Zone Press Συνεντεύξεις

Μιχάλης Λούντζης στο Zone Press: Κάναμε περήφανη τη Πάτρα… πρόκληση για μένα ο Προμηθέας

Ο Μιχάλης Λούντζης, ένας παίκτης που από πολύ μικρός έχει αγωνιστεί σε σημαντικές και απαιτητικές διοργανώσεις, έχει ξεπεράσει έναν σοβαρό τραυματισμό και έχει επανέλθει δυναμικά στις αγωνιστικές υπο χρεώσεις. Μίλησε στο ZonePress και την Αναστασία Τσακέτα για όλη του την μπασκετική πορεία, τις ομάδες που πέρασε,τις Εθνικές, τον τραυματισμό,τους φόβους του, τον Προμηθέα και φυσικά το Super Cup. Ένας παίκτης με πολύ μέλλον στο χώρο του μπάσκετ ξετυλίγει τις σκέψεις του και τις μοιράζεται μαζί μας.

1) Είναι ο νεότερος παίκτης που έχει αγωνιστεί σε τελικό Κυπέλλο Ελλάδος κατακτώντας ταυτόχρονα τρόπαιο και την ίδια χρονιά ο νεότερος παίκτης που αγωνίστηκε στα Play Off της Ευρωλίγκας μόλις δεκαέξι χρονών

2)Κατέχει δύο χρυσά μετάλλια με τις Εθνικές Εφήβων και Νέων Ανδρών

3)Συμβουλή του για τους τραυματισμούς είναι η υπομονή και η ψυχραιμία.

4)Για μας το Super Cup λειτουργεί σαν “καύσιμο” για να συνεχίσουμε τη σκληρή δουλειά!

 

Μιχάλη, θα σε μεταφέρω κάποια χρόνια πίσω, πριν την επαγγελματική σου καριέρα, στα χρόνια της Β’ και Γ’ Εθνικής με τον Κρόνο. Μίλησε μου λίγο για εκείνη την εποχή.

Σίγουρα έβλεπα τα πράγματα πιο χαλαρά από ότι τώρα, καθώς ήμουν και πιο μικρός, είχα το σχολείο, άλλες δραστηριότητες αλλά για μένα πάνω από όλα δεν έπαυε να είναι ευχαρίστηση. Για να καταλάβεις όσο το ευχαριστιόμουν τότε, το ίδιο αισθάνομαι και τώρα παρόλο που υπάρχει διαφορετική βάση πλέον στα πράγματα. Πιστεύω πως αν σταματούσα να το ευχαριστιέμαι τόσο σαν άθλημα και σαν παιχνίδι δεν θα το συνέχιζα μετά, γιατί δεν θα ήμουν ο εαυτός μου, δεν θα είχα το ίδιο πάθος και την ίδια θέληση.

Είχε περάσει ποτέ από το μυαλό σου ότι πως θα μπορούσε να σου γίνει πρόταση από μια μεγάλη ομάδα, όπως σου έγινε από τον Παναθηναϊκό;

Κοίταξε όταν ένα παιδί παίζει και είναι δεκαπέντε – δεκαέξι χρονών και ασχολείται με το μπάσκετ σίγουρα το όνειρό του είναι κάποια στιγμή να ενταχθεί σε μια μεγάλη ομάδα και να παίξει εκεί, εννοείται αυτό, θεωρώ όλα τα παιδιά ξεκινάνε με αυτή τη σκέψη στο μυαλό τους. Αλλά δεν μπορώ να σου πω ότι το είχα σκεφτεί. Δηλαδή αν σου πω ότι στα δεκαπέντε όσο έπαιζα στο Κρόνο είχα στο μυαλό μου ότι θα μου κάνει πρόταση ο Παναθηναϊκός και θα πήγαινα εκεί θα σου πω ψέματα. Όχι απλά έπαιζα γιατί μου άρεσε και όταν ήρθε αυτή η ευκαιρία για μένα ήταν φυσικά πολύ καλό.

Ήταν κάτι φοβερό για μένα το γεγονός ότι οι παίκτες που έβλεπα στην τηλεόραση και που θαύμαζα ουσιαστικά θα ήταν συμπαίκτες μου”

Έρχεται λοιπόν αυτή η πρόταση από τον Παναθηναϊκό και το καλοκαίρι του 2014 υπογράφεις το συμβόλαιο που σηματοδοτεί την έναρξη της επαγγελματικής σου καριέρας. Πως αντιμετωπίζει ένα παιδί στα δεκαέξι του μια τέτοια συνθήκη; Είναι μια δύσκολη μετάβαση;

Θα σου πω για μένα. Χάρηκα πάρα πολύ εννοείται, πέταγα στα σύννεφα. Ήταν κάτι φοβερό για μένα το γεγονός ότι οι παίκτες που έβλεπα στην τηλεόραση και που θαύμαζα ουσιαστικά θα ήταν συμπαίκτες μου. Ότι θα είχα δηλαδή την ευκαιρία να δουλέψω δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους, να μάθω από αυτούς και να είμαι κομμάτι μιας τόσο μεγάλης ομάδας, με τόσους τίτλους, ήταν κάτι που λίγοι έχουν την ευκαιρία να το ζήσουν και ήταν φοβερό για μένα. Εννοείται πως αυτή η συνθήκη με βοήθησε πάρα πολύ, έμαθα πολλά πράγματα.

Μπαίνοντας σε μια μεγάλη ομάδα σε μικρή ηλικία αντιμετωπίζεις έναν άλλο “κόσμο” ας πούμε σε σχέση με αυτά που είχες συνηθίσει και εκεί γεννιέται μια ανησυχία μέσα σου περισσότερο όμως για να ωθήσεις τον εαυτό σου να τα καταφέρει.”

Σε φόβισε καθόλου; Κυριώς λόγω του νεαρού της ηλικίας σου.

Μπορώ να πω πως όχι. Ίσως και το ότι ήμουν μικρός με βοήθησε γιατί κυριαρχούσε ο ενθουσιασμός μου και όχι το άγχος. Κάθε παιδί που ζει κάτι τέτοιο σκέφτεται ότι οι κόποι του ανταμείβονται, ότι θα μάθει δίπλα στους καλύτερους, ότι θα έχει τη δυνατότητα να αποδείξει κάποια πράγματα. Φυσικά μπαίνοντας σε αυτό αντιμετωπίζεις έναν άλλο “κόσμο” ας πούμε σε σχέση με αυτά που είχες συνηθίσει και εκεί γεννιέται μια ανησυχία μέσα σου περισσότερο όμως για να ωθήσεις τον εαυτό σου να τα καταφέρει. Σε γενικές γραμμές λοιπόν, όχι δεν με φόβισε , με χαροποίησε. Πιστεύω όλοι θέλουν μια τέτοια ευκαιρία.

Ώντας τόσο μικρός σε μια μεγάλη ομάδα έζησες και μοναδικές εμπειρίες. Είσαι ο νεότερος παίκτης που έχει αγωνιστεί σε τελικό Κυπέλλο Ελλάδος κατακτώντας ταυτόχρονα τρόπαιο και την ίδια χρονιά ο νεότερος παίκτης που αγωνίστηκε στα Play Off της Ευρωλίγκας μόλις δεκαέξι χρονών. Ποιες είναι οι αναμνήσεις σου από τη συμμετοχή σου σε αυτές τις διοργανώσεις;

Θα σου πω πρώτα για τον τελικό Κυπέλλου. Θυμάμαι ήταν ένα παιχνίδι κόντρα στον Απόλλωνα Πάτρας που ο προπονητής Ιβάνοβιτς είχε δώσει την ευκαιρία σε αρκετούς μικρούς να παίξουν, είχε και πολλούς τραυματίες η ομάδα σε εκείνο το παιχνίδι και έτσι μου δώθηκε και μένα αυτή η ευκαιρία. Το γεγονός ότι με έβαλε και στο τελευταίο δεκάλεπτο ήταν κάτι πολύ ωραίο για μένα ειδικά από τη στιγμή που συνδυάστηκε και με το Κύπελλο. Για την Ευρωλίγκα πραγματικα να πω. Είναι ξεκάθαρα νομίζω το όνειρο κάθε παιδιού να παίξει. Για μένα δεν παίζει ρόλο η ηλικία, αυτά τα ρεκόρ είναι για να σπάνε, θα μπει κάποιο άλλο παιδί θα το σπάσει, δεν σημαίνει κάτι. Σημασία έχει όπου παίξει κάποιος να παραμείνει όσο περισσότερο καιρό μπορεί στο επίπεδο που μπορεί και θέλει να παίξει. Σίγουρα ήταν κάτι φοβερό, πολύ ωραία εμπειρία, αν και είχαμε χάσει.

Ο καθένας μας στην Εθνική ομάδα είχε αποδεχτεί το ρόλο του, δεν παραπονιόταν, ήξερε τι πρέπει να κάνει για να κερδίσει η ομάδα και έτσι φτάσαμε και στις επιτυχίες αυτές. “

Δεν γίνεται νομίζω να μην αναφερθούμε στις συμμετοχές σου με την Εθνική ομάδα. Μετά την 4η θέση της Κ19 στο Ηράκλειο Κρήτης, κατακτήσατε το χρυσό στο Βόλο με την Κ18. Θα ήθελα να ακούσω για αυτές τις επιτυχίες και την προσωπική σου εμπειρία.

Αρχικά πιστεύω ότι και στο Παγκόσμιο θα μπορούσαμε να είχαμε πάει καλύτερα και να παίρναμε ένα μετάλλιο, ήμασταν λίγο άτυχοι να το πω έτσι. Αλλά εννοείται πως το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα δεν είναι κάτι λίγο. Στον ημιτελικό με την Αμερική πήγαιναμε αρκετά καλά και το χάσαμε στο τέλος, καλώς ή κακώς, και στο μικρό τελικό με την Τουρκία θα έλεγα πως ήμασταν καταβεβλημένοι και δεν είχαμε πολλές δυνάμεις αλλιώς πιστεύω πως μπορούσαμε να πάμε σίγουρα για την τρίτη θέση αν όχι τελικό. Ειλικρινά θεωρώ πως ένα σημαντικό στοιχείο αυτής της ομάδας, το οποίο την βοήθησε πάρα πολύ να πρωταγωνιστήσει εκείνα τα χρόνια ήταν η χημεία που είχαμε όλα τα παιδιά. Ηταν ένας προς ένας όλα τα παιδιά εξαιρετικά και πάνω από όλα ήμασταν πολύ καλή παρέα. Πραγματικά ταιριάζαμε απίστευτα, ξέραμε μπασκετικά ο καθένας το ρόλο του μέσα στο γήπεδο γεγονός που προερχόταν από το προπονητικό τιμ εννοείται. Ο καθένας όμως είχε αποδεχτεί αυτό το ρόλο, δεν παραπονιόταν, ήξερε τι πρέπει να κάνει για να κερδίσει η ομάδα και έτσι φτάσαμε και στις επιτυχίες αυτές.

Μετέπειτα, τον Ιούλιο του 2017 ήρθε το χρυσό στο Πανευρωπαϊκό στην Κρήτη με την Εθνική Νέων Ανδρών. Ποια ήταν τα συναισθήματά σας τότε;

Εκείνη τη χρονιά είχαμε περισσότερη εμπειρία πια. Είχαμε παίξει μαζί αρκετούς αγώνες, τα πιο πολλά παιδιά ήμασταν και τις προηγούμενες χρονιές μαζί οπότε γνωριζόμασταν καλά όπως σου είπα. Ήταν δύσκολοι αγώνες βέβαια. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το τρίποντο του Αντώνη (σ.σ Κόνιαρη) στο τέλος του αγώνα με τη Λιθουανία στον προημιτελικό που μας έδωσε τη νίκη και προχωρήσαμε. Πιστεύω αλήθεια πως το γεγονός ότι ήμασταν καλή παρέα και το γεγονός ότι ξέραμε τι να κάνουμε στο γήπεδο το έκανε όλο πολύ πιο εύκολο.

Καλώς ή κακώς δεν εμπιστευόμαστε πολύ τους μικρούς παίκτες στην Ελλάδα και όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης γι’ αυτό”

Η ομάδα αυτή που προανέφερες αποκαλείται από πολλούς η “Χρυσή Φουρνιά”. Ενδεχομένως όμως να μην έχουν εξελιχθεί όλα τα παιδιά όπως πιθανόν μπορούσαν. Τι είναι τελικά αυτό που σε κάνει να ξεχωρίσεις; Είναι το ταλέντο, η τύχη, τα αποτελέσματα, οι άνθρωποι και οι ευκαιρίες που να συναντήσεις; Τι πιστεύεις εσυ;

Εγώ πιστεύω πως όλα τα παιδιά έχουν εξελιχθεί. Παραπάνω από τα μισά παιδιά που ήμασταν εκεί βρίσκονται στην Α΄1 σε καλές ομάδες και αρκετοί επίσης πρωταγωνιστούν στην Α΄2. Δεν μπορείς να πεις ότι κάποιο παιδί δεν έχει παίξει. Το ότι βλέπουμε κάποια στατιστικά, κάποιους μικρούς χρόνους συμμετοχής δεν σημαίνει ότι τα παιδιά δεν εξελίσσονται ή δεν κάνουν το καλύτερο που μπορούν. Καλώς ή κακώς δεν εμπιστευόμαστε πολύ τους μικρούς παίκτες στην Ελλάδα και όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης γι’ αυτό. Όλα αυτά που προείπες παίζουν ρόλο στο πως θα εξελιχθεί ένας παίκτης. Αλλά για μένα όλα τα παιδιά παίζουν, εξελίσσονται και κάνουν το καλύτερο που μπορούν. Αν κάποιος είναι καλός παίκτης δεν θα χαθεί. Μπορεί να αργήσει λίγο περισσότερο από κάποιον άλλον να αναδειχθεί, αλλά δεν θα χαθεί.

Θα βάλω τα δυνατά μου και θα δουλέψω ώστε να μου δωθεί ξανά η ευκαιρία να εκπροσωπήσω την χώρα μου.”

Έχεις καταφέρεις να κληθείς και στην Εθνική Αντρών. Πως βίωσες αυτό το συναίσθημα;

Ήταν τιμή μου που με κάλεσαν. Κάθε παιδί έχει σαν όνειρο και στόχο του να αγωνιστεί με το εθνόσημο. Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία και σίγουρα θα βάλω τα δυνατά μου και θα δουλέψω ώστε να μου δωθεί ξανά η ευκαιρία να εκπροσωπήσω την χώρα μου.

Βρέθηκες δανεικός από τον Παναθηναϊκό στα Τρίκαλα. Παρά τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπιζε η ομάδα των Τρικάλων και τον υποβιβασμό εσύ είχες μια πολύ καλή πορεία. Πως ήταν αυτή η εμπειρία για σένα;

Το καλό είναι σχετικό να σου πω την αλήθεια. Εγώ εκείνη την χρονιά που πήγα στα Τρίκαλα ήθελα να πάρω χρόνο συμμετοχής το οποίο έγινε. Ήθελα να δω και εγώ τι μπορώ να κάνω, τι μπορώ να καταφέρω, πως μπορώ να παίξω, να δω τον εαυτό μου μέσα στα γήπεδα. Έμαθα αρκέτα πράγματα, πήρα αγωνιστικές και εξωαγωνιστικές εμπειρίες. Ήταν πολύ σημαντική εμπειρία για μένα, και με τον κόουτς τον Μέξα στην αρχή και έπειτα, έπαιρνα χρόνο συμμετοχής και αυτό με βοήθησε πάρα πολύ και αργότερα.

Ο κόουτς Σερέλης με στήριξε σε όλες τις φάσεις, με εμπιστεύτηκε και ήταν πολύ υπομονετικός. Δεν θα το έκαναν πολλοί”

Από τα Τρίκαλα πας δανεικός στο Λαύριο και εκεί παρέμεινες δύο χρόνια. Πες μου για την σχέση σου με την ομάδα αυτή.

Ότι και να πω για τα δύο χρόνια στο Λαύριο είναι λίγο. Πέρασα πραγματικά υπέροχα και μέσα στη γήπεδο, και στις προπονήσεις και στο κλίμα με την ομάδα και με όλο το επιτελείο. Είναι μια ομάδα που υποστηρίζει τους Έλληνες παίκτες, ειδικά τους νεαρούς. Τους δίνει το χώρο να πρωταγωνιστήσουν αλλά και ευθύνες. Ένιωσα ότι με εμπιστεύτηκαν και με βοήθησαν πάρα πολύ, η διοίκηση ,οι προπονητές και ειδικά ο κόουτς Σερέλης με ώθησε να ανέβω επίπεδο. Η υπομονή και η επιμονή που έδειξε ειδικά στην αρχή, και λέω στην αρχή γιατί με μετέφερε από το δύο στον άσο, ήταν κάτι που δεν ξέρω αν θα το έκαναν πολλοί. Με στήριξε σε όλες τις φάσεις, καλές και κακές, και με εμπιστεύτηκε πολλές φορές ακόμα και στον τραυματισμό ρισκάρωντας ακόμα και το αποτέλεσμα. Ήταν δύο πάρα πολύ ωραία χρόνια, τους ένιωσα οικογένειά μου στο Λάυριο και τους ευχαριστώ για ότι μου προσέφεραν.

Την χρονιά που μας πέρασε είχες έναν σοβαρό τραυματισμό, τον οποίο φάνηκε να αντιμετωπίζεις πολύ ψύχραιμα. Ποιες ήταν οι σκέψεις σου και πως ήταν η περίοδος αυτή για σένα;

Μου είχε συμβεί σε μια προπόνηση με το Λαύριο, είχα πέσει κάπως άτσαλα. Όταν μου είπαν οι γιατροί τι είχα, το πήρα ψύχραιμα. Στεναχωρήθηκα εννοείται, αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι να το αλλάξω, οπότε ο τρόπος που προσπαθούσα να σκεφτώ -δεν ήταν και εύκολο -ήταν ότι από τη στιγμή που έγινε και δεν πρόκειται να αλλάξει έλεγα στον εαυτό μου “Πάρτο πιο χαλαρά, το έχουν πάθει πολλοί αθλητές και το έχουν ξεπεράσει, είναι μια εγχείρηση ρουτίνας, θα περάσουν κάποιοι μήνες, μικρός είσαι, θα το ξεπεράσεις”. Αυτά σκεφτόμουν.

Κάθε παιδί που είναι εκτός αρκετό καιρό βιάζεται να ξαναμπει στη δράση αλλά η αντιμετώπισή τους ήταν σωστή και μπήκα όταν έπρεπε.”

Ξεπερνώντας τον τραυματισμό συνέχισες στο Λαύριο και η πορεία σου ήταν εξαιρετική ειδικά για παίχτη που μόλις έχει αναρρώσει από τραυματισμό. Ήταν δύσκολη η “επανέναρξη” σε μπασκετικό και σε ψυχολογικό επίπεδο;

Ψυχολογικά δεν είχα θέμα. Δηλαδή δεν το φοβόμουν το πόδι μου καθόλου, καμία στιγμή. Φαντάσου παρακαλούσα τους προπονητές μου να μπω, αλλά και ο κόουτς Σερέλης και ο κύριος Ντάκουλας ο γυμναστής της ομάδας, και οι υπολοιποι βοηθοί αλλά και τα παιδιά μου έλεγαν να περιμένω, να κάνω υπομονή, γεγονός που με πείσμωνε και ανυπομονούσα αλλά σίγουρα εκείνοι ήξεραν καλύτερα. Νομίζω κάθε παιδί που είναι εκτός αρκετό καιρό βιάζεται να ξαναμπει στη δράση αλλά η αντιμετώπισή τους ήταν σωστή και μπήκα όταν έπρεπε.

 Τι θα συμβόυλευες κάποιον αθλητή που περνάει ή μπορεί να περάσει μια παρόμοια κατάσταση;

Θα του έλεγα πως είναι μια προσωρινή κατάσταση που θα περάσει. Είναι ζόρικο όπως ο κάθε τραυματισμός, θέλει υπομονή και ψυχραιμία αλλά θα περάσει. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο.

 Η πολύ καλή σου πορεία σε οδήγησε στην υπογραφή συμβολαίου με τον Προμηθέα Πάτρας. Υπήρξε και έντονο ενδιαφέρον για σένα από την ΑΕΚ. Τελικά επέλεξες τον Προμηθέα που είναι και βαθμολογικά ένα επίπεδο παραπάνω σε σχέση με τις προηγούμενες ομάδες που αγωνιζόσουν. Ποιά ήταν τα κριτήριά σου;

Πιστεύω πως η σεζόν αυτή είναι μια πρόκληση για μένα, θέλω να δω και εγώ τον εαυτό μου σε μια ομάδα που έχει και διαφορετικούς στόχους από το Λαύριο και που παίζει επίσης και Ευρώπη. Θεωρώ ότι όλα θα πάνε καλά, με την προυπόθεση φυσικά ότι θα είμαστε όλοι υγιείς, αφού αυτό είναι πάνω από όλα.

 Πιστεύεις πως ο Προμηθέας μπορεί να κατακτήσει το Eurocup και να φτάσει στην Ευρωλίγκα;

Κοίτα το ρόστερ της ομάδας μας αποτελείται από παίκτες υψηλού επιπέδου. Είμαστε σε ένα καλό επίπεδο. Το να κατακτήσουμε το Eurocup είναι μια συνθήκη για την οποία δεν θέλω να μιλήσω ακόμα καθώς είναι πολύ νωρίς για να πούμε μεγάλα λόγια. Αν όλα τα παιδιά στην ομάδα είναι υγιή θα έχουμε μια πάρα πολύ καλή χρονιά και φυσικά θέτουμε υψηλούς στόχους. Δουλεύουμε σκληρά για το καλύτερο.

Για εμάς αυτός ο τίτλος και περισσότερο αυτά τα παιχνίδια θα λειτουργήσουν για εμάς σαν “καύσιμο” για να συνεχίσουμε να δουλέυουμε σκληρά.”

 Το ότι δουλέυετε είναι εμφανές και όχι μόνο στα λόγια το αποδείξατε με πράξεις. Μιλάω φυσικά για την κατάκτηση του Super Cup. Πως το έζησες εσύ όλο αυτό;

Αρχικά στο πρώτο παιχνίδι με την ΑΕΚ, εννοείται πως δεν ήμασταν έτοιμοι ούτε εμείς ούτε η ΑΕΚ. Φυσικά δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό, μας πήγε και λίγο το παιχνίδι και έτσι καταφέραμε και φτάσαμε σε ένα δίκαιο αποτέλεσμα και πήραμε την νίκη. Μετά προφανώς σκεφτόμασταν μόνο τον τελικό. Είδαμε τον δεύτερο ημιτελικό ανάμεσα στο Περιστέρι και στον Παναθηναϊκό και βλέποντας το Περιστέρι ξέραμε ότι θα είναι ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι, γιατί το Περιστέερι έχει μια εξαιρετικά καλή ομάδα. Γνωρίζαμε ότι θα είναι ένα πολύ σκληρό παιχνίδι. Μπήκαμε μέσα όμως πραγματικά πολύ αποφασισμένοι και παρότι δεν ξεκινήσαμε καλά μείναμε συγκεντρωμένοι, μείναμε κοντά στο σκορ καθ’όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού και στο τέλος με κάποια μεγάλα σουτ του Ιάν Μίλερ καταφέραμε να κερδίσουμε και να πάρουμε το τρόπαιο. Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα δεν υπάρχει αμφιβολία γι’αυτό. Πάντα όταν πετυχαίνεις το στόχο σου είσαι ευτυχισμένος, αυτός είναι και ο λόγος που αγωνίζεται κάθε αθλητής και κάθε ομάδα.Το γεγονός ότι ήταν το πρώτο τρόπαιο στην ιστορία του Προμηθέα το έκανε για εμάς ακόμα πιο σημαντικό και ξεχωριστό. Θέλω να πιστεύω πως κάναμε χαρούμενους αρκετούς ανθρώπους στην Πάτρα. Για εμάς αυτός ο τίτλος και περισσότερο αυτά τα παιχνίδια θα λειτουργήσουν για εμάς σαν “καύσιμο” για να συνεχίσουμε να δουλέυουμε σκληρά.

Προσπάθησα να βάλω καινούργια πράγματα στο παιχνίδι μου, όπως και να βελτιώσω κάποια άλλα σημεία που υστερούσα.”

 Μιχάλη, η αλήθεια είναι πως μετά τον τραυματισμό σου επανήλθες κυριολεκτικά δριμύτερος. Η εμφάνισή σου με την ΑΕΚ ήταν καθοριστική. Είναι φανερό πως έχεις δουλέψει σε επίπεδο φυσικής και μπασκετικής κατάστασης. Πως ήταν το καλοκαίρι που πέρασε για σένα;

Ήταν ένα καλοκαίρι που έδωσα πολύ έμφαση και στο σώμα μου αλλά και στο μπάσκετ. Προσπάθησα να βάλω καινούργια πράγματα στο παιχνίδι μου, όπως και να βελτιώσω κάποια άλλα σημεία που υστερούσα. Συνεχίζω φυσικά και τα δουλεύω και στην αγωνιστική περίοδο δεν σταματάει η δουλειά και προσπαθώ για το καλύτερο πάντα για μένα και την ομάδα μου.

 Είναι στις βλέψεις σου να πας σε μια μεγαλύτερη ακόμα ομάδα ή θεωρείς πως και ο Προμηθέας μπορεί να αποτελέσει το Next Big Thing του μπασκετικού γίγνεσθαι;

Αυτή τη στιγμή δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο πέρα από τη χρονιά αυτή με τον Προμηθέα. Έχω κάνει focus εκεί, το μέλλον δεν μπορεί να το ξέρει και να το προβλέψει κανείς. Είμαι αφοσιωμένος στην ομάδα μου και στους συμπαίκτες μου και θέλω να δίνω τον καλύτερο μου εαυτό. Τα υπόλοιπα αφορούν το μέλλον.

 Πως ήταν για σένα η περίοδος του κορονοϊού;

Για μένα η αλήθεια είναι πως ήρθε σε κακή χρονική περίοδο γιατί ήμουν οκτώ μήνες εκτός, μετά μπήκα έπαιξα κάποια παιχνίδια και εκεί που ουσιαστικά έβρισκα το ρυθμό μου ξέσπασε η πανδημία και σταμάτησε το πρωτάθλημα. Αλλά εντάξει τώρα τι να λέμε, έχασαν άνθρωποι τις ζωές τους, άλλοι βρέθηκαν σε πολύ δύσκολες συνθήκες, οπότε προφανώς το μπάσκετ πέρασε σε δεύτερη μοίρα.

 Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Νομίζω το σκοτάδι. Δεν μου αρέσει καθόλου.

 Τι επάγγελμα πιστεύεις ότι θα έκανες αν δεν έπαιζες μπάσκετ;

Έχω περάσει Γυμναστική Ακαδημία στην Αθήνα. Ο αθλητισμός και το μπάσκετ ήταν πάντα στη ζωή μου οπότε θεωρώ πως με αυτόν τον κλάδο θα είχα ασχοληθεί και πάλι απλά από διαφορετικό πρίσμα. Σαν εναλλακτική θα είχα και το μαγαζί του πατέρα μου που είναι ξυλουργός.

Ο Μιχάλης Λούντζης είναι η ευχάριστη έκπληξη της χρονιάς ξεκίνησε με πολύ καλές εμφανισείς στη πρώτη επίσημη διοργάνωση και του ευχόμαστε να είναι υγιής και να γεμίσει και με περισσότερα κύπελλα τη τροπαιοθήκη του.

Σχετικά Άρθρα

ΑLERT: KYΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ZONE PRESS

ZonePress

Κώστας Μίσσας στο Zone press : “Το Ελληνικό μπάσκετ αλλάζει κι εξελίσσεται!”

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΥΚΑΣ

Αγγελική και Σταυριανή Βιντσιλαίου στο Zone Press: “Όλη η Ευρώπη παίζει μπάσκετ, ενώ εδώ λουκέτο με το έτσι θέλω”

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΥΚΑΣ
Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα