδιο με τη γενιά των 90άριδων. Από τη γενιά τη δικιά μου και πιο πίσω ισχύει πως βγαίνανε περισσότερα ταλέντα αλλά έχει αλλάξει λίγο η νοοτροπία και έχει αλλάξει και η εποχή. Παρόλα αυτά θεωρώ πως υπάρχει ταλέντο και αν και λέμε συνήθως ότι το ποδόσφαιρο είναι πιο δημοφιλές στην Ελλάδα πιστεύω πως το μπάσκετ είναι τελικά πιο δημοφιλές. Ευελπιστώ πως στο τέλος της χρονιάς θα έχουν βγει μπροστά πολλά νέα παιδιά”.

Έχεις 2 χάλκινα μετάλλια σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο με την εθνική εφήβων. Όταν σε μικρή ηλικία φτάνει ένας αθλητής τόσο ψηλά πως γίνεται να προετοιμαστεί ψυχολογικά στο ότι θα βρεθεί σε μια ομάδα που θα είναι πίσω στο ροτέισον;

” Η αλήθεια είναι πως στις μεγάλες ομάδες, όπως όταν πήγα στον Παναθηναϊκό, το να μην παίξεις μία χρονιά δεν κάνει κακό γιατί οι εμπειρίες που παίρνεις κάθε εβδομάδα, από τους συμπαίκτες και τους προπονητές σου είναι τρομερές. Αυτό “χαλάει” τον αθλητή όταν γίνεται κάθε χρόνο. Αν δεν παίζεις δεν βελτιώνεσαι. Είμαι πολύ τυχερός που πέρασα από το πρόγραμμα του Παναθηναϊκού, με έχει βοηθήσει πάρα πολύ και νομίζω πως όσα παιδιά από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό πάρουν χρόνο συμμετοχής θα τους βοηθήσει πολύ”..

Ήσουν περίπου 20 χρονών όταν πήγες στον Παναθηναϊκό. Σε αυτή την ηλικία κυριαρχεί το βάρος της ευθύνης ή ο ενθουσιασμός για να πάρεις την απόφαση να πας σε μια ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό;

“Στην αρχή υπάρχει ενθουσιασμός. Όταν όμως, ξεκινάει η προετοιμασία και βλέπεις την πίεση που υπάρχει (μιλάμε για τον ΠΑΟ των παχιών αγελάδων), το άγχος ανεβαίνει και ο ενθουσιασμός έρχεται λίγο πιο κάτω. Υπήρχε χαρά, αλλά με μέτρο”.

Έχεις ενεργό ρόλο στον ΠΣΑΚ (Γενικός γραμματέας). Είχες κάνει μαζί με τους υπόλοιπους μια μεγάλη προσπάθεια για να στηρίξετε τους Έλληνες αθλητές. Βλέπεις κάποια αποτελέσματα της προσπάθειας αυτής; Έχεις νιώσει παραγκωνισμένος λόγω του ότι είσαι Έλληνας.

Η αλήθεια είναι ότι εγώ προσωπικά δεν έχω νιώσει να μην αφήνουν στην απ’έξω. Είχα την τύχη στην καριέρα μου να μην έχω τέτοιο θέμα. Είμαι ένας παίκτης που δεν είμαι ο σταρ, είμαι αθλητής ομάδας, ξέρω τι μπορώ να κάνω και οι προπονητές με διαλέγουν για ένα συγκεκριμένο ρόλο. Παρόλα αυτά θεωρώ πως ο Έλληνας παίκτης είναι παραγκωνισμένος αλλά και από την άλλη πλευρά, εμείς οι Έλληνες παίκτες δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε και να μη δουλεύουμε ή να λέμε ότι επειδή θα παίξει ένας ξένος λιγότερος, ν’ ανεβάσουμε το κασέ μας. Νομίζω πάντως πως αν οι ομάδες έπαιρναν λιγότερους ξένους, οι γηγενείς αθλητές θα είχαν περισσότερες ευκαιρίες, κ΄τι που θα βοηθούσε και την εθνική ομάδα. Επειδή έχω παίξει στην Ισπανία, μια ομάδα εκεί μπορεί να ξεκινήσει με 0-5 νίκες και να μην «ιδρώσει το αφτί» του προπονητή. Πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα για να φτάσουμε σε ένα καλό σημείο ώστε να υπάρχει εμπιστοσύνη στους Έλληνες προπονητές, αλλά και γενικότερα στους προπονητές, και φυσικά και στους Έλληνες παίκτες.

Από το πέρασμα σου από την Ισπανία πως λειτουργούσαν στην Ομπραντόριο σε αυτό το κομμάτι; Η εμπιστοσύνη στους Ισπανούς παίκτες γενικότερα είναι το «κλειδί» της επιτυχίας της εθνικής τους ομάδας;

Σίγουρα είναι πολύ σημαντικό αυτό. Όταν βάζεις 16 και 17 χρονών παιδιά να παίξουν όχι μόνο στην ACB αλλά και σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις είναι επόμενο να έχουν επιτυχίες και με την εθνική ομάδα. Παίζει μεγάλο ρόλο να έχουν χρόνο συμμετοχής οι γηγενής παίκτες ώστε να «ψηθούν». Όπως είπα και πριν, όμως, πρέπει και οι ίδιοι οι νεαροί παίκτες να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν, να δουλέψουν και να προσέχουν να μην ξεφύγει το μυαλό τους και να μην πετάνε στα σύννεφα.

Έχεις σηκώσει πολλούς τίτλους. Αν εξαιρέσεις το Κύπελλο με την ΑΕΚ το 2018 και το Διηπειρωτικό αλλά και το πρωτάθλημα του 2013 με τον Παναθηναϊκό στο ΣΕΦ όλοι οι υπόλοιποι τίτλοι σου έχουν έρθει στο ΟΑΚΑ. Είναι το ΟΑΚΑ σαν το σπίτι σου;

Η αλήθεια είναι ότι αισθάνομαι καλά εκεί. Έχω περάσει πέντε χρόνια στο ΟΑΚΑ, χωρίς τις εθνικές ομάδες, σχεδόν το ένα τρίτο της καριέρας μου. Ίσως είναι και τύχη!

Πέρα από τις επιτυχίες που έχεις ζήσει είχες και μια δύσκολη χρονιά με τον Πανιώνιο το 2015. Είναι η μοναδική χρονιά που θες ίσως να ξεχάσεις;

“Δεν την ξεχνάω γιατί ακόμα και από μια κακή πορεία μαθαίνεις πράγματα. Σίγουρα στεναχωρήθηκα πάρα πολύ γιατί ο Πανιώνιος είναι μια ομάδα που είχα ζήσει τρομερές στιγμές. Την πρώτη μου χρονιά στην ομάδα βγήκαμε στην Euroleague,, όταν ξαναγύρισα στον Πανιώνιο βγήκαμε 3οι με τον κόουτς Μπαρτζώκα. Όταν γύρισα από την Ισπανία η ομάδα στήθηκε την τελευταία στιγμή δυστυχώς. Αν η ομάδα είχε στηθεί πιο νωρίς θεωρώ πως δε θα έπεφτε στο τέλος της σεζόν γιατί είχε καλές μονάδες. Οι πολλές αλλαγές προπονητών δε βοήθησαν και γενικά ήταν λάθος το πως είχε στηθεί ο Πανιώνιος. Παρόλα αυτά δε μετανιώνω ούτε θα άλλαζα κάτι γιατί ακόμα και από τις δυσκολίες έμαθα πράγματα”.

Προφανώς και είναι άτοπο να συγκρίνουμε τίτλους αλλά σε σχέση με την Euroleague του 2007, το BCL το ένιωσες περισσότερο; Λόγω ηλικίας, λόγω ότι ήσουν βασικό κομμάτι της ομάδας.

Για να μην κρυβόμαστε, με τον Παναθηναϊκό και το 2004 και το 2007 δεν έπαιζα πολύ. Το 2012-13 είχα ενεργό ρόλο με τον Αργύρη Πεδουλάκη. Με την ΑΕΚ ήμουν από τα βασικά γρανάζια της ομάδας και επιπλέον ήταν πολύ δυνατές οι στιγμές που ζήσαμε ειδικά στο Final 4 στο ΟΑΚΑ. Παίζαμε στην έδρα μας και υπήρχε τρομερή ατμόσφαιρα. Και το κύπελλο στην Κρήτη, όμως, όπου είχαμε αποκλείσει τον Παναθηναϊκό και κερδίσαμε τον Ολυμπιακό στον τελικό θεωρώ πως ήταν από τις πιο δίκαιες κατακτήσεις κυπέλλου αφού κερδίσαμε τα δύο φαβορί.

Η ΑΕΚ εκείνη τη χρονιά, παρότι δεν ξεκίνησε πολύ καλά, από την πρόκριση της στους 16 στο παιχνίδι με την Μπαιρόιτ που ήρθε με ανατροπή και buzzer beater, ήταν σαν να ατσαλώθηκε και από κει και έπειτα έδειχνε πως δεν έχανε με τίποτα.

“Χάναμε αλλά κερδίζαμε αυτά που έπρεπε να κερδίσουμε. Θυμάμαι όταν ήμασταν στο Ηράκλειο για τον τελικό του Κυπέλλου, 2-3 μέρες πριν τον τελικό γινόταν η κλήρωση του BCL. Είχαμε βγει τρίτοι στον όμιλο και τελικά κληρωθήκαμε με την Νίμπουργκ που ήταν μια πολύ καλή ομάδα. Μετά στους προημιτελικούς θα παίζαμε με το Στρασβούργο που ήταν επίσης μια καλή ομάδα αλλά ήταν στα μέτρα μας. Αισθανόμασταν καλά είχαμε και τις προσθήκες των ξένων που είχαν έρθει οπότε νιώθαμε ότι κάτι άλλαξε. Στον τελικό με τον Ολυμπιακό υπήρχε μια σιγουριά ότι θα πάμε καλά. Όταν στη συνέχεια παίξαμε το πρώτο παιχνίδι με την Νίμπουργκ και χάσαμε, ξέραμε ότι στον επαναληπτικό θα κερδίσουμε, απλά μας ενδιέφερε το εύρος της διαφοράς. Τα καταφέραμε και περάσαμε μετά και από το Στρασβούργο και έτσι φτάσαμε στο Final 4. Μπορεί να μην παίξαμε καλά σε κάποια παιχνίδια στην Ελλάδα γιατί είχαμε το μυαλό μας στο Final 4 αλλά λέγαμε πως αν κερδίσουμε τη Μούρθια στον ημιτελικό, που ήταν η καλύτερη ομάδα στη διοργάνωση, στον τελικό δε θα χάναμε”.

Συγκριτικά πάντως, βάση δεδομένων, ρόστερ, δυναμικότητας κλπ ίσως η συμμετοχή με τον Πανελλήνιο στο F4 του EuroCup το 2010 να ήταν ακόμα σπουδαιότερο επίτευγμα.

To EuroCup τότε ήταν πολύ δυνατό και υπήρχαν ομάδες που έπαιζαν άνετα στην Euroleague. Σίγουρα ήταν μεγάλη επιτυχία αλλά με την ΑΕΚ πανηγυρίσαμε τίτλο οπότε δεν μπορώ να το βάλω στο ίδιο πλαίσιο. Στον Πανελλήνιο με προπονητή τον Ηλία Ζούρο και βοηθό τον Ηλία Καντζούρη ήταν πολύ δυνατή η ομάδα. Αν δεις τους παίκτες που είχαμε, και οι Έλληνες και οι ξένοι ήταν πολύ καλοί. Ήταν οι εποχές που υπήρχαν πολλά χρήματα και είχαμε υψηλά μπάτζετ”.

Είχες την τύχη και την ατυχία να κληθείς στην εθνική ανδρών (Eurobasket 2011) σε μια μεταβατική περίοδο και αυτό από μόνο του περιόριζε τις ελπίδες για μετάλλιο. Ωστόσο η 6η θέση ήταν πολύ ικανοποιητική τελικά;

“Σίγουρα ήταν επιτυχία γιατί ο στόχος της εθνικής εκείνη τη χρονιά ήταν να μπει στο προολυμπιακό. Θα μπορούσε να έχει γίνει κάτι καλύτερο γιατί παίξαμε με τη Γαλλία στον προημιτελικό και χάσαμε στις λεπτομέρειες. Θα μπορούσαμε να έχουμε περάσει στην τετράδα. Παρόλα αυτά πετύχαμε τη Σερβία για τις θέσεις 5-8 και πήραμε το «εισιτήριο» για το προολυμπιακό. Ήταν τεράστια επιτυχία με βάση τα ρόστερ των ομάδων τότε”.

Και ο μύθος λέει πως η κλήση σου για την εθνική ήρθε λίγο μετά το γάμο σου.

“Ναι, είχα παντρευτεί εκείνο το καλοκαίρι. Όταν κλήθηκα στην εθνική μόλις είχαμε γυρίσει και ήταν να ξαναφύγουμε. Οπότε δεν ξαναφύγαμε για να πάω στην εθνική”.

Υπάρχει ένας ακόμα μύθος που λέει ότι μικρός δεν έδινες πάσα.

“Δεν είναι μύθος, είναι αλήθεια. Στα μίνι δεν έδινα πάσα μέχρι που κάποια στιγμή ο κύριος Αλέκος Σπανουδάκης που είχαμε προπονητή μου εξήγησε ότι είναι καλό να πασάρεις γιατί γίνονται δύο άτομα χαρούμενα και όλα τα σχετικά και από τότε πιο πολύ πασάρω παρά σουτάρω. Από μικρός αυτό που είχα ως θετικό ήταν ότι καταλάβαινα το μπάσκετ που είναι ταλέντο αλλά δεν ήμουν αυτός ο παίκτης που λες «πως σκοράρει έτσι» ή «πως καρφώνει έτσι». Όταν έφυγα από το εφηβικό του Ολυμπιακού και πήγα να παίξω στη Β’ Εθνική στον Πειραϊκό και άρχισα να παίζω με άντρες κατάλαβα ότι πρέπει να αντιλαμβάνομαι λίγο διαφορετικά το παιχνίδι. Στα εφηβικά του Ολυμπιακού άκουγα βέβαια τις εντολές του προπονητή αλλά έπαιρνα παραπάνω πρωτοβουλίες από αυτές που θα έπρεπε. Στον Πειραϊκό κατάλαβα σε ποιο ρόλο θα ήμουν καλός ώστε να κάνω την καριέρα που έπρεπε να κάνω”.

Μετά από τόσα χρόνια στο υψηλότερο επίπεδο, με τίτλους, με εμπειρίες, τι είναι αυτό που μένει τελικά μετά από τόσο κόπο και προσπάθεια;

“Είμαι τυχερός που έχω κάνει το χόμπι μου επάγγελμα. Έχω ζήσει καλές εποχές στο αγωνιστικό και στο οικονομικό κομμάτι. Αυτό που λέω στα παιδιά μου, αλλά και σε camp, είναι ότι έχω ζήσει φοβερές στιγμές που δύσκολα άλλα επαγγέλματα σε βοηθάνε να τις ζήσεις. Και καλές και δύσκολες βέβαια, αλλά και οι δύσκολες στιγμές με έχουν βοηθήσει. Και επίσης μέσα από τον αθλητισμό και το μπάσκετ έχω κάνει μεγάλες φιλίες. Οι κολλητοί μου είναι οι περισσότεροι από τις ακαδημίες του Ολυμπιακού, έχω κάνει φιλίες με συμπαίκτες μου και όποτε βρισκόμαστε θυμόμαστε ωραία πράγματα”.

Σχετικά Άρθρα

Ελεάννα Χριστινάκη στο Zone Press: H εθνική Ελλάδος  χρειάζεται χρόνο…

Ιωάννης Καλλιτσάρης

Μιχάλης Λούντζης στο Zone Press: Κάναμε περήφανη τη Πάτρα… πρόκληση για μένα ο Προμηθέας

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΣΑΚΕΤΑ

ΑΑΡΟΝ ΓΟΥΑΪΤ ΣΤΟ ΖΟΝΕ PRESS «ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΩ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ»

ZonePress
Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα