Zone Press Συνεντεύξεις

Αθηναίου στο Zone Press : “Δεν υπήρχε περίπτωση να τα παρατήσω”

Ο «πιστολέρο» Γιάννης Αθηναίου δε λύγισε ποτέ στα δύσκολα, ούτε κρύφτηκε όταν έπρεπε να πάρει το τελευταίο σουτ. Ανανεωμένος και πιο δυνατός από ποτέ είναι έτοιμος να οδηγήσει το Περιστέρι ένα βήμα πιο ψηλά, αλλά πρώτα απ’ όλα να παίξει την καλύτερη άμυνα που μπορεί να παίξει κόντρα στον… κορονωϊό.

Ο έμπειρος γκαρντ προέρχεται από μία σεζόν, που ήταν ανενεργός (ρήξη χιαστών) και σίγουρα μέσα στους στόχους του, είναι πρωτίστως να μείνει υγιής και δευτερευόντως να παίξει μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο. Το Περιστέρι είναι ξεκάθαρο πως θα τον χρειαστεί, όσο η σεζόν θα προχωράει πιο βαθιά και ο Παπανικολόπουλος θα τον έχει βασικό στο ροτέισον…

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Νέα σεζόν νέα ομάδα. Θα πετάξει το Περιστέρι φέτος;

“Προερχόμαστε από μια ιδιαίτερη χρονιά όπου όλοι, όχι μόνο εμείς αλλά όλος ο κόσμος έχει το μυαλό του στο θέμα της πανδημίας και πως θα την αντιμετωπίσουμε, οπότε θεωρώ ότι είναι μια χρονιά ιδιαίτερη. Το θετικό είναι ότι ξεκινήσαμε τη φετινή προσπάθεια από τη στιγμή που όλα τα παιδιά ήμασταν υγιείς σε πρώτη φάση, καθώς είναι κάτι που πρέπει να ελέγχουμε σε τακτά χρονικά διαστήματα. Οπότε νομίζω ότι θα παίζουμε άμυνα σε πρώτο βαθμό στον κορωνοϊό κι από κει και πέρα θα σκεφτόμαστε όλα τα υπόλοιπα”.

Ο κόουτς Παπανικολόπουλος παρέλαβε την ομάδα στη μέση της περσινής σεζόν οπότε ουσιαστικά φέτος θα δούμε τι έχει να προσφέρει στο Περιστέρι. Ποια είναι η φιλοσοφία του ενόψει της νέας σεζόν;

“Ο κόουτς ήταν βοηθός μέχρι πέρυσι και ανέλαβε μια δύσκολη δουλειά στη μέση της σεζόν. Η ομάδα πήγαινε καλά μέχρι τη μέση της σεζόν οπότε έπεσε κατευθείαν στα βαθιά. Είναι πολύ σημαντικό ότι υπήρξε παίκτης στο υψηλότερο επίπεδο επομένως γνωρίζει καλά τις συνήθειες του αθλητή. Αυτό που μπορώ να πω, γιατί τώρα τον μαθαίνω, είναι πως δίνει μεγάλη έμφαση στις λεπτομέρειες και θέλει να περάσει τη φιλοσοφία του όσο γίνεται πιο γρήγορα ώστε να είμαστε όλοι οι παίκτες στην ίδια «σελίδα» και να καταφέρουμε από την αρχή να παίζουμε με τους δικούς του κανόνες”.

Ο κόουτς σε έπεισε να γίνεις μέλος της ομάδας;

“Το Περιστέρι από την αρχή με προσέγγισε πάρα πολύ θετικά γιατί προέρχομαι από μια δύσκολη σεζόν. Όχι μόνο λόγω της πανδημίας αλλά και εξαιτίας ενός τραυματισμού που μόλις επέστρεψα, πέσαμε πάνω στο lockdown, επομένως ήταν μια δύσκολη περίοδος για μένα. Δούλεψα πάρα πολύ για να επανέρθω και να είναι το πόδι μου όπως πριν και ήθελα να επιστρέψω στο υψηλότερο επίπεδο οπότε η πρόταση του Περιστερίου ήταν πάρα πολύ θετική για μένα. Ο κόουτς Παπανικολόπουλος και ο Γιώργος Πανταζόπουλος με προσέγγισαν με πολύ ωραίο τρόπο. Ο κόουτς μου εξήγησε ποιος θα είναι ο ρόλος μου στην ομάδα και ήταν αυτό που ήθελα να ακούσω και αυτή η προοπτική με έκανε να αποδεχθώ την πρόταση”.

Η νοοτροπία του Περιστερίου σαν σύλλογος δείχνει πως από τη στιγμή που επέστρεψε στη Basket League ήρθε για να μείνει. Αυτό που δεν κατάφερε ακόμα να κάνει είναι το βήμα παραπάνω στο BCL. Είναι ένας από τους φετινούς στόχους;

“Καταρχήν έχουμε δει πως το BCL έχει δυναμώσει πολύ και παρότι που είχε ξεκινήσει ως τρίτη (σε δυναμική) ευρωπαϊκή διοργάνωση πλέον βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο, και ενδεχομένως και ψηλότερα, από το EuroCup. Εμείς αυτό που θέλουμε είναι αρχικά να αφομοιώσουμε τη φιλοσοφία του προπονητή μας και να είμαστε όλοι στο ίδιο επίπεδο, γιατί αυτό νομίζω είναι το πιο σημαντικό σε μια ομάδα, να παίζουμε με αρχές και να ξέρουμε ποια είναι η φιλοσοφία και οι στόχοι μας. Σίγουρα ως ομάδα θα θέλουμε να φτάσουμε όσο πιο ψηλά γίνεται. Είμαστε σ’ έναν δύσκολο όμιλο και αντιλαμβανόμαστε τη δυσκολία της κατάστασης. Όλες οι ομάδες του ομίλου έχουν ενισχυθεί σημαντικά οπότε ξέρουμε πως πρέπει να υπερβάλουμε εαυτούς για να πετύχουμε το κάτι παραπάνω”.

Με βάση τον τραυματισμό και εν συνεχεία με το lockdown, οι τελευταίοι 12 μήνες όπως κύλησαν σε έκαναν να νοιώσεις πολύ άτυχος;

“Σίγουρα το timing που συνέβη ο τραυματισμός ήταν πολύ άσχημο. Όλοι όσοι με συναντάνε μου λένε ότι έχασα την ευκαιρία να παίξω στο Παγκόσμιο Κύπελλο και στον Παναθηναϊκό, όπου είχα πάρει μεταγραφή. Εγώ δεν το είδα έτσι. Ειλικρινά δέχτηκα τόση αγάπη από πολύ κόσμο που δεν γνώριζα και έτσι μόνο την πρώτη και την δεύτερη μέρα μετά τον τραυματισμό ήμουν στεναχωρημένος γιατί συνειδητοποίησα ότι θα έμενα και εκτός Παγκοσμίου και εκτός γηπέδου για μεγάλο διάστημα. Μετά, βέβαια, το πήρα πιο εγωιστικά ώστε να επιστρέψω όπως ακριβώς ήμουν πριν επειδή ως άνθρωπος έχω πάντα κίνητρο στη ζωή μου και δεν υπήρχε περίπτωση να με πάρει από κάτω. Με πείσμωσε πιο πολύ για να αποδείξω ότι μπορώ να επιστρέψω εκεί ακριβώς που ήμουν”.

Μπορεί η συγκυρία να ήταν πολύ κακή γιατί τραυματίστηκες λίγο πριν το Παγκόσμιο αλλά ήσουν σε μία ηλικία που νοητικά μπορούσες να το διαχειριστείς καλύτερα; Γιατί πολλοί αθλητές εμφανίζουν ακόμα και σημάδια κατάθλιψης σε τέτοιες περιπτώσεις.

“Η συγκυρία ήταν πολύ κακό. Δεν είναι μόνο η ηλικία, είναι και ότι μου δινόταν η ευκαιρία να παίξω σ’ ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και είχα πάρει μεταγραφή στον Παναθηναϊκό. Δεν ξέρω σε πόσο χειρότερο timing θα μπορούσε να μου συμβεί. Είμαι έτσι σαν χαρακτήρας, δεν τα παρατάω ποτέ και θέλω πάντα να βελτιώνομαι, έχω πάντα μεγάλο κίνητρο για αυτό που κάνω επομένως δεν υπήρχε περίπτωση να τα παρατήσω”.

Σε μια περίεργη και λίγο μεταβατική περίοδο της εθνικής πέτυχες ένα μεγάλο και καθοριστικό τρίποντο στο Λέστερ. Μπορεί ο αντίπαλος να μην ήταν μεγαθήριο, να ήταν προκριματικά και όχι κάποιος τελικός αλλά με όλες τις συνθήκες που επικρατούσαν σε εκείνη τη φάση και την απουσία των «ευρωλιγκάτων» θα ήταν στο top 3 των στιγμών της καριέρας σου;

“Ήταν μια στιγμή την οποία δε θα ξεχάσω ποτέ γιατί κατ’ αρχήν συνέβη με την εθνική ομάδα οπότε αυτομάτως παίρνει τεράστια αξία. Ήταν σε μια στιγμή για μια καινούργια εθνική ομάδα και υπήρχε τεράστια αμφισβήτηση. Είχαμε αρκετό άγχος γιατί ακούγαμε πολλά πριν ξεκινήσει η διοργάνωση επομένως ξέραμε ότι θα έχει ειδικό βάρος αυτή η προσπάθεια που ξεκινάμε και αν τυχόν υπήρχαν αρνητικά αποτελέσματα θα επιβεβαιώναμε τις «κακές γλώσσες» που μας συνόδευαν σε αυτό το νέο ξεκίνημα, όχι μόνο για τους παίκτες αλλά και τους προπονητές και όλο το team. Ξεκινώντας από αυτό το παιχνίδι μέχρι και την πρόκριση που ήρθε με 11-1 νίκες νομίζω πως ήταν η καλύτερη απάντηση που μπορούσαμε να δώσουμε σε όσους μας κρίνανε αρνητικά πριν καν ξεκινήσει αυτή η προσπάθεια. Τώρα για το σουτ, ήταν ένα σουτ για το οποίο δε σκέφτηκα πάρα πολύ, αυτό που ήθελα ήταν να πάρω εγώ την τελευταία επίθεση και αφού μπήκε τώρα είμαστε μια χαρά! Αν δεν είχε μπει θα μιλούσαμε τελείως διαφορετικά”.

Δεν ήταν το μοναδικό μεγάλο σουτ σου βέβαια. Ειδικά στο πέρασμα σου από τον Άρη συνήθιζες να παίρνεις μεγάλα σουτ. Τι σκέφτεται ένας παίκτης όταν αναλαμβάνει να εκτελέσει on the buzzer;

“Νομίζω ότι όταν ξεκινήσεις και βάλεις ένα, δύο η ψυχολογία που έχεις είναι τέτοια που πιστεύεις ότι θα τα βάζεις όλα. Έτσι, και τη στιγμή που θα το χάσεις, εφόσον το έχεις βάλει πολλές άλλες φορές, η ψυχολογία σου δε χαλάει τόσο εύκολα. Και εγώ έτσι σκέφτομαι πια, δε θέλω να κρύβομαι στην τελευταία επίθεση, θέλω να παίρνω τις τελευταίες φάσεις αλλά πολλές φορές είναι και θέμα τύχης, άλλες φορές θα μπουν και άλλες όχι”.

Οι συγκρίσεις συνήθως είναι άδικες και πολλές φορές ανούσιες αλλά αν αφήσουμε στην άκρη παικτική αξία, τίτλους κλπ, θεωρείς ότι ο εγωισμός σου ως αθλητής έχει σημάδια Σπανούλη;

“Ο Βασίλης είναι ένας άνθρωπος που έχει επηρεάσει πολύ κόσμο που έχουν αγωνιστεί δίπλα του και δε θα κρύψω ότι και εγώ είμαι ένας από αυτούς. Αυτή τη στιγμή είναι στην κορυφή της Ευρωλίγκα σε πολλούς τομείς και αυτό τα λέει όλα. Η αξία του είναι αδιαμφισβήτητη και κάνει πολλά μικρά πράγματα που αν δε συνυπάρχεις μαζί του δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο σημαντικά είναι στο όλο κομμάτι του αθλήματος και του πρωταθλητισμού. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος κάνει πρωταθλητισμό και που θέλει σε κάθε παιχνίδι και σε κάθε προπόνηση να παίζει με το ίδιο πάθος όπως όταν ήταν μικρός. Όλο αυτό το κίνητρο που αντλεί από μέσα του, το πως αντιμετωπίζει το παιχνίδι από την πρώτη στιγμή, από το σπίτι του μέχρι το γήπεδο, θεωρώ πως είναι άξιος προς μίμηση”.

Ο Διαμαντίδης έχει πει πως μικρός θαύμαζε κυρίως ψηλούς, 4-5άρια. Εσένα ποιοι μπασκετμπολίστες σε εντυπωσίαζαν;

“Η αλήθεια είναι πως εγώ δεν ανήκω σε αυτούς που θαυμάζανε 4-5άρια. Θαύμαζα παίκτες οι οποίοι παίζανε στην ίδια θέση με εμένα και αυτούς προσπαθούσα να βλέπω. Ουσιαστικά πρέπει να βλέπεις παίκτες που παίζουν στη θέση σου γιατί κάθε θέση είναι διαφορετική”.

Ωστόσο υπήρχε και πρότυπο στην οικογένεια καθώς είσαι ανιψιός της Γιασεμί Σαμαντούρα που έγραψε τη δική της ιστορία στο γυναικείο μπάσκετ το δεκαετία του 80 και του 90. Έπαιξε το ρόλο του για να σε βάλει πιο «βαθιά» στο μπάσκετ;

“Ναι σίγουρα. Με τη Γιασεμί ήμουνα κάθε μέρα μαζί από πολύ μικρός, πήγαινα και αγωνιζόμουν στις ομάδες που έπαιζε και εκείνη, στα μίνι, παιδικά κλπ. Περνούσα αμέτρητες ώρες μαζί της στο γήπεδο και περίμενα όταν θα τελειώσουν την προπόνηση να μπω στο γήπεδο να κάνω κάποια σουτ. Ήταν ουσιαστικά ο σημαντικός λόγος που άρχισα να παίζω μπάσκετ και το μετά που ακολούθησε ήρθε από την αγάπη που έχω για αυτό το άθλημα”.

Παρότι έχεις περάσει και από τους πέντε δημοφιλέστερους και πιο ιστορικούς συλλόγους της χώρας έχεις περάσει, από την Αρμάνι Μιλάνο, από την Εσκίσεχιρ και από την Προβάνς. Και αυτό που έχω σαν απορία είναι πως γίνεται μια ομάδα σαν την Αρμάνι, με τόσο μεγάλα μπάτζετ να μην μπορεί να κάνει το βήμα παραπάνω τόσα χρόνια. Στο πέρασμά σου από το Μιλάνο είχες προπονητή τον Λούκα Μπάνκι σωστά;

“Αυτό που έχω καταλάβει από τη εμπειρία μου όλα αυτά τα χρόνια είναι πως στο εξωτερικό δεν αντιμετωπίζουν το μπάσκετ όπως το αντιμετωπίζουμε εδώ. Βλέπεις ότι οι ομάδες, δε μιλάω μόνο για Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, έχουν τεράστια πίεση για να κερδίζουν συνέχεια, να κάνουν πρωταθλητισμό και ζούνε μέσα από τις νίκες και σε περίπτωση ήττας κρίνονται πολύ αυστηρά. Στην Ιταλία και στην Αρμάνι δεν υπήρχαν τόσο πολύ τα media, δεν υπήρχε τόσο μεγάλη προβολή γύρω από το άθλημα, ακόμα και αν η Αρμάνι ήταν η καλύτερη ομάδα στο πρωτάθλημα και η μόνη ιταλική που έπαιζε στην Ευρωλίγκα. Δεν υπήρχε αυτή η πίεση από εξωτερικούς παράγοντες όπως υπάρχει εδώ που πρέπει να κερδίζεις συνέχεια και να είσαι συνέχεια στην κορυφή είτε έχεις 30 εκατομμύρια μπάτζετ είτε πέντε. Στο εξωτερικό, και στην Αρμάνι, παρότι είναι μια ομάδα πάρα πολύ καλά οργανωμένη σε όλους τους τομείς θεωρώ πως ασχολούνται με διάφορα πράγματα όπως για παράδειγμα ότι είχαμε σχεδόν κάθε μέρα να πάμε σε σπόνσορες ή να παρευρεθούμε σε διαφημίσεις. Εδώ οι ομάδες κάνουν τα πάντα για να κερδίσουν και πηγαίνει σε δεύτερη μοίρα το κομμάτι του μάρκετινγκ. Εκεί μπορώ να πω ότι ήταν και 50-50″.

Αντίθετα στην Ελλάδα, και κυρίως στον Ολυμπιακό τα τελευταία χρόνια, με σαφώς μικρότερο μπάτζετ καταφέρατε να φτάσετε στο F4 το 2017, ακόμα και αν δεν έπαιξες στο F4. Τελικά το βάρος της φανέλας που συνηθίζουμε να λέμε έχει δόση αλήθειας;

“Είναι αυτό που σου είπα, πως Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός έχουν μάθει να κάνουν πρωταθλητισμό και να κερδίζουν με κάθε κόστος. Όταν έχεις παίκτες που έχουν γαλουχηθεί μέσα από αυτό, το να κερδίζουν και να ξέρουν τον τρόπο να κερδίζουν, όταν έχεις αυτούς τους παίκτες αυτομάτως μεταδίδουν τη φιλοσοφία τους και στους ξένους παίκτες που έρχονται να παίξουν εδώ. Γι’ αυτό βλέπουμε πολλές φορές παίκτες που έχουν παίξει στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό να αποτελούν βαρόμετρο σε ομάδες της Ευρωλίγκας”.

Και το Περιστέρι φέτος έχει ένα μίγμα πολύ έμπειρων αθλητών Ελλήνων και ξένων. Εσύ, ο Βασιλόπουλος, ο Μαυροκεφαλίδης, Σκορδίλης, Σαλούστρος, αλλά έχει και έχει ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού μπάσκετ, τον Καράμπελα αλλά και καλούς ξένους όπως ο Γκρέι. Είναι η ιδανική συνταγή;

“Η ομάδα έχει ταλέντο, έχει εμπειρία και οι ξένοι παίκτες μας δεν είναι άγνωστης προέλευσης, τους ξέρουμε με εξαίρεση τον Αμπντούλ Γκάντι και ο Τζον Άρλετ οι οποίοι έρχονται για πρώτη φορά σε αυτό το επίπεδο. Όλα τα υπόλοιπα παιδιά έχουν παίξει στην Ελλάδα, γνωρίζουν τις καταστάσεις και εμείς αυτομάτως ξέρουμε τι κάνουν καλά και τι όχι. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη χημεία της ομάδας γιατί σου δίνει ένα προβάδισμα αυτή η χημεία. Από κει και πέρα όλα θα κριθούν στο γήπεδο”.

Ο Καράμπελας τα τελευταία δύο χρόνια έχει απασχολήσει πολύ τα μέσα με την ποιότητα και το ταλέντο του. Θεωρείς ότι αυτό του έχει ρίξει περισσότερο βάρος.

“Πλέον βλέπουμε ότι υπάρχει μια δυσκολία στο να βγουν νέοι παίκτες. Παρόλο που αναγκαστικά πηγαίνουμε προς τα εκεί καθώς έχουν πέσει τα μπάτζετ των ομάδων βλέπουμε πως δύσκολα βγαίνουν νέοι παίκτες από τις ομάδες. Το Περιστέρι παραδοσιακά ήταν μια ομάδα που έβγαζε νέους παίκτες. Δεν είναι μόνο ο Ζώης, είναι και άλλα παιδιά που έρχονται από πίσω και είναι πολύ αξιόλογα και αν δουλέψουν και αν αρπάξουν από τα μαλλιά τις ευκαιρίες που θα τους δοθούν μπορούν να κάνουν αξιόλογα πράγματα”.

Φέτος θα έχουμε πρώτη φορά Super Cup στη Basket League. Δεδομένου ότι οι μεγάλες ομάδες καμιά φορά σνομπάρουν τέτοιου είδους τίτλους είναι η ευκαιρία για ομάδες όπως το Περιστέρι και ο Προμηθέας να δουν σοβαρά αυτό το τουρνουά και να το διεκδικήσουν στα ίσα;

“Όταν μιλάμε για έναν τίτλο δε νομίζω να τον σνομπάρει κανείς. Νομίζω πως όλοι θα δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό γιατί είναι ένας τίτλος. Δε νομίζω ότι κάποιος που παίζει για ένα Κύπελλο μπορεί να το σνομπάρει. Θα είναι η πρώτη φορά που διοργανώνεται οπότε νομίζω πως όλοι θα έχουν ένα λόγο παραπάνω να θέλουν την κούπα. Είναι μια ωραία διοργάνωση, υπάρχει στις περισσότερες χώρες, οπότε είναι πολύ ευχάριστο ότι θα ξεκινήσει και στην Ελλάδα. Είναι νωρίς και είναι σίγουρο πως οι ομάδες δε θα είναι 100% έτοιμες, αλλά νομίζω πως όλοι θα δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό για να κατακτήσουν αυτό τον τίτλο.

Έχεις συνεργαστεί με πολλούς προπονητές. Οι Έλληνες κόουτς έχουν αποδείξει ότι δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους ξένους. Ποιο θα ήταν το αδύνατο τους σημείο όμως;

“Δεν μπορώ να πω ότι έχουν κάποιο αδύνατο σημείο. Έχω συνεργαστεί και με ξένους προπονητές και μπορώ να πω ότι οι Έλληνες έχουν τεράστια τεχνογνωσία, έχουν σωστή φιλοσοφία οι περισσότεροι και νομίζω πως οι Έλληνες προπονητές είναι πραγματικά αδικημένοι. Έχουμε προπονητές και γενικά ανθρώπους γύρω από το μπάσκετ με τεράστια τεχνογνωσία που στο εξωτερικό δε το βρίσκεις αυτό. Γι’ αυτό αρχίζουν και βγαίνουν όλο και περισσότεροι στο εξωτερικό και αυτό αποτελεί δικαίωση”.

Ο κόουτς Πιτίνο έλεγε συνεχώς ότι υστερούμε σοβαρά από εγκαταστάσεις και προπονητικά κέντρα. Είναι κάτι που σας δυσκολεύει τη ζωή σαν αθλητές;

“Ο κόουτς Πιτίνο έχει παραστάσεις από το κολεγιακό και το NBA και προφανώς αν συγκριθούμε με αυτά τα δεδομένα είμαστε πολύ πίσω. Δε νομίζω όμως πως οι παίκτες σκέφτονται έτσι”.

Το δυνατό σημείο του Πιτίνο ήταν ότι είναι πολύ καλός ψυχολόγος; Πέρα από τις γνώσεις και τις παραστάσεις που κουβαλούσε.

“Να πω την αλήθεια δεν μπόρεσα να τον ζήσω πολύ γιατί έκανα 10 προπονήσεις με όλη την ομάδα γιατί το μεγαλύτερο διάστημα προπονούμουν με τον γυμναστή, τους βοηθούς και μόνος μου. Δεν είμαι ο καταλληλότερος για να πω πράγματα από τη φιλοσοφία του κόουτς. Σίγουρα έχει μεγάλες παραστάσεις και είναι πολύ ευχάριστο να σου διηγείται ιστορίες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και η αξία του είναι αδιαμφισβήτητη γιατί μιλάμε για έναν Hall of Famer“.

Το ότι είσαι σε μία ομάδα που παίζει στο BCL διευκολύνει το να είσαι μέλος της εθνικής στα προκριματικά του ευρωμπάσκετ να φανταστώ;

“Καταρχήν δεν ξέρουμε ακόμα αν θα γίνουν προκριματικά. Ας δούμε πρώτα τι θα συμβεί με το κομμάτι της πανδημίας και από εκεί και πέρα όλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα”.

Είναι ο Ντάρκο Πέριτς (ή Elsinki από το Casa De Papel όπως τον ξέρει ο κόσμος), ο δυσκολότερος αντίπαλος που έχει αντιμετωπίσεις (στο βίντεο αφιέρωμα του Eurohoops Dome);

“Τον Ντάρκο τον γνώρισα φέτος πρώτη φορά. Εννοείται ότι ήμουν μεγάλος φαν της σειράς. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που είναι πολύ έξω καρδιά και πολύ απλός. Περάσαμε πολύ ωραία με τον Ντάρκο και τον Νίκολα (Μιλουτίνοφ) και ήταν μεγάλη χαρά που τον γνώρισα, γιατί έχουμε και μια ψύχωση με τη σειρά”.

Σχετικά Άρθρα

ΑΑΡΟΝ ΓΟΥΑΪΤ ΣΤΟ ΖΟΝΕ PRESS «ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΩ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ»

ZonePress

Βασίλης Γεραγωτέλλης στο Zone Press: To Τελ Αβίβ είναι κάτι το συγκλονιστικό!

ZonePress

ΑLERT: KYΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ZONE PRESS

ZonePress
Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα