Zone Press Συνεντεύξεις Μπάσκετ

Ανδρέας Γλυνιαδάκης: Ο Πρόεδρος του ΠΣΑΚ αποκαλύπτεται… αποκλειστικά στο Zone Press

Ο Ανδρέας Γλυνιαδάκης ξεκίνησε από τη Κρήτη και έφτασε μέχρι το NBA. Χωρίς ποτέ να προβάλει τον εαυτό του έκανε όλα του τα όνειρα πραγματικότητα, σήκωσε δύο φορές το τρόπαιο της Euroleague και αγωνίστηκε 14 φορές στο NBA για χάρη των Seattle Super Sonics. Ως πρόεδρος του ΠΣΑΚ, για δεύτερη θητεία πλέον, επιδιώκει να γυρίσει πίσω στο μπάσκετ όλα όσα του προσέφερε το άθλημα και να βάλει το δικό του λιθαράκι ώστε το ελληνικό μπάσκετ να κάνει ένα βήμα παραπέρα.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Η μετάβαση από ενεργός αθλητής σε βετεράνος είναι δεδομένα δύσκολη. Η ανάμειξή σου με τα κοινά και τον ΠΣΑΚ κάνει πιο ομαλή αυτή τη μετάβαση;

Είναι σίγουρα δύσκολο να σταματάς το μπάσκετ, αν και ήταν μια πολύ συνειδητοποιημένη απόφαση. Το να ασχολείσαι με τον ΠΣΑΚ σε κάνει να νιώθεις καλύτερα καθώς μπορείς να προσφέρεις και να διορθώσεις τα κακώς κείμενα, όσο μπορείς, από όσα σε ενοχλούσαν όταν έπαιζες.

Θα είναι η δεύτερη θητεία σου ως πρόεδρος οπότε υπάρχει μια συνέχεια. Ποιες θα είναι οι προτεραιότητες σας;

Υπάρχουν συγκεκριμένα προβλήματα που αποτελούν προτεραιότητά μας. Για την Α1 είναι μεγάλο ζήτημα οι ξένοι, για την Α2 η ασφάλιση των αθλητών και οι περισσότερες ελεύθερες μεταγραφές. Από τη δική μας πλευρά έχουμε να λύσουμε πολλά προβλήματα που αποτελούν θέματα εδώ και χρόνια.

Είσαι αναμεμειγμένος στα κοινά του ελληνικού μπάσκετ μέσω του ΠΣΑΚ. Υπήρχε κάποια πρόταση από υποψήφια παράταξη για την ΕΟΚ;

Όχι δεν είχα κάποια πρόταση.

Μια νέα διοίκηση είναι ικανή από μόνη της να αλλάξει την κατάσταση στο ελληνικό μπάσκετ; Γιατί δεδομένα θα πρέπει να αλλάξει πολλά προβλήματα.

Οτιδήποτε καταφέρει να αλλάξει είναι θετικό. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που ο κόσμος παίζει μπάσκετ αλλά δεν το βλέπει. Τα πρωταθλήματα συμβαίνουν αλλά δεν υπάρχει δημοτικότητα και σωστές βάσεις. Υπάρχουν ακαδημίες αλλά δε λειτουργούν σωστά. Είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να αλλάξει ο νέος πρόεδρος που αν βάλει ένα πλάνο θα μπορέσει να υλοποιήσει πολλά. Εμείς σαν ΠΣΑΚ είμαστε μαζί με όποιον πραγματικά θέλει να βελτιώσει τις συνθήκες και για τους άντρες και τις γυναίκες και τις ακαδημίες.

Τον πρώτο σου σπουδαίο συλλογικό τίτλο τον κατέκτησε αρκετά μικρός. Τι αναμνήσεις έχει από το Final 4 του 2000 με τον Παναθηναϊκό;

Είναι πολύ ωραία να κατακτάς τίτλους από μικρή ηλικία. Μένει η χαρά, η επιβράβευση και πολλά όμορφα συναισθήματα. Μαθαίνεις αυτό το συναίσθημα και το κυνηγάς στην πορεία, θέλεις να είσαι σε ομάδες θα ζήσουν τέτοιες εμπειρίες και θα παίξουν μεγάλα ματς. Εμένα μου σημάδεψε την πορεία μου και κυνηγούσα ομάδες υψηλού επιπέδου γιατί ήθελα και μπορούσα να προσφέρω σε αυτές.

Σίγουρα δεν μπορεί ένας αθλητής να ξεχωρίζει έναν τίτλο από έναν άλλον αλλά η Ευρωλίγκα του 2012 είναι πιο πολύ χαραγμένη μέσα σου αφού ήσουν κατά πολύ πιο ενεργός σε σχέση με το 2000;

Μένει πιο χαραγμένο το 2012 γιατί είχα ρόλο στην ομάδα και έπαιζε σε όλη τη σεζόν. Σίγουρα ο ρόλος που έχεις στην ομάδα κάνει και πιο σημαντικό τον τίτλο. Στον Ολυμπιακό είχα πιο σημαντικό ρόλο και ήμουν πιο έμπειρος σαν αθλητής.

Τελικά κατά πόσο βοηθάει έναν αθλητή να βρίσκεται σε μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός σε πολύ μικρή ηλικία; Ειδικά εκείνα τα χρόνια που ο Παναθηναϊκός ήταν σε πολύ ψηλότερο επίπεδο σε σχέση με σήμερα.

Για μένα δεν πρέπει να μένει ανενεργός ένας αθλητής πάνω από ένα χρόνο. Είναι πολύ καλό να είναι ένα χρόνο σε τέτοια ομάδα γιατί το επίπεδο της προπόνησης, η ένταση, ο τρόπος λειτουργίας είναι αυτό που πραγματικά πρέπει να πιάσει. Ωστόσο είναι πιο σωστό να ξεκινάει να βρει το δρόμο του από πιο χαμηλές ομάδες και αν χρειαστεί και από χαμηλότερη κατηγορία ώστε να πάρει παιχνίδια στα πόδια του και να διεκδικεί τη θέση του επί ίσοις όροις. Αν το καταφέρει αυτό από μικρότερη ηλικία είναι ακόμα καλύτερα αλλά είναι εξαιρετικά σπάνιο. Το έχουν καταφέρει ελάχιστοι αθλητές.

Έχεις περάσει από τις σπουδαιότερες ελληνικές ομάδες, όχι μόνο Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, αλλά και ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Μαρούσι, Περιστέρι, Πανελλήνιο. Αλλά έχεις παίξει και σε ιδιαίτερα πρωταθλήματα όπως η Κύπρος και το Καζακστάν όπου κατέκτησες και πρωτάθλημα, η Ελβετία, η Ρουμανία, η Λιθουανία. Στο μυαλό μας ίσως να είναι πολύ πίσω αυτές οι λίγκες. Πως είναι στην πραγματικότητα όμως;

Η Αστάνα στο Καζακστάν και η VTB είχαν εξαιρετικό επίπεδο. Είχαν υψηλά μπάτζετ, πολύ καλούς ξένους, πολύ καλή οργάνωση. Ήταν πάρα πολύ δυνατά πρωταθλήματα. Και η Ρουμανία είχε καλό επίπεδο, η Ελβετία και η Κύπρος είχαν χαμηλότερο επίπεδο, ήταν λιγότερο επαγγελματικό σε θέματα οργάνωσης και διαχείρισης. Ωστόσο εγώ πήγαινα για να αγωνιστώ με τις ομάδες μου και να διεκδικήσω τους τίτλους και εστίαζα λιγότερο στις συνθήκες.

Το γεγονός ότι δεν υπάρχει η απόσταση που έχουν για παράδειγμα ο Παναθηναϊκός με τον Ολυμπιακό σε σχέση με τις υπόλοιπες ομάδες κάνει τα πρωταθλήματα αυτά πιο ανταγωνιστικά και τα απολαμβάνουν περισσότερο οι αθλητές;

Αν εξαιρέσεις τη VTB που η ΤΣΣΚΑ κυριαρχεί μαζί με τη Χίμκι, γιατί πάντα έχει 2-3 πολύ καλές ομάδες αυτή η λίγκα, τα πρωταθλήματα αυτά είναι πιο ανταγωνιστικά σε κάθε ματς.

Έχεις κατακτήσει πολλούς τίτλους και μεταξύ αυτών ο τίτλος της G League του NBA με τους Albuquerque Thunderbirds. Πως είναι αυτή η λίγκα; Γιατί για εμάς στην Ελλάδα είναι στη σκιά του NBA και δεν έχουμε εικόνα ούτε για τη δυναμική της, ούτε για τον ανταγωνισμό της, ούτε για το πόσο εμπορική είναι στις ΗΠΑ.

Σε οργάνωση οποιαδήποτε ομάδα αυτής της λίγκας είναι ψηλότερα από κάθε ελληνική. Ουσιαστικά αντιγράφουν ένα πλάνο μάρκετινγκ από το NBA και το εφαρμόζουν σε οποιαδήποτε έχει ομάδα NBDL. Το επίπεδο είναι πολύ υψηλό αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο να πάρεις τίτλο γιατί οι ομάδες αλλάζουν τουλάχιστον έναν αθλητή κάθε εβδομάδα. Είναι μια λίγκα που λειτουργεί για να τροφοδοτεί με αθλητές το NBA και για να κρατάει σε εγρήγορση αθλητές του NBA που δεν παίζουν πολύ μέσα στη σεζόν. Στην ουσία λειτουργεί για τον NBA, ξεκάθαρα. Εμείς αλλάζαμε έναν παίκτη κάθε εβδομάδα και αυτό συνεχίστηκε για πέντε μήνες, οπότε είναι πολύ δύσκολο να υπάρχει χημεία και πόσο μάλλον να κερδίσεις έναν τίτλο, οπότε ήταν από τις πιο ανταγωνιστικές λίγκες.

Θα μπορούσε στην Ευρώπη να σταθεί κάτι παρόμοιο, όπως περίπου κάνει και ο Ολυμπιακός ώστε να «ανακυκλώνονται» οι αναπληρωματικοί;

Θα μπορούσε να σταθεί και μάλιστα αυτό συμβαίνει στην Ισπανία και είναι πολύ σωστό. Θα ήταν σωστό να υπάρχει στην Ελλάδα μια λίγκα που να καλύπτει το κενό των ηλικιών 18-24, για παράδειγμα, ώστε να χρησιμοποιούνται παίκτες που στα 18 τους δεν έχουν ευκαιρία να παίξουν αλλά στην πορεία θα μπορούν να παίξουν σε επίπεδο Α1 και θα μπορούν να πρωταγωνιστήσουν. Για μένα η θέση του Ολυμπιακού είναι στην Α1, το brand και η ομάδα αυτή προσφέρει στο ελληνικό μπάσκετ αλλά από εκεί και πέρα οι ομάδες επιπέδου Euroleague είναι καλό να έχουν μια «θυγατρική» είναι πάρα πολύ σωστό. Στην Ευρώπη υπάρχει τεράστιο κενό για τους αθλητές που τελειώνουν το εφηβικό και πολλοί αθλητές μπορεί να χάσουν το δρόμο αν δεν είναι πολύ δυνατοί ψυχικά ή εξαιρετικά ταλαντούχοι.

Στις ΗΠΑ πέρασες από πολλά επίπεδα. Έπαιξες στη DLeague, σε Summer League και φυσικά στο NBA. Αρκεί η σκληρή δουλειά για να κρατήσει έναν αθλητή εκεί;

Όπως το ταλέντο έτσι και η σκληρή δουλειά είναι συνδυασμός. Τίποτα από μόνο του δεν είναι ικανό να σου προσφέρει επιτυχία και διάρκεια. Θα πρέπει να έχεις και τα δύο στοιχεία. Έπαιξε ρόλο και η δουλειά και στο ότι προσαρμόστηκα πάρα πολύ γρήγορα σε αυτά που μου ζητούσαν, σε σημείο που χρειάστηκε να παίξω για τρεις διαφορετικές ομάδες, με διαφορετικά συστήματα, διαφορετικά ταξίδια, διαφορετικά playbook. Αυτό με έκανε να είμαι πολύ προσαρμοστικός από την αρχή. Έπρεπε να διαβάσω ένα βιβλίο με 50 συστήματα σε δύο μέρες για να τα κάνω, να προετοιμαστώ και να είμαι γυμνασμένος ανεξάρτητα το επίπεδο της κάθε ομάδας και των παικτών με τους οποίους έπαιζα. Πιστεύω ότι έχει να κάνει με σκληρή δουλειά, προσαρμοστικότητα και ταλέντο γιατί τίποτα δε γίνεται αν δεν έχεις ταλέντο, αλλά κυρίως με απόδοση. Χάρη στην απόδοση είσαι ξανά στη λίστα. Ανανεώνονταν συνεχώς οι παίκτες και έπαιζα με παίκτες που δεν τους είχα δει ποτέ, είτε από κολλέγιο, είτε επαγγελματίες είτε χωρίς ομάδα, και αυτό ήταν το καθημερινό 5 vs 5 που χρειαζόμουν για να κρατιέμαι σε πολύ καλή κατάσταση. Αυτό δε συμβαίνει στην Ελλάδα και δυσκολεύει πολύ έναν αθλητή.

Τι σου έμεινε από αυτή την εμπειρία και με 14 παιχνίδια να έχεις παίξει στους SuperSonics;

Εν μέρη μένει η ικανοποίηση ότι πέτυχες το στόχο, ότι ξεπέρασα τον εαυτό μου σε κάποιες συνθήκες οι οποίες ήταν πρωτόγνωρες. Έκανα κάτι που πίστευα μόνο εγώ και κανένας άλλος. Με έκανε πιο δυνατό και να έχω μεγαλύτερη υπομονή και ήταν κάτι που με έκανε να ξεπεράσω τα όρια μου. Εκείνα τα δυο χρόνια με έβαλαν σε μια πορεία που μπορώ να πραγματοποιήσω ότι σκεφτώ. Με βοήθησε πάρα πολύ και μου έδωσε μεγάλη αυτοπεποίθηση.

Έχεις περάσει μεταξύ άλλων και από τη Μπολόνια. Μια ομάδα με τεράστια ιστορία που πέρασε και από δύσκολες συνθήκες. Πόσο λείπει από το ευρωπαϊκό μπάσκετ και πόσο πιθανό είναι να «αναστηθεί» σε μια εποχή που τα δεδομένα της Ευρωλίγκα έχουν αλλάξει κατά πολύ;

Οι ομάδες πλέον «ανασταίνονται» από το μπάτζετ του προέδρου. Η Βίρτους ήταν μια φανταστική εμπειρία και μου άρεσαν πολύ οι συνθήκες εκεί. Τα τελευταία χρόνια προσπαθούν πολύ και είναι σε πολύ καλό επίπεδο και με υψηλό μπάτζετ. Πραγματικά εύχομαι να τα καταφέρουν και να παίξουν και πάλι στην Euroleague. Είναι μια ομάδα που το αξίζει και μια πόλη που αγαπάει το μπάσκετ, κάτι που δε βλέπω να συμβαίνει εύκολα με την «κλειστή» Euroleague αλλά ελπίζω να τα καταφέρει κάποια στιγμή.

Οπότε ο Ολυμπιακός αποτέλεσε την εξαίρεση τη διετία 2012-2013 στο θέμα μπάτζετ;

Ναι ο Ολυμπιακός ήταν η εξαίρεση. Είναι κάτι που ακόμα και αν το στοχεύσεις δεν μπορείς να το πετύχεις. Το χαμηλό μπάτζετ, η πολύ καλή επιλογή ξένων και κυρίως ο εξαιρετικός ελληνικός κορμός με παίκτες εθνικής ομάδας στα καλύτερα τους οδήγησε τον Ολυμπιακό σε μεγάλες επιτυχίες και σταθερότητα στην Ευρώπη. Στην Euroleague η επιτυχία αυτή ήταν μοναδική και αυτά τα παιδιά και αυτή η νοοτροπία κατάφερναν ανεξαρτήτως προπονητή να προσαρμοστούν. Γιατί στην πορεία την Euroleague την κατέκτησε όποιος είχε το μεγαλύτερο μπάτζετ.

Είσαι ο ορισμός του αθλητή-στρατιώτη της εθνικής ομάδας. Έχεις χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ του 2009, έχει μετάλλια με τις μικρότερες ηλικίες. Αλλά αν σου ζητούσαν να ξαναζήσεις ένα παιχνίδι της εθνικής θα ήταν μήπως ο προημιτελικός με την Αργεντινή το 2008;

Ναι θα ήταν μόνο αυτό γιατί ήταν ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να μας στείλει τόσο κοντά σε ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Ήταν ένα μοναδικό ματς και είναι το μόνο που θα ήθελα να ξαναπαίξω.

Τι θεωρείς ότι έχει κρατήσει την εθνική πίσω σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία των επιτυχιών;

Θα πρέπει να υπάρχει ένας συγκεκριμένος προπονητής για πολλά χρόνια και κάθε παίκτης θα προσαρμόζεται σε ένα σύστημα και η ομάδα θα αποκτάει αυτοματισμούς. Τα «παράθυρα» όσο και αν δίνουν χαρά στον κόσμο που μπορεί να βλέπει την εθνική ομάδα στην έδρα της, σε συνδυασμό με την Euroleague που δε συνεργάζεται, δεν αφήνουν βασικούς παίκτες να παίξουν σε αυτά τα «παράθυρα» και κυρίως αθλητές που θα παίξουν σε ένα Ευρωπαϊκό ή Παγκόσμιο. Νομίζω πως το σημαντικότερο είναι να υπάρχει ένας προπονητής για χρόνια, ίδιοι παίκτες για χρόνια και να υπάρχουν στην Ομοσπονδία αθλητές που έχουν προσφέρει τόσα πολλά σε αυτή την ομάδα ώστε να μεταδίδεται ο σεβασμός και η νοοτροπία στην εθνική και στα νέα παιδιά που παίζουν σε αυτή και να ξέρουν πως κάποιος που έχει πάρει μετάλλιο με την εθνική ομάδα είναι δίπλα τους. Και επίσης αν κάποιος δε θέλει ή δεν μπορεί να αγωνιστεί στην εθνική να μην υπάρχει αυτή η αρνητική κριτικά, ακόμα και από την ίδια την ομοσπονδία, γιατί αυτό δεν κάνει καλό σε κανέναν.

Έχουμε στερέψει από ταλέντα; Έχουμε αλλάξει τρόπο λειτουργίας στις υποδομές ή η νοοτροπία των νέων πλέον τους εθίζει περισσότερο στα social media και τους υπολογιστές αντί για τον αθλητισμό;

Τα παιδιά έχουν περισσότερες επιλογές σε σχέση με τη δική μου γενιά. Έχουν περισσότερες επιλογές διασκέδασης και περνάνε περισσότερες ώρες στον καναπέ από ότι σε μια παιδική χαρά, στο δρόμο, στις αλάνες, κάτι το οποίο δεν τους δημιουργεί την ίδια δεκτικότητα. Κυρίως, τα παιδιά έχουν πολύ περισσότερα στο πιάτο και αυτό δεν τα κάνει τόσο ψυχικά δυνατά. Όλα αυτά σε συνδυασμό με το ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένο πλάνο για τις ακαδημίες από την ομοσπονδία, ώστε να το τηρούν, ποιο μπάσκετ θέλουμε, πως μπορούμε να το οργανώσουμε, πως οι ομάδες γυρνάνε πίσω όλα όσα δίνουν τα παιδιά, όπως οι συνδρομές, γιατί οι Σέρβοι δεν παίζουν pick and roll και ζώνη στο παιδικό ενώ εμείς παίζουμε παγίδες σε όλο ο γήπεδο για να κερδίσουμε το ματς. Οι Ελλάδα πάντα θα βγάζει παίκτες και ταλέντα γιατί ο κόσμος αγαπάει το μπάσκετ πάρα πολύ απλά θα βγαίνουν λιγότεροι όσο αυτά τα πράγματα δεν αλλάζουν.

Ήσουν στην εθνική το 2014 στο Παγκόσμιο της Ισπανίας και έπαιξες μαζί με το Γιάννη Αντετοκούμπο. Μπορούσατε να φανταστείτε τότε την εξέλιξη που θα είχε;

Σίγουρα μπορούσαμε να δούμε πολλά πράγματα. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ με το NBA διαφέρουν πάρα πολύ. Οι χώροι είναι πιο μικροί και ένα παιδί με ένα τεράστιο σώμα και αυτές τις δυνατότητες δεν μπορεί να βάλει 30 πόντους σε ένα Παγκόσμιο σε σχέση με το NBA που μπορεί να το κάνει. Παρόλα αυτά ο Γιάννης ήταν τεράστιος, είναι τεράστιος και θα συνεχίσει να είναι για πολλά χρόνια. Τον θαυμάζω και εγώ και αυτό που κρατάω από το Γιάννη είναι η νοοτροπία να ξεπεράσει τον εαυτό του που το είχε και τότε και τώρα. Πιστεύω πως ο Γιάννης είναι ο game changer της εθνικής ομάδας και αυτός που θα μπορέσει να κάνει μεγάλα πράγματα με την εθνική αν τον υποστηρίξουν σωστά από την ομοσπονδία.

Βλέποντας το μπασκετικό βιογραφικό σου δίνεις την εντύπωση ότι δε δίσταζες να δοκιμάζεις νέες προκλήσεις και εμπειρίες. Προφανώς αυτή η τακτική δε σου έχει αφήσει κάποιου είδους απωθημένα.

Όχι δεν μου έχει αφήσει απολύτως κανένα. Έκανα όλα όσα έβαζα στο μυαλό μου, χόρτασα και από παιχνίδι και από επιτυχίες και από ταξίδια. Δεν μου άρεσε το εύκολο, δεν μου άρεσε να κάθομαι στη χώρα μου για να λέω ότι είμαι στην Ελλάδα, κυνηγούσα τις καλύτερες δυνατές συνθήκες σε οποιαδήποτε χώρα και νομίζω ότι αυτό με δικαίωσε γιατί και τίτλους κατέκτησα και έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα, που ήταν να παίξω στο NBA, και έπαιξα σε χώρες που δεν πίστευα, όπου γνώρισα κουλτούρες και διαφορετικό τρόπο σκέψης. Οπότε δεν μου έμεινε κανένα αποθαμένο ούτε στο μπάσκετ ούτε σαν τρόπο ζωής.

πηγή έντυπη έκδοση Zone Press 

Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα