Basket League Zone Press Συνεντεύξεις Μπάσκετ

Τολιόπουλος στο Zone Press: Ο σεβασμός δεν απαιτείται … κερδίζεται

 Ο Άρης Λυκογιάννης μ’ έπεισε πως ήμουν έτοιμος για να κάνω το βήμα παραπάνω και να είμαι ανταγωνιστικός

 

Μπορεί στην ΑΕΚ να κατέκτησα το Κύπελλο Ελλάδος, όμως δεν ήμουν ευχαριστημένος με το ρόλο μου στον σύλλογο

 

Στο μπάσκετ μια ομάδα που μου άρεσε ήταν η Μπαρτσελόνα, λόγω κόσμου και ιδιοσυγκρασίας.

 

Δεν είχα όμως κάποιο στόχο ώστε να παίξω σε κάποια συγκεκριμένη ομάδα στο εξωτερικό. Με ενδιέφερε να φτάσω σε ένα επίπεδο που να παίζω με τους καλύτερους»

Στα 24 του ο Βασίλης Τολιόπουλος έχει κατακτήσει Πρωτάθλημα Ελλάδος, Κύπελλο Ελλάδος αλλά έχει αγωνιστεί και σε τελικό Euroleague (2017). Ωρίμασε νωρίς σαν παίκτης και πλέον στον Ιωνικό αποτελεί βασικό «γρανάζι» της ομάδας του Βαγγέλη Αγγέλου. Η συμμετοχή του στην εθνική ανδρών στα προκριματικά του Eurobasket 2022 επιβεβαίωσε πως βρίσκεται πλέον στην ελίτ των Ελλήνων παικτών και το μόνο που μένει είναι να περιμένουμε να ανοίξουν ξανά τα γήπεδα ώστε να τον απολαύσουμε από τις εξέδρες.

Το Zone Press είναι στην ευχάριστη θέση να συνομιλήσει μαζί του και ο νεαρός άσος να πει πολλά πράγματα, που αφορούν το μπάσκετ κι όχι μόνο.

 

Καταρχάς είναι δεδομένα μια πολύ περίεργη σεζόν με αναβολές αγώνων, κρούσματα Covid και λογικά υπήρχαν σε όλες τις ομάδες σκαμπανεβάσματα που δεν τις άφησαν να βρουν ρυθμό. Ο Ιωνικός ξεκίνησε άσχημα αλλά κάπου στα μέσα της σεζόν «άλλαξε ταχύτητα» και έδειξε να ξεφεύγει από τη ζώνη του υποβιβασμού. Τι έφερε αυτή την αλλαγή;

«Νομίζω ότι χρειαστήκαμε ένα χρονικό περιθώριο κοντά στους δύο μήνες για να δεθούμε σαν ομάδα. Χρειάστηκε επίσης κάποιος χρόνος προσαρμογής για τους ξένους που κάποιοι από αυτούς έπαιξαν για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Όταν ήρθε και ο νέος προπονητής ξεκινήσαμε να είμαστε πιο ομαδικοί και να γινόμαστε καλύτεροι και πλέον έχουμε βρει το ρυθμό μας και αποδίδουμε καλύτερα και πιστεύω ότι μπορούμε να πάμε και ακόμα καλύτερα».

Είσαι δανεικός στον Ιωνικό από την ΑΕΚ. Είναι δεδομένο πως αυτό είναι καλό για έναν αθλητή καθώς του δίνονται περισσότερες ευκαιρίες και χρόνος συμμετοχής. Ωστόσο δεν έχουμε αναρωτηθεί αν αυτό αποτελεί και βαρίδιο καθώς είναι μια «δοκιμασία» για εσάς ώστε να πείσετε ότι μπορείτε να σταθείτε στην ομάδα στην οποία ανήκετε.

«Εξαρτάται τον αθλητή. Εγώ προσωπικά δεν νιώθω κάποιο άγχος για να αποδείξω κάτι στην ΑΕΚ. Το κοιτάω σαν μια ευκαιρία να κάνω μια γεμάτη σεζόν και να βελτιωθώ γιατί δεν είχα ξαναπαίξει τόσο πολύ μέσα σε μία σεζόν. Ήταν κάτι που ήθελα να κάνω φέτος και αισθάνομαι πολύ ευχαριστημένος».

Πλησιάζουμε σιγά σιγά στην τελική ευθεία της φετινής σεζόν. Ποια ήταν τα αδύναμα σημεία του Ιωνικού που δεν επέτρεψαν να κάνετε ένα βήμα παραπάνω και ποια τα θετικά που σαν «ξεκόλλησαν» από τις τελευταίες θέσεις;

Στην αρχή της χρονιάς ήμασταν σε δύσκολη θέση και επιπλέον δεν είχαμε το γήπεδό μας. Από την προετοιμασία ακόμα ήμασταν από γήπεδο σε γήπεδο, δεν ξέραμε που θα κάνουμε προπόνηση και δεν μπορούσαμε να μπούμε σε μια σειρά. Μπήκαμε στο γήπεδό μας και στη συνέχεια ήρθε και η αλλαγή του προπονητή που έφερε τα πάνω κάτω και έπρεπε να προσαρμοστούμε σε αυτό. Μετά τους πρώτους δύο μήνες αρχίσαμε να αποδίδουμε εφόσον καταλάβαμε τη νοοτροπία του καινούργιου προπονητή. Έτσι ήρθαν κάποιες σημαντικές νίκες που κατά 70-80% μας κρατάνε στην κατηγορία και αν είμαστε και λίγο τυχεροί μπορεί και να μπούμε στα πλέι οφ.

Έχεις συνεργαστεί με αρκετούς από τους κορυφαίους Έλληνες προπονητές, ποιος ήταν αυτός που σε έπεισε ότι μπορείς να κάνεις το βήμα παραπάνω;

«Στον Κολοσσό ο κόουτς Λυκογιάννης, ενώ δεν είχα εμπειρία από παιχνίδια Α1 με πέταξε στα βαθιά σε κάποια παιχνίδια που ήταν τραυματίας ο Μάικ Τζέιμς και δεν υπήρχε άλλος γι’ αυτή τη θέση. Τότε ήταν που με έπεισε ότι μπορώ να κάνω το βήμα παραπάνω και σκέφτηκα ότι μάλλον είμαι έτοιμος για αυτό».

Έχεις προλάβει να αναδειχθείς και πρωταθλητής (με τον Ολυμπιακό το 2016) και κυπελλούχος (με την ΑΕΚ το 2020). Ωστόσο το συναίσθημα της συμμετοχής σε τελικό Euroleague είναι πιο δυνατό;

«Σίγουρα είναι και τα δύο πολύ δυνατά συναισθήματα. Από την Euroleague του 2017 έμεινε μια πικρία αλλά και μόνο που ήμασταν στο Final 4 και προετοιμαζόμασταν για το παιχνίδι της χρονιάς και όσα ζήσαμε στο ξενοδοχείο και στο γήπεδο ήταν μοναδικές εμπειρίες. Ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό που μόνο με κάποιο τίτλο μπορεί να συγκριθεί».

Ξεκίνησες την καριέρα σου από τον Πανιώνιο, ήρθε ο Κολοσσός και στο τέλος ο Ολυμπιακός. Ένας αθλητής που κάνει τα πρώτα του μεγάλα βήματα και αρχίζει να ξεχωρίζει σε ομάδες επιπέδου Basket league πως μπορεί να κοντρολάρει το μυαλό του και να χωνέψει ότι πλέον θα πρέπει να συμβιβαστεί με κάτι λιγότερο από 5 λεπτά Μ.Ο. ανά παιχνίδι;

«Όταν παίρνεις σε αυτή την ηλικία μεταγραφή στον Ολυμπιακό ακόμα και τα 5 λεπτά μπορεί να είναι πολλά. Είναι πολύ δύσκολο να πεις «όχι» στην προοπτική να πας σε μια τόσο μεγάλη ομάδα, οπότε βάλε πίσω τον εγωισμό, ώστε να προσπαθήσεις να διεκδικήσεις ότι περισσότερο μπορείς».

Στον Άρη αγωνίστηκες σε μια δύσκολη περίοδο για την ομάδα αλλά ακόμα και έτσι η φανέλα είναι βαριά. Υπάρχει ακόμα αυτή η αύρα του «Αυτοκράτορα» στο Αλεξάνδρειο ή έχουν συμβιβαστεί στο ότι έχουν αλλάξει τα δεδομένα από τη δεκαετία του 80’ και του 90’;

Δεν μπορώ να πω πως έχει αλλάξει ιδιαίτερα. Δεν το έζησα για πολύ βέβαια αλλά ο κόσμος του Άρη πιστεύω πως είναι ο πιο ενεργός στο χώρο του μπάσκετ. Βλέπουμε ότι ακόμα και τώρα σε περίοδο πανδημίας κάνει sold out σε όλα τα παιχνίδια. Ακόμα και στην περίοδο που έπαιξα στον Άρη, που η ομάδα δεν πήγαινε καλά βαθμολογικά, το γήπεδο ήταν γεμάτο και πάντα ήθελαν να βοηθήσουν και πάντα στεναχωριόταν για την ομάδα. Οπότε πιστεύω πως η αύρα του Άρη είναι ακόμα ζωντανή και είναι πολύ όμορφο αυτό.

Αντίθετα, βρέθηκες στην ΑΕΚ σε μια πολύ καλή φάση όπου πήρατε Κύπελλο, προκριθήκατε στο F8 του BCL και αν δεν διακόπτονταν το πρωτάθλημα η ομάδα διεκδικούσε και την Basket League. Ήταν η πιο χορταστική χρονιά για σένα;

Σίγουρα ήταν μια καλή χρονιά που πήραμε και έναν τίτλο ωστόσο δεν ήμουν απόλυτα ευχαριστημένος με το ρόλο μου γι’ αυτό ζήτησα να πάω δανεικός στον Ιωνικό. Δεν μπορώ να πω, όμως, ότι έχω άσχημες αναμνήσεις. Ήταν μια χρονιά με τα καλά της και τα κακά της και ο τίτλος που πήραμε άφησε μια θετική εικόνα σε εμένα προσωπικά.

Για να πάμε στο κομμάτι της εθνικής. Ξεκινώντας από τα πιο πρόσφατα, μέλος της εθνικής ανδρών πλέον. Καταρχάς είναι επιβράβευση όλης της πορείας σου;

«Ναι σίγουρα. Στο ξεκίνημα της χρονιάς στόχευα να παίξω σε μια ομάδα που θα παίρνω 20-25 λεπτά συμμετοχής και αυτό ίσως να οδηγήσει στα «παράθυρα» της εθνικής. Χαίρομαι που τα κατάφερα, ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία».

Έχετε έναν άχαρο ρόλο στα προκριματικά. Πως το αντιμετωπίζετε όλο αυτό; Δηλαδή να κάνετε τη «βρώμικη δουλειά» που θα φέρει την πρόκριση αλλά ελάχιστοι από εσάς να συμμετέχουν στα τελικά της διοργάνωσης.

Δεν το θεωρώ και τόσο «βρώμικη δουλειά». Σε καλεί η εθνική γιατί θεωρεί ότι είσαι από τους καλύτερους διαθέσιμους γιατί δυστυχώς υπάρχει αυτή η κόντρα με την Euroleague και οι παίκτες που φαινομενικά είναι οι καλύτεροι δεν μπορούν να πάνε. Έτσι όλες οι εθνικές πηγαίνουν με αυτούς που είναι οι καλύτεροι από τους διαθέσιμους. Δεν θεωρώ πως είναι «χαμαλίκι», σίγουρα είναι μια τιμή για όλους τους παίκτες να βοηθήσουν την εθνική ομάδα να προκριθεί είτε στο Ευρωπαϊκό είτε στο Παγκόσμιο είτε στους Ολυμπιακούς και αν στο τέλος δεν είσαι στην τελική επιλογή λες ότι βοήθησες και εσύ σε αυτή την πρόκριση.

Έχεις επιτυχίες και με την εθνική Παίδων και με την Εφήβων αλλά και με την Νέων. Ποιες αναμνήσεις ξεχωρίζεις από τις μικρές εθνικές ομάδες, είτε από τους αγώνες είτε από τα παρασκήνια;

«Το Παγκόσμιο του 2015 στην Κρήτη ήταν ότι καλύτερο έχω ζήσει από πλευράς εθνικής ομάδας. Ήταν 2-3 παιχνίδια πολύ ιδιαίτερα που μου έμειναν στο μυαλό και ειδικά το παιχνίδι με την Ισπανία».

Στο Παγκόσμιο Εφήβων το 2015 στο Ηράκλειο δεν πήρατε μετάλλιο αλλά φτάσατε στην 4η θέση. Αυτό αποτελεί μεγάλη επιτυχία αλλά οι αθλητές συνήθως λένε πως η 4η και η 2η θέση πονάνε πιο πολύ. Ισχύει αυτό για σένα;

«Τελικό δεν έχω παίξει με την εθνική αλλά το 2015 ήμασταν και λίγο άτυχοι γιατί παίξαμε στον ημιτελικό με τις ΗΠΑ. Πιστεύω ότι οποιονδήποτε άλλο αντίπαλο βρίσκαμε στον ημιτελικό μπορούσαμε να τον νικήσουμε. Και τους Αμερικανούς, βέβαια, τους κοντράραμε αλλά ακόμα και έτσι πήραμε την 4η θέση ανάμεσα σε πολύ καλές ομάδες».

Αντιμετωπίσατε στον ημιτελικό τους ΗΠΑ και χάσατε στις λεπτομέρειες. Αντίπαλοι ήταν παίκτες που αυτή τη στιγμή είναι είτε σταρ του NBA (Τέιτουμ), είτε πολύτιμα εργαλεία στις ομάδες τους (Μπράνσον). Πως ήταν η συμπεριφορά τους εντός και εκτός παρκέ;

«Η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι πολύ γιατί δεν τους συναντήσαμε πολλές φορές στο ξενοδοχείο. Ο Τέιτουμ ήταν δύο χρόνια μικρότερος οπότε δεν είχε ηγετικό ρόλο σε αυτή την ομάδα αλλά φαινόταν ότι ήταν ένα παιδί που θα ξεχώριζε τα επόμενα χρόνια. Όλοι τους ήταν πολύ καλοί και γι’ αυτό πήραν και το Παγκόσμιο τότε. Θυμάμαι πολύ καλά τον Μπράνσον που είχε παίξει πολύ καλά εναντίον μας».

Εκείνο το παιχνίδι σας έβαλε στο μυαλό τη σκέψη ότι μπορείτε και εσείς να έχετε την πορεία που θα έχουν αυτοί οι παίκτες; Είτε NBA είτε μεγάλοι ευρωπαϊκοί σύλλογοι.

«Δεν έχει ιδιαίτερη σχέση το NBA. Αυτά τα παιδιά συνεχίζουν να αναπτύσσονται και γίνονται ακόμα πιο αθλητικοί. Εμείς στην Ελλάδα, καλώς ή κακώς, δεν είμαστε τόσο απαιτητικοί ώστε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Είχαμε μια πολύ καλή ομάδα, που τους ανταγωνίστηκε στα ίσια και μπορεί να γίνει ένα κομμάτι της σημερινής εθνικής ανδρών».

Είχες όνειρο να παίξεις σε κάποια συγκεκριμένη ομάδα στο εξωτερικό;

«Μια ομάδα που υποστήριζα από το εξωτερικό είναι η Λίβερπουλ που, όμως, δεν έχει μπάσκετ αλλά την παρακολουθώ συνέχεια. Στο μπάσκετ μια ομάδα που μου άρεσε ήταν η Μπαρτσελόνα, λόγω κόσμου και ιδιοσυγκρασίας.  Δεν είχα όμως κάποιο στόχο ώστε να παίξω σε κάποια συγκεκριμένη ομάδα στο εξωτερικό. Με ενδιέφερε να φτάσω σε ένα επίπεδο που να παίζω με τους καλύτερους«.

Είσαι ακόμα σε μικρή ηλικία. Πως μπορεί ένας αθλητής να αντιμετωπίσει τους πειρασμούς και να μη χάσει το δρόμο του;

Τα social media μπορούν να βοηθήσουν στο να σε ενθαρρύνουν ή και να είσαι πιο ενημερωμένος. Εγώ κυρίως για αυτό το λόγο τα έχω. Πιστεύω ότι αν κάνεις μια σωστή διαχείριση, αν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου και δεν παρασύρεσαι στις καλές και στις κακές στιγμές, όπως λέει ο κόουτς Αγγέλου, τότε μπορείς να είσαι σε καλό δρόμο.

Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα