Zone Press Συνεντεύξεις Μπάσκετ

Στέλλα Καλτσίδου στο Zone Press: ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΟΙ ΑΘΛΗΤΡΙΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ. ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΊΜΑΣΤΕ ΠΙΣΩ.

1) Έχει αγωνιστεί σε Γαλλία, Τουρκία και Πολωνία

2) Στην Ελλάδα έχει αναδειχθεί 4 φορές Πρωταθλήτρια Ελλάδος και 6 φορές Κυπελλούχος Ελλάδος

3) Στους αθλητές της συμβουλεύει αποφασιστικότητα, πίστη και ομαδικό πνεύμα.

4) Θα ήθελε να είχε κατακτήσει ένα μετάλλιο με την Εθνική ομάδα το 2017 στην Τσεχία 

Στο τεύχος αυτό φιλοξενούμε την μοναδική και σε όλους γνωστή Στέλλα

Καλτσίδου. Μια αθλήτρια με πολύ μεγάλη εμπειρία στο χώρο του γυναικείου

μπάσκετ, με πολλές αξιοσημείωτες επιτυχίες και σημαντικές στιγμές που

χάρισε απλόχερα στους υποστηρικτές του αθλήματος. Μίλησε στο Zone Press

και αναφέρθηκε στην αντιμετώπιση του γυναικείου μπάσκετ στην Ελλάδα και

το εξωτερικό, στην προπονητική της καριέρα και στις συμβουλές που δίνει

στους αθλητές της. Μας αποκάλυψε τις αγαπημένες τις συνήθειες και τις

στιγμές στην καριέρα της που δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ.

ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΤΣΑΚΕΤΑ

Πιστεύεις πως ο κόσμος έχει αποδεχτεί πλέον την γυναίκα αθλήτρια στον

χώρο του μπάσκετ;

Στην Ευρώπη και στην Αμερική το μπάσκετ γυναικών κατατάσσεται στον

επαγγελματικό αθλητισμό. Οι αθλήτριες ζουν από αυτό και είναι ταγμένες

100% στο επάγγελμα τους όπως ακριβώς και οι άντρες αθλητές. Φυσικά εκεί

είναι αναγνωρισμένο και αποδεκτό και αυτό φαίνεται από τα γεμάτα γήπεδα

(όταν ακόμα επιτρέπονταν ο κόσμος στα γήπεδα) σε κάθε παιχνίδι. Δυστυχώς

στην Ελλάδα είμαστε πολύ πίσω ακόμα σ ’αυτό το κομμάτι, όχι μόνο στο

μπάσκετ γυναικών αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα αθλήματα.

Όταν γίνεσαι προπονητής το «εγώ» πρέπει ως επί το πλείστων να εξαφανίζεται”

Είσαι και προπονήτρια. Πολλοί πιστεύουν πως ένας αθλητής ή αθλήτρια

πολλές φορές συγχέει τον ρόλο αυτό με του προπονητή. Εσύ πως βλέπεις

τον εαυτό σου σε αυτή τη θέση;

Η μετάβαση από την ενεργό δράση ενός αθλητή στην προπονητική σίγουρα

δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Θεωρώ πως θέλει χρόνο, υπομονή κ ένα

βήμα τη φορά. Προσωπική μου άποψη είναι πως η πρόκληση για ένα

προπονητή-πρώην αθλητή, είναι να καταφέρει να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις

και τις εμπειρίες που απέκτησε στην αθλητική του καριέρα, εντάσσοντας τες

στην εκάστοτε ομάδα του κ τους παίκτες του, καθοδηγώντας τους με βάση τις

δικές τους ικανότητες και όχι με γνώμονα του τι έκανε ο ίδιος ως παίκτης. Με

άλλα λόγια, όταν σταματάς να είσαι ενεργός αθλητής και αποφασίζεις να

γίνεις προπονητής, το «εγώ» πρέπει ως επί το πλείστων να εξαφανίζεται. Οι

αθλητές είναι και θα είναι πάντα οι πρωταγωνιστές το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι.

Στο εξωτερικό υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία marketing που προωθεί το μπάσκετ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο”

Έχεις αγωνιστεί χρόνια στην Γαλλική Μπουρζ αλλά και στην Τουρκία. Πως

ήταν η εμπειρία αυτή; Παρατήρησες διάφορες σε σχέση με το ελληνικό

μπάσκετ;

Οι διαφορές είναι πάρα πολλές σε σχέση με την Ελλάδα δυστυχώς. Όπως είπα

και πριν το μπάσκετ γυναικών στην Ευρώπη είναι επαγγελματικό. Πέρα από

τα συμβόλαια, με όλα τα πλεονεκτήματα που αυτά εμπεριέχουν για όσους

ασχολούνται με το άθλημα(παίκτες-προπονητές ,κτλ), υπάρχει μια ολόκληρη

βιομηχανία marketing που προωθεί το προϊόν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Το να αναλύσουμε τη βιομηχανία αυτή είναι μια άλλη κουβέντα, όσοι όμως

βρίσκονται στον χώρο του αθλητισμού μπορούν να φανταστούν πως

λειτουργεί ένα σωστά οργανωμένο σύστημα marketing. Υπάρχουν όμως

μεγάλες διάφορες και στον τρόπο με τον οποίο χώρες όπως η Γαλλία, η

Ισπανία,κ.α. προσεγγίζουν τα παιδιά από μικρές ηλικίες. Δεν τα βάζουν απλώς

σε αθλητικά σχολεία για να παίζουν μπάσκετ. Τους δίνουν τη δυνατότητα να

σπουδάζουν και να προπονούνται και τους εκπαιδεύουν σχετικά με το τι

συνεπάγεται να είσαι επαγγελματίας αθλητής, οικονομικά, σωματικά,

ψυχολογικά. Τους εφοδιάζουν με γνώσεις για το πως θα πετύχουν και πως θα

αντιμετωπίσουν τις όποιες καταστάσεις συναντήσουν στην καριέρα τους.

Έχουν στόχους τόσο προπονητικά όσο και εκπαιδευτικά. Δεν βγαίνουν όλοι

από αυτά τα σχολεία γιατί αν δεν πετυχαίνεις τους βραχυπρόθεσμους

στόχους τότε φεύγεις και τη θέση σου παίρνει κάποιο άλλο παιδί. Βγαίνουν

όμως αθλητές όπως ο Tony Parker, η Celine Dumerc και πολλοί άλλοι, οι

οποίοι στα 18 τους είναι ήδη έτοιμοι να ξεκινήσουν την επαγγελματική τους

καριέρα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν που το μπάσκετ σ ’αυτές τις χώρες

είναι τόσο ανεπτυγμένο σε όλα τα επίπεδα!

Ποιες είναι οι συμβουλές σου στους αθλητές σου όταν αμφιβάλουν για τον

εαυτό τους και τις δυνατότητες τους;

Η αμφιβολία είναι κάτι που πρέπει να έχει κάθε αθλητής προκειμένου να

προσπαθεί συνεχώς να βελτιωθεί. Φυσικά μέχρι τον βαθμό που δημιουργεί

κίνητρο και όχι απαισιοδοξία! Ο κάθε παίκτης ατομικά, πρέπει να έχει στόχο

να γίνεις ο καλύτερος παίκτης που μπορεί ο ίδιος να γίνει! Όχι να συγκρίνει

τον εαυτό του με άλλους. Αυτό γίνεται μόνο με ατομική σκληρή δουλειά κ

προσπάθεια! Με αφοσίωση! Τα αποτελέσματα όμως σε ένα πρωτάθλημα

έρχονται μόνο μέσα από την ΟΜΑΔΑ! Πρέπει όλοι να πιστεύουν σ ’αυτήν και

να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό κάθε στιγμή. Πιστέψτε με, ομάδες με

πολύ ταλαντούχους παίκτες έχουν ηττηθεί πολλές φορές από ομάδες που

στερούνταν του ταλέντου αλλά υπερτερούσαν σε αποφασιστικότητα, πίστη

και ομαδικό πνεύμα. Αυτή πιστεύω είναι και η ομορφιά του ομαδικού

αθλήματος και αυτό προσπαθώ να περνάω στην ομάδα μου κάθε μέρα!

Πως θα συμμετέχουν οι αθλήτριες που αγωνίζονται στο ελληνικό

πρωτάθλημα, όταν είναι εντελώς απροπόνητες για 2-3 μήνες;”

Θεωρείς πως το «πάγωμα» του αθλητισμού που οφείλεται στην πανδημία

του κορωνοιού θα έχει σοβαρές συνέπειες σε αθλητές, ομάδες και

διοργανώσεις μετέπειτα;

Αναμφίβολα θα έχει τεράστιες συνέπειες για όλους!! Σωματικά, ψυχολογικά,

οικονομικά! Εάν και εφόσον δοθεί το πράσινο φως να ξεκινήσουμε πάλι,

ειλικρινά δεν ξέρω πως θα καταφέρουν οι αθλητές να επανέλθουν μετά από 3

μήνες αποχής, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, στην αγωνιστική δράση

χωρίς να υπάρχει πολύ μεγάλο ρίσκο τραυματισμών. Μετά την πρώτη

καραντίνα του Μαρτίου, είχαμε 3μηνες μπροστά μας για να καταφέρουμε να

επαναφέρουμε τους αθλητές σε καλή κατάσταση με ασφάλεια. Οι

περισσότερες ομάδες βρίσκονται σε πολύ άσχημη κατάσταση οικονομικά

καθώς οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που τις στηρίζουν είναι

επιχειρηματίες και οι επιχειρήσεις τους έχουν πληγεί από την όλη κατάσταση.

Αθλητές και προπονητές επίσης, αφού δεν πληρώνονται αλλά δεν έχουν και

δικαίωμα σε κάποιο επίδομα αφού θεωρούμαστε «ερασιτεχνικός»

αθλητισμός. Οι διοργανώσεις δεν ξέρω πως θα εξελιχθούν. Για παράδειγμα η

Εθνική Γυναικών έχει το παράθυρο του Πανευρωπαϊκού τον Φεβρουάριο. Πως

θα συμμετέχουν οι αθλήτριες που αγωνίζονται στο ελληνικό πρωτάθλημα,

όταν είναι εντελώς απροπόνητες για 2-3 μήνες; Πως είναι δυνατόν να

ρισκάρουν την υγεία τους και πόσο άνισο και άδικο είναι αυτό για την Εθνική

μας ομάδα όταν στις άλλες χώρες που συμμετέχουν στα παράθυρα αυτά τα

πρωταθλήματα διεξάγονται κανονικά; Ειλικρινά πιστεύω πως η κατάσταση

πλέον είναι «μπρος γκρεμός κ πίσω ρέμα»!

Αν παρακολουθήσει κάποιος την πορεία σου θα δει ότι έχεις καταφέρει τα

περισσότερα αν όχι όλα αυτά που θέλει να πετύχει ένας αθλητής. Υπάρχει

κάποιο βήμα – στόχος που θεωρείς πως δεν επιτευχθεί; Σε ομαδικό ή

ατομικό επίπεδο.

Νιώθω πραγματικά πολύ γεμάτη από την αθλητική μου καριέρα! Είχα την

χαρά να αγωνιστώ για πολλά χρόνια στο υψηλότερο επίπεδο, την Ευρωλίγκα κ

να συμμετέχω πάντα σε ομάδες που στόχευαν στην κατάκτηση του

πρωταθλήματος! Έτσι είχα την τύχη να κατακτήσω πολλά τρόπαια και πολλές

διακρίσεις με τις ομάδες μου μέσα από τις οποίες ήρθαν και οι ατομικές

διακρίσεις φυσικά. Δεν νιώθω πως μου λείπει κάτι, αν όμως υπάρχει κάτι που

θα ήθελα να είχα στην συλλογή μου, αυτό είναι ένα μετάλλιο με την Εθνική

ομάδα. Το 2017 φτάσαμε πολύ κοντά, είχαμε όμως ήδη ξεπεράσει τους

εαυτούς μας και δεν καταφέραμε δυστυχώς να κρεμάσουμε ένα μετάλλιο στο

στήθος.

”Ο Κόμπι και τα χόμπυ”

Τι είναι αυτό που ο κόσμος δεν ξέρει για τη Στέλλα Καλτσίδου

εξωαγωνιστικά; Έχεις κάποιο χόμπι, κάποια αγαπημένη συνήθεια εκτός

μπάσκετ;

Γενικά είμαι άνθρωπος χαμηλών τόνων. Επιλεκτική με τους ανθρώπους που

βρίσκονται κοντά μου αλλά και δοτική. Αγαπημένη μου συνήθεια είναι να

κάνω agility με τον Kobe (τον σκύλο μου) και να πηγαίνουνε μεγάλες βόλτες

όπως και να περνάω χρόνο με τους φίλους μου συνήθως σε κάποιο σπίτι.

Απλά κ όμορφα πράγματα που με γεμίζουν πολύ!

Δεν θα ξεχάσω την στιγμή που προκριθήκαμε με την Εθνική στις 4 κορυφαίες

ομάδες της Ευρώπης”

Ποια είναι η πιο έντονη στιγμή στην καριέρα σου;

Αν και οι αναμνήσεις είναι πάρα πολλές, στο μυαλό μου έρχονται έντονα δυο

στιγμές στην καριέρα μου. Η μια είναι το 2017 στην Τσεχία με την Εθνική

Ομάδα, όταν ήχησε η κόρνα του παιχνιδιού με την Τουρκία και είχαμε

προκριθεί στις 4 κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης για πρώτη φορά στην

ιστορία του Ελληνικού γυναικείου μπάσκετ. Απίστευτη αδρεναλίνη,

συγκίνηση…μια στιγμή που θα μου μείνει αξέχαστη! Η άλλη πιο έντονη στιγμή

είναι η standing ovation 3.500 Γάλλων φιλάθλων στο γήπεδο της Bourges

όπου αγωνιζόμουν τότε, στο πρώτο παιχνίδι της επιστροφής μου μετά από

δυο σοβαρούς τραυματισμούς, όπου φώναζαν ρυθμικά το όνομα μου. Ούσα

ξένη παίκτρια, σε ξένη χώρα, λαμβάνοντας τέτοια αποδοχή κ αναγνώριση από

τους φιλάθλους…μου προκαλεί ακόμα την ίδια συγκίνηση κ ανατριχίλα…

Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα