Basket League Zone Press Συνεντεύξεις Μπάσκετ

Χρήστος Σερέλης στο Zone Press:«Δεν ξέρουμε ποιο είναι το ταβάνι μας, δεν μας απασχολεί»

«Τσεκάρουμε παίκτες, ρούκι που μπορούν να ταιριάζουν με τη φιλοσοφία μας»

 

«Θα πρέπει να προκύψει κάτι πολύ καλό για να πω ότι ήρθε η ώρα για να φύγω».

 

«Ημασταν όλοι σοκαρισμένοι. Τότε δεν ήθελα να κοουτσάρω σε εκείνο το παιχνίδι…»

 

Γεννήθηκα και μεγάλωσα εδώ έχω, ισχυρούς δεσμούς με το Λαύριο”

Ο ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΜΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΥΡΙΟ ΜΙΛΗΣΕ ΣΤΟ ZONE PRESS ΓΙΑ ΤΟ ΧΟΜΠΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ, ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΕΙΣΜΩΣΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΣΚΑΟΥΤΙΝΓΚ

ΤΟΥ ΜΑΡΙΝΟΥ ΠΡΙΝΤΕΖΗ

Το Λαύριο διαθέτει ένα από τα σπουδαιότερα λιμάνια της χώρας. Με «καπετάνιο» τον Χρήστο Σερέλη – επί 18 συναπτά έτη – η ομάδα έχει βάλει πλώρη για μεγάλα, μακρινά ταξίδια. Χωρίς το άγχος και την πίεση για τον τελικό προορισμό. Το Λαύριο ήταν γνωστό στην αρχαιότητα για την εξόρυξη ασημιού. Θα προσθέταμε ότι στη σύγχρονη εποχή το μπασκετικό τμήμα έχει την διορατικότητα για να βρίσκει παίκτες όχι από… ασήμι, αλλά από χρυσάφι που στο μέλλον έχουν την ικανότητα να λάμπουν και σε υψηλό ευρωπαϊκό επίπεδο.

Αλήθεια πως ξεκίνησε το προσωπικό του στόρι που εξελίχθηκε σε παραμύθι; Ο Λαυριώτης γέννημα-θρέμμα κόουτς έφερε τον χρόνο πίσω.

«Ο αθλητισμός ήταν και είναι χόμπι για εμένα. Εχω παίξει ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, τένις. Το 1986 επικεντρώθηκα στο μπάσκετ έχοντας δελτίο στην ομάδα. Ε… καταλαβαίνεις. Το 1987 ζήσαμε τον θρίαμβο της Εθνικής. Προφανώς το πρότυπό μου ήταν παίκτες όπως ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και ο Φασούλας. Μάλιστα κάθε Πέμπτη περιμέναμε να δούμε τους ευρωπαϊκούς αγώνες του Αρη».

Όμως υπήρχε και κάτι άλλο για το «συγγραφέα» αυτού του ξεχωριστού κεφαλαίου για το ελληνικό μπάσκετ.

«Εδωσα πανελλήνιες το 1993 και πέρασα στο Πολυτεχνείο της Πάτρας ως πολιτικός μηχανικός. Ηταν όνειρο δικό μου και των γονιών μου να σπουδάσω. Ομολογώ ότι μέχρι τότε το μπάσκετ δεν το είχα στο μυαλό μου ως βιοποριστικό επάγγελμα».

Ως πολιτικός μηχανικός «έχτισε» υποδειγματικά αυτό το οικοδόμημα που αποτελεί το καμάρι της πόλης αν και ο ίδιος αναφέρει πως

«μεταξύ τους τα δύο επαγγέλματα έχουν μεταφορική ομοιότητα. Στην πρώτη δουλειά έχεις κάποια στοιχεία, κάποια υλικά που αν τα τηρήσεις θα μπορέσεις να «χτίσεις» αυτό που θέλεις. Στο μπάσκετ, ακόμα και αν έχεις στατιστικά για παίκτες, μπορεί να μην σου βγει το αποτέλεσμα που θέλεις».

Ο Χρήστος Σερέλης δεν έχει χρόνο για χάσιμο. «Το πρωί εργάζομαι ως διευθυντής λιμενικών και τεχνικών υπηρεσιών στον Οργανισμό Λιμένος Λαυρίου και μετά πηγαίνω προπόνηση. Δηλαδή εξασκώ το επάγγελμα μου και μετά το χόμπι μου που έγινε επάγγελμα. Ομολογώ πως δεν έχω ελεύθερο χρόνο. Ειδικά τώρα στην Α1. Όμως είχα και έχω εξαιρετικούς συνεργάτες που πάντα εμπιστεύομαι. Όπως τον Σάκη Παραλίκα και τον Κώστα Πασχάλη στο παρελθόν, τον Ισίδωρο Κουτσό και τον Σάκη Γιαννακόπουλο τώρα και συνολικά όλο το σταφ που υπάρχει στην ομάδα. Ξέρουν καλά τη δουλειά, υπάρχει απεριόριστη εμπιστοσύνη και για αυτό έρχονται αυτά τα αποτελέσματα».

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΙ Ο… ΔΙΑΚΟΠΤΗΣ!

Ο Χρήστος Σερέλης ήταν στις ακαδημίες της ομάδας έχοντας βγάλει σχολή προπονητών. Και ξαφνικά έγινε το… κλικ.

«Η ομάδα αγωνιζόταν στην Γ’ Εθνική τη σεζόν 2004-2005. Απέμεναν 4-5 παιχνίδια και ο κόουτς Ανδρέας Πολέμης παραιτήθηκε. Τότε ανέλαβα τη τεχνική ηγεσία για αυτά τα ματς που δεν είχαν βαθμολογικό ενδιαφέρον. Ακόμα και τότε δεν είχα στο μυαλό μου το μπάσκετ ως επάγγελμα. Ε… και από τότε παρέμεινα».

Το 2015 λοιπόν το Λαύριο είχε μια μεγάλη ευκαιρία μπροστά του. «Ηταν Αύγουστος. ΕΟΚ και ΕΣΑΚΕ μας ενημέρωσαν πως υπάρχει μια ομάδα που μάλλον δεν θα αγωνιστεί στην Α1 (σ.σ ΚΑΟΔ). Ξεκινήσαμε τις συζητήσεις μια και ήμασταν η αμέσως επόμενη ομάδα που δικαιούτο να πάρει την άνοδο. Συζητήσαμε και το πώς θα μπορέσει το Λαύριο να γίνει ΚΑΕ. Τότε ανέλαβε ο Γιάννης Ψαράκης ο οποίος ήθελε να τρέξει την ομάδα και μέχρι πέρυσι ήταν βασικός και κύριος χρηματοδότης. Βέβαια φέτος υπάρχουν πολλοί συμπαραστάτες. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που βοηθούν από λίγο και αυτό είναι σημαντικό. Φέτος έχουμε το μικρότερο μπάτζετ από τη στιγμή που ανεβήκαμε στην Α1».

Πολλές φορές μέσα από δύσκολες καταστάσεις, βγαίνει κάτι θετικό. Δυναμώνεις. Ίσως αυτό έγινε πριν από 2 χρόνια. Τι εννοούμε; Καλύτερα να το εξιστορήσει ο καθ’ ύλην αρμόδιος.

«Ήταν 8 Μαΐου του 2019 αγωνιζόμασταν κόντρα στον Ήφαιστο Λήμνου στο τελευταίο ματς της σεζόν. Ο συνδυασμός της νίκης μας και της ήττας της Κύμης από τον Παναθηναϊκό, θα σήμαινε αυτομάτως και τη παραμονή μας στη κατηγορία. Μάλιστα όλη την εβδομάδα προετοιμαζόμασταν έντονα για αυτό τον τελικό. Μία ώρα πριν το ματς, ενημερωθήκαμε πως ο Παναθηναϊκός δεν θα κατέβει στο παιχνίδι λόγω της κόντρας που υπήρχε με τον Ολυμπιακό. Ήμασταν όλοι σοκαρισμένοι. Τότε δεν ήθελα να κοουτσάρω σε εκείνο το παιχνίδι και με αυτό τον τρόπο να προβώ σε μια μορφή αντίδρασης, διαμαρτυρίας. Δεν ήθελα να συμμετέχω. Γιατί δεν άξιζε στο Λαύριο όλο αυτό που έγινε. Τελικά ο Γιάννης Ψαράκης με έπεισε να καθοδηγήσω την ομάδα διότι ενδεχόμενη νίκη (ήρθε με 96-76) ίσως να μας ωφελούσε στη συνέχεια. Ομολογώ πως και ο Ηφαιστος είχε σοκαριστεί εκείνη τη μέρα, αλλά και ολόκληρο το ελληνικό μπάσκετ. Σίγουρα όλο αυτό που έγινε τότε μας πείσμωσε, μας συσπείρωσε και μετά από δύο χρόνια έχουμε αποδείξει πως αξίζαμε και αξίζουμε να αγωνιζόμαστε στην Α1. Βέβαια κάναμε και την αυτοκριτική μας. Είδαμε τι λάθη κάναμε και φτάσαμε να διεκδικούμε την παραμονή μας την τελευταία αγωνιστική».

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ… ΜΠΡΟΣΤΑ!

Το Λαύριο και δη το τεχνικό επιτελείο φημίζονται για το γεγονός πως ανακαλύπτουν «λαβράκια» τα οποία μάς κάνουν να τρίβουμε τα μάτια μας όταν τους παρακολουθούμε. Ο 47χρονος Ελληνας κόουτς ήταν ξεκάθαρος για τον τρόπο της εξεύρεσης ταλέντων. «Ξεκινάμε την διαδικασία από τον Μάρτη. Τσεκάρουμε παίκτες, ρούκι που μπορούν να ταιριάζουν με τη φιλοσοφία μας. Μάλιστα πολλές ομάδες τους κοιτάζουν, αλλά δεν τους κλείνουν νωρίς διότι φοβούνται το ρίσκο. Αυτό ίσως να είναι και το κλειδί. Εμείς το κάνουμε και έχουμε δικαιωθεί. Για παράδειγμα, μόλις είδαμε τον Άλμαν, τον κλείσαμε την επόμενη μέρα ή επίσης, όταν «τσεκάραμε» τον Κάρτερ, μέσα σε 1-2 μέρες του κάναμε πρόταση». Φυσικά το… μάτι τους έπεσε και σε δύο παίκτες που δεν φόρεσαν τη φανέλα του Λαυρίου, αλλά μετά έγιναν γνωστοί.

«Είχαμε κλείσει τον Ζακ Λεντέι τη σεζόν 2017-2018, αλλά βρήκε καλύτερη πρόταση στην Χάποελ Γκιλμπόα και την επόμενη χρονιά πήγε στον Ολυμπιακό. Επίσης είχαμε κάνει πρόταση τον Μάρκους Φόστερ την σεζόν 2018-2019 αλλά πήγε τελικά στη Νότια Κορέα. Το βέβαιο είναι πως παίρνουμε ρούκι που έχουν τη δίψα και το κίνητρο για να κάνουν μετά βήματα μπροστά. Όπως για παράδειγμα τον Κέβιν Πάντερ ο οποίος είχε ηγετικές ικανότητες. Ο Ντιαλό είναι παίκτης με ισχυρή προσωπικότητα» ενώ αναφέρθηκε και στις δύο τελευταίες μεταγραφικές κινήσεις της ομάδας. «Κόζι και Εβανς είναι κομβικοί φέτος. Ηγετικοί και μαζί με τους άλλους ξένους και Ελληνες ανέβασαν επίπεδο την ομάδα».

Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Το Λαύριο είναι μια ομάδα που χαίρεσαι να την βλέπεις.

«Νιώθω ήδη γεμάτος. Η γενικότερη αποδοχή για την εικόνα του Λαυρίου από τον κόσμο είναι το πιο σημαντικό για εμένα. Δεν πάμε για πρωτάθλημα. Δεν ξέρουμε ποιο είναι το ταβάνι μας, αλλά δεν μας απασχολεί» ενώ για το ενδεχόμενο να αγωνιστεί η ομάδα στην Ευρώπη, είπε: «Ναι είναι ένα όνειρο. Και πέρυσι μπορούσαμε, αλλά για οικονομικούς λόγους το απορρίψαμε. Πάμε βήμα-βήμα» ενώ τόνισε πως «φέτος έχουμε την καλύτερη ομάδα όσον αφορά τη σχέση ισορροπίας ανάμεσα σε άμυνα και σε επίθεση».

Ο Χρήστος Σερέλης είναι ένα κόσμημα για το ελληνικό μπάσκετ και φυσικά έχει ανεβάσει τις προσωπικές του μετοχές. Εύλογα έγινε η ερώτηση. Τι είναι αυτό που τον κρατάει στο Λαύριο και δεν έχει ανοίξει ακόμα τα… φτερά του για άλλες πολιτείες; «Σίγουρα οι δεσμοί που έχω με την πόλη. Εδώ γεννήθηκα και μεγάλωσα. Επίσης, υπάρχει αλληλοσεβασμός και αποδοχή. Ακόμα και στα λάθη. Αναγνωρίζονται ως κάτι ανθρώπινο. Υπάρχει υπομονή. Εν αντιθέσει με άλλες ομάδες που δεν το βλέπεις εύκολα. Οι συνθήκες στο Λαύριο – για εμένα ως προπονητή – είναι ιδανικές. Η δουλειά με γεμίζει. Θα πρέπει να προκύψει κάτι πολύ καλό για να πω ότι ήρθε η ώρα για να φύγω».

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

Ο Χρήστος Σερέλης και το Λαύριο βάζουν πάντα στόχους, έχουν όνειρα και φιλοδοξίες. Υπάρχει και κάτι ακόμα που έχουν στο μυαλό τους.

«Συνήθως παίρνουμε παίκτες ηλικίας 17-18 ετών και τους ανεβάζουμε επίπεδο. Το επόμενο στοίχημα που θα πρέπει να μας κρατήσει σε επαγρύπνηση είναι να μπορέσουμε μέσω των ακαδημιών μας να βγάλουμε έναν παίκτη. Δηλαδή από ηλικία 12 ετών και να αγωνιστεί στην ανδρική ομάδα. Δεν είναι εύκολο. Θέλει δουλειά και πολύ χρόνο».

Το σίγουρο είναι πως ο Χρήστος Σερέλης και δουλεύει ακατάπαυστα και ξέρει πως έχει και το σωστό… timing.

Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα