Μπάσκετ Συνεντεύξεις

Κώστας Καϊμακόγλου αποκλειστικά στο Zone Press: Ήθελα να τελειώσω την καριέρα μου στον Παναθηναϊκό

 

Γενικότερα το… πακέτο με έκανε να νιώσω δικαιωμένος για την επιλογή μου να πάω στο Καζάν

 

Είχα στο μυαλό μου ότι είναι μια ευκαιρία να τελειώσω την καριέρα μου στον Παναθηναϊκό

 

Σημαντικός για εμένα ήταν ο Μάκης Ποτόσογλου όταν με πήρε από τους Κυρίαρχους και με πήγε στον  Κρόνο Αγίου Δημητρίου

 

Είχε περάσει από το μυαλό μου η σκέψη να σταματήσω πέρυσι. Όταν τελείωσε άδοξα η σεζόν λόγω του κορονοϊού

 

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΪΜΑΚΟΓΛΟΥ…  ΤΟ ΦΙΛΜ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ!

Ο 38ΧΡΟΝΟΣ ΠΑΟΥΕΡ ΦΟΡΓΟΥΟΡΝΤ ΕΡΙΞΕ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΤΕΛΟΥΣ ΜΙΑΣ ΤΡΟΜΕΡΗΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ ΚΑΙ ΜΙΛΗΣΕ ΣΤΟ ZONE PRESS ΓΙΑ ΟΣΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ

ΤΟΥ ΜΑΡΙΝΟΥ ΠΡΙΝΤΕΖΗ

Ντόμπρος, αληθινός, χωρίς να μασάει τα λόγια του. Ένας παίκτης (πρώην πλέον), ένας άνθρωπος κόσμημα. Ο «Κάι, Κάι» για τον κόσμο που τόσο πολύ τον έχει αγαπήσει, ανεξαρτήτως φανέλας. Όμως όλα τα ωραία τελειώνουν. Η φανέλα πλέον κρεμάστηκε και αντικαταστάθηκε από κοστούμι προκειμένου να μεταδώσει στις νεότερες γενιές, τα όσα έζησε. Τι ακριβώς έζησε; Για ελάτε στη παρέα μας με τον υψηλό (σε ανάστημα και μεγαλείο χαρακτήρα και ψυχής) καλεσμένο μας. Ο οποίος τα τελευταία 9 χρόνια της πλούσιας καριέρας του τα πέρασε στο Καζάν με τη φανέλα της Ούνιξ.

Μα, καλά πώς συνέβη αυτό; Τι τον κράτησε; «Να σου πω την αλήθεια δεν το περίμενα όταν πήγα στον Παναθηναϊκό. Εκανα ένα μεγάλο άλμα και πήγα σε μια τεράστια ομάδα. Είχα στο μυαλό μου ότι είναι μια ευκαιρία να τελειώσω την καριέρα μου στον Παναθηναϊκό. Όμως τα πράγματα πήραν μια διαφορετική τροπή. Εννοείται πως δεν είμαι δυσαρεστημένος για τα όσα έκανα στη καριέρα μου». Και εδώ υπάρχει κάτι που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής. «Τον Φλεβάρη του 2012 (σ.σ συγκεκριμένα στις 29) είχαμε παιχνίδι στο Καζάν με τους «πράσινους» για το ΤΟΠ16 της Ευρωλίγκας. Έκανε απίστευτο κρύο και πολύ χιόνι. Μια ημέρα πριν το ματς, έπεσε στο τραπέζι η ερώτηση. «Θα ερχόσουν να παίξεις εδώ;». Η δική μου απάντησή ήταν «όχι» είπε γελώντας ο Κώστας Καϊμακόγλου. Όπως καταλαβαίνεις, όταν κάνεις σχέδια, ο Θεός γελάει μαζί σου. Όμως να σου πω είμαι πολύ τυχερός, πολύ ευλογημένος που είχα αυτή την πορεία. Που αγωνίστηκα στο Καζάν. Είχα τη χαρά και την τύχη να συνεργαστώ και με Ελληνες παίκτες και Ελληνες προπονητές και σπουδαίους συμπαίκτες. Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους και στον πρόεδρο. Από τη πρώτη μέρα μέχρι τώρα που μιλάμε νιώθω το Καζάν σαν το πρώτο μου σπίτι, μακριά από το σπίτι μου. Την Ελλάδα».

ΤΟ… ΣΟΚ, Η… ΓΑΛΑΤΑ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΑΡΧΗ

Ο παλαίμαχος (μόνο στα χαρτιά) πάουερ φόργουορντ αναφέρθηκε και στο στόρι της αποχώρησης από το ΟΑΚΑ. «Το 2012 είχα και άλλες προτάσεις. Βασικά ήμουν σχεδόν έτοιμος να κλείσω στην Γαλατάσαραϊ η οποία αγωνιζόταν στην Ευρωλίγκα. Όμως την τελευταία στιγμή, εμφανίστηκε η Ούνιξ που έμαθε προφανώς για εμένα. Η πρόταση ήταν πολύ αξιοσέβαστη. Θεώρησα ότι ήταν το καλύτερο για εμένα. Το τάιμινγκ. Το σκέφτηκα και έτσι αποφάσισα να πάω στην Ούνιξ. Εκτός από το οικονομικό κομμάτι σε εκείνη τη φάση της καριέρας μας, που έπαιξε ένα ρόλο, είχα στο μυαλό μου φυσικά να ανέβω και άλλο ένα σκαλοπάτι και να γίνω καλύτερος. Ήταν η κατάλληλη στιγμή για εμένα. Πέραν τούτου ήταν και ο Ιαν (σ.σ Βουγιούκας) στην ομάδα. Υπήρχαν και τα προκριματικά της Ευρωλίγκας. Γενικότερα το… πακέτο με έκανε να νιώσω δικαιωμένος για την επιλογή μου».

Έλα μου που ίσως να μην έφευγε από το ΟΑΚΑ. «Προτού έρθει το καλοκαίρι του 2012 και αλλάξουν όλα είχα μια συζήτηση με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Μου είχε πει πως δούλευε για την επόμενη χρονιά και με ήθελε στον κορμό της ομάδας. Χωρίς να γνωρίζω λεπτομέρειες. Όταν έφυγε, καταλαβαίνεις πως έπαθα ένα «σοκ». Δεν το περίμενα. Φυσικά οι άνθρωποι του Παναθηναϊκού με πλησίασαν, μου έκαναν μια σοβαρή πρόταση για να παραμείνω. Όμως όλα ήταν στον… αέρα λόγω ότι δεν ήξερα ποιος θα ήταν ο κόουτς. Εντέλει έφυγα και δεν ανέφεραν ποτέ για εμένα ότι τους «πούλησα τότε ή κάτι άλλο».

Βέβαια υπήρξαν πληροφορίες… φλερτ το 2015. Ο Καϊμακόγλου ήταν ξεκάθαρος. «Δεν σου κρύβω. Δεν υπήρξε ποτέ πρόταση από όσο θυμάμαι. Υπήρχε φιλολογικό ενδιαφέρον. Αν θυμάμαι καλά μεσούσης της σεζόν επειδή είχε τραυματιστεί κάποιος παίκτης. Όμως για να γίνει πρόταση, έπρεπε να συμφωνήσουμε σε άλλα πράγματα». Η ιστορία έγραψε πως από το καλοκαίρι του 2012 μέχρι το καλοκαίρι του 2021, ο Κώστας Καϊμακόγλου δεν το κούνησε… ρούπι από την Ρωσία. Αραγε υπήρξε κάποια στιγμή που ήθελε να φύγει;

«Καθ’ όλη τη διάρκεια της παρουσίας μου ποτέ δεν σκέφτηκα να φύγω από το Καζάν. Αλλωστε η πόλη πλέον δεν έχει καμία σχέση με τη πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου. Είναι σαν να ζεις σε μια ευρωπαϊκή πόλη με όλες τις ανέσεις της. Ναι η αρχή ήταν δύσκολη, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα να τα παρατήσω. Είχα το κίνητρο μέσα μου. Να προσπαθήσω να φτάσω πολύ ψηλά με την Ούνιξ. Άλλωστε δεν είναι του χαρακτήρα μου να τα παρατάω».

Αλήθεια τα ρωσικά τα παίζει στα… δάχτυλα; «Καταλαβαίνω, αλλά επειδή είμαι τελειομανής και θέλω να ξέρω ακριβώς τις λέξεις, προτιμώ να μη μιλάω τη γλώσσα. Θα το κάνω αν ξέρω 100%».

Η… ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΚΑΙ Η ΕΔΡΑΙΩΣΗ

Το Καζάν είναι μια υπέροχη πόλη και αξίζει να πας και για διακοπές. Όμως, τα ταξίδια είναι πολύωρα, αλλά πλέον αποτελεί συνήθεια για τους παίκτες. Ο Κώστας Καϊμακόγλου ήταν ακόμα… νέος στην Ρωσία και θυμάται ένα περιστατικό. «Ηταν τη 1η μου χρονιά. Το σοκ που έπαθα. Είχαμε ματς στο Βλαδιβοστόκ. Για να σου δώσω να καταλάβεις, αυτά τα ταξίδια είναι δύσκολα και αναγκαστικά έπρεπε να πάμε μέσω Μόσχας. Μια πτήση 9 ωρών. Και μετά από το Βλαδιβοστόκ να επιστρέψουμε Μόσχα και από εκεί να πετάξουμε για Καζάν. Για να μην συνηθίσει ο οργανισμός μας από το κάτι σαν… τζετ λαγκ (διαφορά 7 ωρών από το Καζάν με το Βλαδιβοστόκ), φτάσαμε το πρωί, ανήμερα του αγώνα, στις 6-7 τα ξημερώματα για την ακρίβεια. Πήγαμε για ύπνο, μετά πρωινό, μετά ύπνος. Μετά μεσημεριανό γεύμα και μετά παιχνίδι. Φυσικά στο… καπάκι αναχωρήσαμε αμέσως για να επιστρέψουμε. Η αλήθεια είναι ότι κερδίσαμε και ομολογώ πως δεν το περίμενα με τέτοια υπερένταση. Αυτό το τριήμερο στο αεροπλάνο δεν θα το ξεχάσω ποτέ». Όπως και δεν θα ξεχάσει τις εικόνες στο παρκέ. «Καταφέραμε πολλά. Παίξαμε στην Ευρωλίγκα, κατακτήσαμε το κύπελλο Ρωσίας το 2014. Εδραιωθήκαμε πίσω από την ΤΣΣΚΑ που είναι 5 επίπεδα πάνω όλες τις ομάδες. Μετά την ΤΣΣΚΑ, είμαστε εμείς. Φτάσαμε και στους τελικούς κάποιες φορές».

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΚΟΚΚΙΝΙΑ

Ναι, το μεγάλο και τελευταίο κεφάλαιό του στο παρκέ ήταν σε ρωσικό φόντο. Όμως δεν ήταν το πρώτο. «Μεγάλωσα στην Παλιά Κοκκινιά και όπως και πολλοί γονείς, ήθελαν να με σπρώξουν στον αθλητισμό ούτως ώστε να μείνω μακριά από κακές συνήθειες. Το άλλο ζήτημα ήταν το ύψος μου. Βέβαια για να σου πω την αλήθεια, ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο. Μου άρεσε αρκετά. Όμως τελικά με κέρδισε το μπάσκετ» και έγινε πιο λεπτομερής. «Στο γράμμα της αποχώρησής μου δεν αναφέρθηκα ονομαστικά για να μην αδικήσω κάποιον. Πραγματικά από όλους τους προπονητές μου πήρα κάτι. Ακουγα και μάζευα πληροφορίες σαν… σφουγγάρι. Ξέρεις οι γνώσεις δεν τελειώνουν ποτέ. Σημαντικός για εμένα ήταν ο Μάκης Ποτόσογλου όταν με πήρε από τους Κυρίαρχους και με πήγε στον  Κρόνο Αγίου Δημητρίου».

Μαντέψτε και κάτι. «Στη γυναικεία ομάδα του Κρόνου, προπονητής ήταν ένας νεαρός κόουτς με πολλές περγαμηνές. Ο Δημήτρης Πρίφτης. Είδες πως τα φέρνει η ζωή; Είναι τρομερό! Μετά από χρόνια συνεργαστήκαμε στην Εθνική όταν ήταν στο τιμ και 4 χρόνια στην Ούνιξ. Καμιά φορά η ζωή δημιουργεί φοβερές ιστορίες».

Το 2002, ο Κώστας Καϊμακόγλου είχε κάνει ήδη το δικό του… μπαμ και φυσικά έγινε κάτοικος Καισαριανής. Αγωνίστηκε στη Νήαρ Ηστ μέχρι το 2004. «Είχαμε προπονητή τον Ηλία Ζούρου. Για εμένα η Νήαρ Ηστ ήταν ένα μεγάλο κεφάλαιο. Διότι για πρώτη φορά αγωνίστηκα στην Α1. Την πρώτη χρονιά. Με μπόλικο κίνητρο, αλλά αρκετά ψαρωμένος, ως πιτσιρικάς. Η ομάδα υποβιβάστηκε. Δεν απογοητεύτηκα. Δεν το έβαλα κάτω. Είπα ότι μέσω της Α2 θα δουλέψω σκληρά, θα κάνω τα πάντα ώστε να έχω και να έχουμε μια καλή χρονιά και να επιστρέψω στην Α1».

 

ΤΟ ΦΟΒΕΡΟ ΜΑΡΟΥΣΙ!

Το 2004 ο άλλοτε διεθνής πάουερ φόργουορντ έκανε και ένα ακόμα «άλμα». Πήρε μεταγραφή στο Μαρούσι, αλλά υπάρχει μια υποσημείωση, άκρως σημαντική. «Προτού εμφανιστεί το Μαρούσι, είχε έρθει ο Πανελλήνιος που μάζευε πιτσιρικάδες. Ημουν έτοιμος να κλείσω υπό τις οδηγίες του Μάνου Μανουσέλη. Την τελευταία στιγμή ήρθε το Μαρούσι του Παναγιώτη Γιαννάκη. Το μυαλό μου άλλαξε. Καταλαβαίνεις τι είναι για ένα παιδί στην ηλικία του να έχει τον κόουτς Γιαννάκη; Τον κόουτς της Εθνικής και έναν «θρύλο». Ετσι πήγα στο Μαρούσι». Στο οποίο αγωνίστηκε για 4 χρόνια (μέχρι το 2010) και το έκαναν ξανά ξακουστό μετά τη κατάκτηση του Σαπόρτα το 2001.

«Το Μαρούσι, ήταν για τους ρομαντικούς μια εποχή που δεν πληρωνόμασταν από ένα σημείο και μετά γιατί υπήρχαν οικονομικά προβλήματα. Όμως ήμασταν μια τρομερή παρέα που απολαμβάναμε το μπάσκετ και θέλαμε να κάνουμε «ζημιά» στους μεγάλους. Το Μαρούσι ήταν ένα μεγάλο σχολείο με προπονητές όπως ο Γιαννάκης, ο Μπαρτζώκας, ο Μαρκόπουλος και ο Γκέκος. Ολοι βοήθησαν» και φυσικά θυμήθηκε την πορεία στην Ευρωλίγκα τη σεζόν 2009-2010 όταν το Μαρούσι έχασε στο… τσακ τη πρόκριση στα πλέι οφ της διοργάνωσης. «Ηταν τρομερή και φανταστική χρονιά. Ημασταν η «σταχτοπούτα» της Ευρώπης. Οι μισοί δεν μας ήξεραν εκτός συνόρων. Όμως ο μπασκετικός χάρτης μας έμαθε για τα καλά στο υψηλότερο αγωνιστικό επίπεδο. Παίξαμε στο ΟΑΚΑ (σ.σ νίκη με 80-78 επί των «πρασίνων») και μαζέψαμε πόσο κόσμο. Θυμάμαι ότι στο τελευταίο ματς που χάσαμε (σ.σ 82-79 από τον Παναθηναϊκό) είχα την ευκαιρία με τρίποντο στο φινάλε να παίξουμε παράταση. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το σουτ. Με έκανε να ωριμάσω περισσότερο ως παίκτης. Δεν σου κρύβω ότι για κάποιο λόγο ήμουν εκνευρισμένος, εκτός ρυθμού σε εκείνο το παιχνίδι. Δεν είχε περάσει η μπάλα από τα χέρια μου, αλλά είπα θα πάρω το σουτ. Από τότε είπα πως πάντα θα πιέζεις τον εαυτό σου είτε νιώθεις ζεστός ή όχι».

Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΖΕΛΙΚΟ ΟΜΠΡΑΝΤΟΒΙΤΣ

«Δεν είχα πρόταση από τον Ολυμπιακό, αλλά η αλήθεια είναι ότι άργησε να έρθει η πρόταση από τον Παναθηναϊκό», ήταν η απάντησή του αναφορικά με το καλοκαίρι του 2010. «Η πρόταση ήρθε τέλη Ιουλίου» και φυσικά αναφέρθηκε στον κορυφαίο. «Ηταν καταπληκτικές οι χρονιές με τον Ζοτς. Δεν θέλω να υποτιμήσω με όσους συνεργάστηκα, αλλά όλοι γνωρίζουν πως είναι ο κορυφαίος στην Ευρώπη. Το να συνεργάζεσαι μαζί του ήταν ευλογία. Ημουν τυχερός γιατί με έφτασε στα όριά μου. Σωματικά και πνευματικά. Όταν έχανε η ομάδα ξέραμε καλά πως την επόμενη ημέρα το πρόγραμμα είχε 2,5 με 3 ώρες παρακολούθηση βίντεο του αγώνα. Μάλιστα κάποιες φάσεις τις βλέπαμε αρκετές φορές. Όταν βλέπαμε βίντεο και ακούγαμε τον ήχο από τα κλειδιά του, τότε καταλαβαίναμε πως κάτι δεν πάει καλά. Πώς κάναμε πολλά λάθη. Μετά υπήρχε προπόνηση και πραγματικά μετά την πίεση από το βίντεο, φοβόμασταν να σουτάρουμε από το τρίποντο και με 5 μέτρα απόσταση τον αμυντικό. Δεν σουτάραμε. Κάναμε ντράιβ και έξτρα πάσα. Γιατί αυτό ήθελε ο Ζοτς. Το εύκολο σουτ, όταν είσαι εύκολος ήταν η εύκολη επιλογή. Ελεγε ότι «και εγώ μπορώ να σουτάρω μόνος μου». Το θέμα είναι να κάνουμε ντράιβ, πάσα, έξτρα πάσα για να συνεχιστεί το παιχνίδι. Ο Ζοτς ήταν απαιτητικός, αλλά δίκαιος με όλους και τρομερός εκτός γηπέδου. Πάντα ήξερε πως να μας δίνει κίνητρο. Πότε να μας πιέζει, να μας φτάνει στα όριά μας και πότε να μας χαλαρώσει. Μάλιστα λίγο πριν το φάιναλ φορ το 2011 μας έκανε πλάκα». Εντέλει το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Ζήσαμε μοναδικές στιγμές και κατακτήσαμε το τρόπαιο».

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

Ο Κώστας Καϊμακόγλου είναι ένας άνθρωπος που δεν κρύβει τα συναισθήματά του. Ποτέ δεν το έκανε. Πάντα όταν έχει να πει κάτι θα το πει. Το 2011 λοιπόν κατέκτησε την Ευρωλίγκα με τον Παναθηναϊκό και είχε έναν παραπάνω λόγο.

 «Το ήθελα πολύ. Γιατί είχα χάσει τη μητέρα μου το 2008 και το ήθελα για εκείνη και το αφιέρωσα. Δυστυχώς έχω χάσει και τους δύο μου γονείς. Η μητέρα μου δεν πρόλαβε να δει τι έχω καταφέρει στη καριέρα μου, στη ζωή μου. Ο πατέρας μου «έφυγε» σε ηλικία 80 ετών. Στενοχωριέμαι γιατί θα ήθελα να είχα περάσει περισσότερες στιγμές μαζί του, όπως και με τη γιαγιά μου. Είναι τρία άτομα που λατρεύω και φυσικά δεν θα ξεχάσω ποτέ. Χωρίς εκείνους δεν θα κατάφερνα όλα αυτά σήμερα. Με στήριξαν. Μακάρι να είχα μαζί τους μια κουβέντα, να τους έβλεπα έστω και για 5 λεπτά. Είχα έρθει βέβαια τον Δεκέμβρη του 2019 και μετά τον Γενάρη του 2020. Σε αυτό το σημείο θέλω πραγματικά να ευχαριστήσω την Ούνιξ. Να δώσω τα εύσημα γιατί αν έχεις ένα προσωπικό πρόβλημα και πρέπει να φύγεις, ακόμα και για την Αμερική, πάντα δίνουν άδεια».

ΕΓΙΝΕ… ΠΑΙΔΑΚΙ!

Ο Κώστας Καϊμακόγλου δεν πρόκειται να ξεχάσει και ένα ξεχωριστό κεφάλαιο της καριέρας του. Την επίσημη αγαπημένη. Είχε ήδη αφήσει τα διαπιστευτήριά του και συμμετείχε στο τελευταίο μετάλλιο της Ελλάδας, το 2009 στην Πολωνία.

«Αν δεν κάνω λάθος ήταν η 1η μου χρονιά στην Εθνική και μάλιστα μπήκα από την… κλειδαρότρυπα στην δωδεκάδα. Ημουν τόσο χαρούμενος που πραγματικά ένιωσα σαν ένα παιδάκι που μπαίνει σε ένα candy shop το οποίο είναι γεμάτο γλυκά και παιχνίδια. Ηθελα να βοηθήσω είτε στο παρκέ είτε εκτός παρκέ. Είχα την θετική ενέργεια και στο τέλος πανηγυρίσαμε το χάλκινο μετάλλιο».

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΠΟΣΤΟ

Ο Κώστας Καϊμακόγλου έριξε τους τίτλους τέλους αυτό το καλοκαίρι, αλλά έριξε την… αποκάλυψη. «Είχε περάσει από το μυαλό μου η σκέψη να σταματήσω πέρυσι. Όταν τελείωσε άδοξα η σεζόν λόγω του κορονοϊού. Ηταν μια δύσκολη χρονιά για όλες τις ομάδες και σκέφτηκα αν αξίζει να συνεχίσω άλλη μια χρονιά. Όμως η ομάδα είχε τους τραυματίες της και ο κόουτς Πρίφτης μου ζήτησε να παραμείνω. Να βοηθήσω την ομάδα με την εμπειρία μου στα αποδυτήρια και να έχω μικρότερο χρόνο συμμετοχής. Βάσει αποτελέσματος, φάνηκε σωστή η σκέψη γιατί η ομάδα έφτασε στους τελικούς και πήρε τη πρόκριση στην Ευρωλίγκα. Βέβαια ήθελα να κλείσω 20 χρόνια επαγγελματικής καριέρας, γιατί σταμάτησα στα 19, αλλά είπα ότι έφτασε η ώρα».

Έφτασε η ώρα και της νέας αρχής. «Όταν σταμάτησα, πήγα για διακοπές για να ξεκουραστώ. Επέστρεψα στο Καζάν και δεν ήξερα αν η ομάδα ήθελε να μου δώσει κάποιο ρόλο. Ηταν κλεισμένες όλες οι θέσεις και φυσικά δεν ήθελα να δημιουργήσω κανέναν πανικό. Προς τιμήν της ομάδας ήθελε να μου δώσει μια θέση. Ο κόουτς Περάσοβιτς ήθελε άλλο ένα άτομο για το τιμ του. Για να έχει συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Ετσι δέχθηκα. Είμαι σε ένα μεταβατικό στάδιο, αλλά το μπάσκετ είναι η ζωή μου. Θεωρώ πως μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας μπορώ να βοηθήσω σε αυτό το κομμάτι και φυσικά να απορροφάω σαν σφουγγάρι νέες εικόνες».

Το βέβαιο είναι Κώστα πως το μπάσκετ σε θέλει συνεχώς δίπλα του. Γιατί απλά είσαι αυθεντικός. Σε ευχαριστούμε για όσα προσέφερες και προκαταβολικά για τα όσα θα δώσεις στη συνέχεια.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα