Zone Press Συνεντεύξεις Γυναίκες Μπάσκετ

Κατερίνα Χατζηδάκη στο Zone Press: Στη Χατάι του Ιράν με αγαπούν πολύ…

 Αν λάβουμε υπόψη ότι το ελληνικό γυναικείο πρωτάθλημα της Α1 είναι το μόνο που δεν συνεχίστηκε στην Ευρώπη, αυτό λέει πολλά για την απαξίωση που βιώνει

 

Το πρόβλημα κατά την άποψη μου είναι κατά ποσό οι διοικήσεις εμπιστεύονται και δίνουν ευκαιρίες σε γυναίκες προπονήτριες

 

Τα χρήματα που παίρνουν οι αθλήτριες στο Ιράν σε αντίστοιχα ευρώ να μην είναι παραπάνω από την Ελλάδα αλλά η αγοραστική τους αξία είναι τέτοια που τους δίνει τη δυνατότητα να μην εργάζονται, κάτι που στην Ελλάδα συμβαίνει σε ελάχιστες ομάδες

Η καλαθοσφαίριση δεν έπαψε ποτέ να είναι παραγωγική μηχανή για τον ελληνικό αθλητισμό. Σε μια περίοδο που το γυναικείο μπάσκετ στην Ελλάδα υποφέρει και «αργοσβήνει», η Κατερίνα Χατζηδάκη, η Ελληνίδα ”χαλίφισσα” του Ιράν διαγράφει λαμπρή πορεία στο εξωτερικό. Αφού οδήγησε την τουρκική Χατάι μια ανάσα από τον τελικό του EuroCup βρίσκεται πλέον στο Ιράν για λογαριασμό της Μαχράμ και έγινε η πρώτη ξένη κόουτς στη συγκεκριμένη χώρα. Το Zone Press έχει τη χαρά να φιλοξενεί μία γυναίκα αφοσιωμένη στο μπάσκετ, η οποία μας μαθαίνει τις διαφορές κουλτούρας που υπάρχουν στο εξωτερικό σε σχέση με το αγαπημένο μας άθλημα.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Μπορεί η ερώτηση να είναι κοινότυπη αλλά πως είναι η ζωή στο Ιράν.

«Η ζωή στο Ιράν δεν είναι καθόλου διαφορετική από τη ζωή στην Ελλάδα προ καραντίνας! Αν εξαιρέσουμε την απίστευτη κίνηση στους δρόμους και την τρελή οδήγηση, η ποιότητα ζωής είναι πολύ καλή, οι υπηρεσίες τους είναι υψηλού επιπέδου, το φαΐ καταπληκτικό, απλά λόγο του ότι είναι μουσουλμανικό κράτος οι κανόνες συμπεριφοράς και εμφάνισης είναι διαφορετικοί από ότι σε αλλά κράτη. Γενικά είναι παρά πολύ φιλόξενος λαός και η διαμονή μου ως τώρα είναι άνετη και ευχάριστη».

Η Χατάι είναι μια ομάδα που εδρεύει στα βάθη της Τουρκίας, πολύ κοντά στη Συρία. Καμία σχέση με την εικόνα που έχουμε από Κωνσταντινούπολη και Μικρά Ασία.

«Η Αντάκια που είναι πρωτεύουσα της Χατάι, όπου και ήταν η ομάδα, είναι μια πόλη με αντιθέσεις όπως είναι σχεδόν όλη η Τουρκία. Είναι μια περιοχή που οι κάτοικοι της είναι μίγμα πολιτισμών και αυτό έχει μεγάλη επίδραση στην κουλτούρα τους. Είναι μια πόλη που φημίζεται για το φαΐ και τη φιλοξενία της και τα απόλαυσα και τα δυο»!

Υπάρχει ιδιαίτερη αντιμετώπιση προς τους Έλληνες;

«Δεν υπάρχει καμία προκατάληψη εναντίων των Ελλήνων. Τα πολιτικά ζητήματα, σου το λέω εγγυημένα, απασχολούν ελάχιστα το λαό. Στη Χάται με αγάπησαν πολύ και έχω δεθεί πολύ με πολλές οικογένειες εκεί και θα τους θεωρώ πάντα φίλους μου».

Πως γίνεται μια ομάδα από μια μικρή πόλη να διαθέτει τόσο δυνατή ομάδα; Υπάρχουν τόσο ισχυροί επενδυτές σε μια κοινωνία που οικονομικά ασθενεί τα τελευταία χρόνια;

«Η ομάδα αρχικά έγινε ισχυρή γιατί υπήρχε πλάνο, υπήρχαν χορηγοί αλλά κυρίως υπήρχε ο κόσμος της πόλης που αγκάλιασε την ομάδα. Την έκανε παρά πολύ δημοφιλή και αυτό με τη σειρά του ήταν κίνητρο για να υπάρχει συνέχεια».

Καταρχάς φέτος με τη Μαχράμ αγωνίζεστε σε διεθνείς διοργανώσεις; Και ποια τα δεδομένα σε αγωνιστικό επίπεδο;

«Φέτος από όσο γνωρίζω για το γυναικείο μπάσκετ δεν είναι σίγουρο αν θα γίνουν οι αγώνες σε Πανασιατικό επίπεδο λόγω φυσικά του ιού».

Μετά την Τουρκία επιστρέψατε στην Ελλάδα για την Ελευθερία Μοσχάτου. Μοιάζει σαν απότομη προσγείωση να φεύγετε από μια ομάδα επιπέδου Eurocup και Euroleague για να γυρίσετε στο ελληνικό πρωτάθλημα γενικότερα;

«Η άποψη μου είναι πως η δουλειά του προπονητή είναι η ίδια οποιονδήποτε σύλλογο και αν προπονείς. Σαφώς οι απαιτήσεις μεταβάλλονται αναλόγως και πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να προσαρμοζόμαστε».

Προφανώς το πρόβλημα δεν ήταν ο Ολυμπιακός που είχε μακράν μεγαλύτερο μπάτζετ τα προηγούμενα χρόνια. Αλλά το ελληνικό πρωτάθλημα έμοιαζε εντελώς άνισο.

«Έμοιαζε άνισο γιατί κατά την άποψη μου οι περισσότερες ομάδες δεν είχαν είτε την οικονομική δυνατότητα, είτε το κίνητρο να ανταγωνιστούν μια ομάδα που συμμετείχε σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ευτυχώς για την εικόνα του πρωταθλήματος θεωρώ πως η ψαλίδα έχει κλείσει αρκετά. Ο Παναθηναϊκός είναι πλέον ισχυρός και ίσως ακολουθήσουν κι άλλες ομάδες».

Συγκριτικά με τα ξένα πρωταθλήματα που έχετε δει πως μοιάζει το ελληνικό; Γιατί σε εμάς όταν πηγαίνουμε σε αγώνα επιπέδου BasketLeague γυναικών μας πιάνει μια κατάθλιψη, ότι βλέπουμε ένα πρωτάθλημα ξεχασμένο από όλους. Σαν σχολικό πρωτάθλημα. Από κόσμο, από οργάνωση, από ανταγωνισμό, από προβολή.

«Καταρχάς μόνο αν λάβουμε υπόψη ότι το ελληνικό γυναικείο πρωτάθλημα της Α1 ήταν το μόνο που δε συνεχιζόταν στην Ευρώπη, αυτό λέει πολλά για την απαξίωση που βιώνει. Και είναι τρομερά άδικο. Δες τη φοβερή επιτυχία των κοριτσιών της Εθνικής μας. Χωρίς αγώνες από το Νοέμβρη και μετά κατάφεραν να περάσουν στο Ευρωμπάσκετ του καλοκαιριού. Αυτό είναι από την άλλη ένα δείγμα του ταλέντου και της αγάπης των κοριτσιών για το άθλημα. Αλλά δυστυχώς είναι απελπιστικά μόνες. Είναι ελάχιστοι αυτοί που αναγνωρίζουν τις θυσίες τους και ακόμα λιγότεροι αυτοί που έχουν διάθεση να βοηθήσουν. Όσο το γυναικείο μπάσκετ δεν λαμβάνει της προσοχής και της προβολής που του αξίζει, δυστυχώς η κατάσταση δεν θα αλλάξει. Ελπίζω κάποια στιγμή να βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι που θα δώσουν ότι αναλογεί».

Με αφορμή την παρουσία της Μπέκι Χάμον ως πρώτη προπονητής στο NBA, το να «επιβληθείτε» σε μια γυναικεία ομάδα είναι εφικτό αλλά το να «επιβληθείτε» σε αντρικά αποδυτήρια πόσο κοντά ή μακριά στην πραγματικότητα είναι;

«Η άποψη μου είναι πως όταν ένας αθλητής είναι επαγγελματίας δεν μπορεί να βλέπει φύλο στον προπονητή. Ένας προπονητής μπορεί να επιβληθεί όπως λες μέσω του σεβασμού που οι παίχτες του έχουν για εκείνον ή εκείνη. Το πρόβλημα κατά την άποψη μου είναι κατά ποσό οι διοικήσεις εμπιστεύονται και δίνουν ευκαιρίες σε γυναίκες προπονήτριες. Το πρώτο βήμα είναι αυτό. Μετά μένει στην κάθε προπονήτρια να αποδείξει τι μπορεί και τι δε μπορεί. Αν δοθούν οι ευκαιρίες είμαι σίγουρη το στερεότυπο αυτό θα σπάσει».

Όταν μια γυναίκα ξεκινάει την καριέρα της στο χώρο του μπάσκετ έχει ένα «βάρος» ότι όσο ψηλά και αν φτάσει θα είναι στην αφάνεια λόγω της μη αναγνωρισιμότητα του χώρου; Εσείς πχ προφανώς έχετε κάνει θυσίες και κόπους για να φτάσετε σε αυτό το επίπεδο αλλά ποτέ στα μάτια του κόσμου δε θα είστε ο εκεί που είναι οι άντρες προπονητές με παρόμοιες επιτυχίες.

«Σαφώς γιατί δυστυχώς έχει άλλη αναγνωρισιμότητα και άλλη προβολή το γυναικείο μπάσκετ, ή καλύτερα ο γυναικείος αθλητισμός. Δεν θεωρώ όμως πως οι γυναίκες προπονήτριες είναι στην αφάνεια όπως το λες. Υπάρχουν γυναίκες προπονήτριες πολύ γνωστές, ειδικά στην Αμερική, αλλά και στην Ευρώπη. Όποιος ασχολείται με το γυναικείο μπάσκετ είμαι σίγουρη γνωρίζει. Η αναγνωρισιμότητα έρχεται κυρίως από τον χώρο μας και νομίζω είναι σημαντικό».Φυσικά και υπάρχει, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αλλά και πάλι όπως είπα έχει να κάνει με την αναγνωρισιμότητα του γυναικείου αθλητισμού. Δυστυχώς είναι μια τεράστια αδικία και είναι ένα θέμα που έχει συζητηθεί παρά πολύ χωρίς όμως να έχει αλλάξει κάτι προς το παρόν.

Συγκριτικά με την Ελλάδα, πόσο ψηλότερα είναι τα οικονομικά δεδομένα στο ιρανικό μπάσκετ; Όχι μόνο σαν ατομικό συμβόλαιο αλλά γενικότερα ως μπάτζετ ομάδας.

«Το θέμα στο Ιράν δεν είναι καθαρά το μπάτζετ. Μπορεί τα χρήματα που παίρνουν οι αθλήτριες σε αντίστοιχα ευρώ να μην είναι παραπάνω από την Ελλάδα αλλά η αγοραστική τους αξία είναι τέτοια που τους δίνει τη δυνατότητα να μην εργάζονται, κάτι που στην Ελλάδα συμβαίνει σε ελάχιστες ομάδες. Επίσης η οργάνωση και η προβολή του αθλήματος είναι υψηλού επιπέδου. Η ομοσπονδία στηρίζει παρά πολύ τις αθλήτριες και τους συλλόγους και πιστεύω τα επόμενα χρόνια θα αναπτυχθεί ακόμα περισσότερο».

 

Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα