Retro Stories Special Zone Press Μπάσκετ

Μανού Τζινόμπιλι: Κάποτε στην Αθήνα

Η πρώτη μου εξιστόρηση στο περιοδικό αφορά αυτό που συνηθίζουμε να λέμε το ίνδαλμα μου. Έχει όνομα και επίθετο. Και δεν είναι άλλος από τον Μανού Τζινόμπιλι. Τα κατορθώματα του ασφαλώς δεν χωράνε σε μια στήλη. Ωστόσο, σήμερα θα προσπαθήσω να αναφερθώ σε μια σημαντική μέρα όχι μόνο του Αργεντινού μπασκετικού θρύλου αλλά και ολόκληρης της χώρας του Ήλιου.

Του Σωτήρη Κεφάλα

Το ημερολόγιο γράφει 2004. Τοποθεσία; Αθήνα και φυσικά στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Με την ομάδα των ΗΠΑ να παραπαίει, ο δρόμος για το χρυσό ήταν ανοικτός για άλλες ομάδες, με την Αργεντινή να λογίζεται και πάλι ως ένα από τα φαβορί. Ο δρόμος βέβαια, ήταν κάθε άλλο παρά εύκολος. Εκεί ο Τζινόμπιλι παρέα με τους Σκόλα, Νοτσιόνι, Ντελφίνο και μερικούς άλλους αστέρες κατέφτασαν στη κορυφή των μεταλλίων υπερκερνώντας μάλιστα το εμπόδιο των Αμερικανών στον ημιτελικό. Πάμε όμως να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Basketball / Maenner : Olympische Spiele Athen 2004 , Athen , 28.08.04
Finale : Italien – Argentinien ( ITA ) – ( ARG )
Gold fuer Argentinien hier mit Luis Alberto SCOLA / ARG
Foto:BONGARTS/Andreas Rentz

 

Κάθε αρχή και δύσκολη

Στο πρώτο ματς της διοργάνωσης, στο κατάμεστο γήπεδο του Ελληνικού, η Αργεντινή αντιμετωπίζει την Σερβία στην επανάληψη του δραματικού τελικού της Ιντιανάπολις. Το παιχνίδι είναι άκρως ανταγωνιστικό. Με μια βολή του Τομάσεβιτς το σκορ γίνεται 81-82 με 4 δευτερόλεπτα να απομένουν. Και τότε, εκείνη τη στιγμή μίλησε ο Μανού. Με κάποιο τρόπο η μπάλα φτάνει στα χέρια του Τζινόμπιλι, ο οποίος εκτός ισορροπίας κι ενώ πέφτει την στέλνει πρώτα στο ταμπλό κι εν συνεχεία στο καλάθι. Το κλειστό εκρήγνυται από τις ιαχές, οι περισσότεροι δεν μπορούν να πιστέψουν αυτό που έχουν δει, ο Μανού πνίγεται στις αγκαλιές των συμπαικτών του, ο προπονητής της ομάδας, Ρούμπεν Μανιάνο κάνει γύρο του θριάμβου, ενώ οι Αργεντίνοι στις κερκίδες έχουν επέλθει σε κατάσταση έκστασης.  «Δεν σκέφτηκα τίποτα. Απλά περίμενα την πάσα για να σουτάρω» είχε πει λίγο μετά το τέλος του δραματικού αγώνα ο Τζινόμπιλι.

Ωστόσο, η συνέχεια δεν θα είναι ανάλογη όσον αφορά τη φάση των ομίλων. Οι Αργεντινοί χάνουν εν συνεχεία από Ιταλούς και Ισπανούς με αποτέλεσμα να καταλήξουν τρίτοι στον όμιλο. Ο Τζινόμπιλι είναι μάλλον κακός στα περισσότερα ματς και πλέον η Αργεντινή θα κληθεί να περάσει το εμπόδιο της διοργανώτριας κι εν συνεχεία των ΗΠΑ για να περάσει στον τελικό.

Το δύσκολο εμπόδιο της οικοδέσποινας

Στον προημιτελικό με την Ελλάδα σε ένα κατάμεστο ΟΑΚΑ, η Αργεντινή αρχίζει να μπαίνει για τα καλά στο λεγόμενο comfort zone της. Σε εκείνο τον αγώνα όλοι όσοι μπαίνουν στο παρκέ συμβάλλουν τα μέγιστα. Η αναμέτρηση με τους οικοδεσπότες κρίνεται στις λεπτομέρειες. Στο τέταρτο δεκάλεπτο ο Μανού σουτάρει 9/9 βολές, τις 6 στην τελευταία περίοδο και ενώ ο Χατζηβρέττας έκανε τα αδύνατα δυνατά για να γυρίσει το παιχνίδι μειώνοντας με τρίποντο σε 65-64. Εν τέλει, η Αργεντινή περνάει τον δύσκολο αυτόν σκόπελο.

Για την ιστορία οι Ζήσης, Φώτσης, Παπαλουκάς, Τσαρτσαρής, Ζήσης και Διαμαντίδης είχαν αγωνιστεί στον αγώνα του 2004, ενώ στο ρόστερ ήταν και ο Σπανούλης, ο οποίος όμως δεν είχε πάρει χρόνο συμμετοχής.

Η ιστορία που γράφτηκε με χρυσά γράμματα

Λίγες μέρες μετά θα γραφόταν ένα χρυσό κεφάλαιο στην ιστορία του Αργεντίνικου μπάσκετ και ένα ισχυρό χαστούκι για τους Αμερικανούς που τότε είχαν παραταχθεί δίχως τον Κόμπι Μπράιαντ. Μάλλον η ήττα στην Ιντιανάπολις και πάλι από τους Αργεντινούς δεν έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου στις Η.Π.Α. Δύο χρόνια λοιπόν αργότερα το ξαναέκαναν. Ο Γουέιντ, ο Ντάνκαν, ο Άιβερσον, ο 20άχρονος ΛεΜπρόν Τζέιμς και οι υπόλοιποι αστέρες των ΗΠΑ, υποκλίθηκαν στον Μανού Τζινόμπιλι ο οποίος εκείνο το βράδυ ήταν ασταμάτητος. Μια απίθανη παράσταση την οποία ολοκληρώνει με 29 πόντους, 9/13 σουτ, 3 ριμπάουντ και 4 ασίστ.

Αναμφίβολα, το κάζο στο ολυμπιακό τουρνουά του 2004, όταν ήρθε η συντριβή από το Πουέρτο Ρίκο (92-73) και ο μετέπειτα αποκλεισμός, ξανά από την Αργεντινή (σ.σ. μετέπειτα χρυσή ολυμπιονίκης), προστέθηκαν απλά στα λόγια του Τζινόμπιλι τότε περί «ελπίδας» για τους μικρούς έναντι στον «δυνάστη» που λέγεται ΗΠΑ. Ταυτόχρονα φούντωναν περαιτέρω οι συζητήσεις που είχαν αρχίσει το 2002, αναφορικά με το κατά πόσο χρειάζονται τα αστέρια του ΝΒΑ και όχι απλά παίκτες που αγωνίζονται σε αυτό για να υπάρξει «Dream Team».

Basketball / Maenner : Olympische Spiele Athen 2004 , Athen , 28.08.04
Finale : Italien – Argentinien ( ITA – ARG )
GOLD Team Argentinien
Foto:BONGARTS/Andreas Rentz

Ο τελικός και η επιβεβαίωση της κυριαρχίας

Επιστρέφοντας στο θέμα μας, η Αργεντινή αλλά και ο Τζινόμπιλι είχαν βρεθεί για τα καλά στο pick τους. Ύστερα από έναν τέτοιο αγώνα ο τελικός με τους Ιταλούς δύσκολα χανόταν. Σε εκείνο τον αγώνα για το χρυσό Τζινόμπιλι και Σκόλα ήταν οι απόλυτοι πρωταγωνιστές. Ο πρώτος με 16 και ο δεύτερος με 25 πόντους. Κρίνεται προτιμότερο όμως αυτόν τον αγώνα να τον πάρουμε από την αρχή.

Αν και χωρίς τον Φαμπρίτσιο Ομπέρτο στην πεντάδα (κάταγμα στο μετατάρσιο του χεριού), η Αργεντινή έδειξε από την αρχή του αγώνα αποφασισμένη να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο. Βασιζόμενη επιθετικά στους «συνήθεις ύποπτους», Μανού Τζινόμπιλι και Λουΐς Σκόλα, οι Αργεντινοί επέβαλαν γρήγορο ρυθμό και δεν δυσκολεύτηκαν «να τρυπήσουν» αλλεπάλληλα την ιταλική άμυνα, είτε με αιφνιδιασμούς, είτε από κοντά στο καλάθι. Συνεπώς, οι Ιταλοί βρέθηκαν από νωρίς πίσω στο σκορ και συνεχώς κυνηγούσαν. Μόνο ο Μπαζίλε μπήκε ζεστός, όπως αποδεικνύουν και τα δύο τρίποντα στο πρώτο δεκάλεπτο – που έληξε 23-16 υπέρ των Αργεντινών.

Οι Ιταλοί δεν κατάφεραν να συνέλθουν ούτε μετά τη διακοπή, επιτρέποντας στους Σκόλα και Τζινόμπιλι να ηγηθούν ενός σερί 7-0, με το οποίο η Αργεντινή οικοδόμησε διαφορά δώδεκα πόντων, 34-22 σε έναν τελικό που έμοιαζε μέχρι εκείνη τη στιγμή μονόλογος. Ουσιαστικά, οι Αργεντινοί ήταν οι απόλυτοι κυρίαρχοι υπερτερώντας της Ιταλίας σε όλους τους τομείς εκτός από τα σουτ τριών πόντων.

Αν εξαιρέσουμε φυσικά το τρίτο δεκάλεπτο όπου η Ιταλία κατάφερε να ανατρέψει μια εις βάρος της διαφορά 12 πόντων και να ισοφαρίσει. Η έξοδος του Τζινόμπιλι και η είσοδος του Γκαλάντα αποδείχτηκαν καταλυτικής σημασίας στην εξισορρόπηση του αγώνα. Ο Ιταλός διεθνής σέντερ έπαιξε πιο αποτελεσματικά απέναντι στον Σκόλα και τον Βολκοβίσκι και βοήθησε σημαντικά να γεφυρωθεί το κενό που χώριζε τις δύο ομάδες στον τομέα των ριμπάουντ. Το τέταρτο δεκάλεπτο ήταν επανάληψη των δύο πρώτων. Τζινόμπιλι, Σκόλα και Βολκοβίσκι έκαναν ότι ήθελαν στο παρκέ και έτσι οι Αργεντινοί στέφθηκαν χρυσοί ολυμπιονίκες.

Μετά το τέλος του αγώνα ο Τζινόμπιλι ανακηρύσσεται ως ο καλύτερος παίκτης του τουρνουά και στο βάθρο της απονομής βλέπει την Generación Dorada (χρυσή γενιά) του Αργεντίνικου μπάσκετ, να έχει καταφέρει αυτό που λέει και το όνομα της.

 

Τι εστί Μανού Τζινόμπιλι για την Αργεντινή

Κάνοντας λοιπόν αυτήν την μακριά ανασκόπηση της πορείας εκείνης της Εθνικής Αργεντινής, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε το τεράστιο impact που είχε ο Τζινόμπιλι στην ομάδα. Βοήθησε τα μέγιστα σε δημιουργία, εκτέλεση δίνοντας παράλληλα πολλά και στο αμυντικό κομμάτι. Ας μην σταθούμε όμως μόνο τότε.

-Το 2002 στην Ινδιανάπολη, Παγκόσμιο, ασημένιο, με ήττα στην παράταση ύστερα από κάτι εκπληκτικούς ηρωισμούς του Μποντιρόγκα προς το φινάλε.

-Το 2006 στην Ιαπωνία, Παγκόσμιο, 4η θέση, με ήττα στον πόντο από την Ισπανία στον ημιτελικό.

-Το 2008, στο Πεκίνο, Ολυμπιάδα, χάλκινο.

Αυτή η μεγάλη φουρνιά, με ηγέτη τον Τζινόμπιλι, κυριάρχησε στην καρδιά των ‘00s με εντυπωσιακό τρόπο, δίνοντας πάντα το ισχυρό παρών.

Ο μπασκετικός λαός της χώρας ασφαλώς έχει αναγνωρίσει και με το παραπάνω την αξία του. Κυρίως όμως γιατί οι Αργεντινοί είδαν στο πρόσωπό του τον ηγέτη στον οποίο δεν εξελίχθηκε ποτέ -σε επίπεδο εθνικών ομάδων- Λιονέλ Μέσι.  Εξάλλου, δεν ήταν και ο μοναδικός αφού ολόκληρο το NBA συνέχεια μιλούσε για έναν παίκτη αρκετά ευφυή και μεγάλη ηγετική προσωπικότητα.

Το κύκνειο άσμα του στην Εθνική ήρθε δυστυχώς για πολλούς στο Ρίο το 2016.  Η Αργεντινή αποκλείεται από τις ΗΠΑ στη φάση των 8. Έξω από το γήπεδο όμως δεν υπάρχει στεναχώρια. Οι Αργεντινοί το ρίχνουν στο τραγούδι. “Muchas Gracias al Manu, Nos diste la medalla, Nos diste la alegria, Lo qu’ hiciste en Atenas, No se  olvida en la Vida”. Ας μεταφράσουμε. “Σε ευχαριστούμε Μανού, μας έδωσες το μετάλλιο, μας έδωσες χαρά. Αυτό που έκανες στην Αθήνα, δεν θα το ξεχάσουμε στη ζωή μας”.

Προσωπικά, τον αγάπησα  μέσα από την Εθνική ομάδα όπως άλλωστε και τον Σκόλα και λιγότερο από τις εμφανίσεις του στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Η αγάπη του για το εθνόσημο είναι το ίδιο αγαπητή με την αντιληπτικότητα του μέσα στο γήπεδο. Ίσως δεν είναι τυχαίο που είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που έχουν  σταθεί για τόσο πολλά χρόνια στο μαγικό κόσμο του NBA.

 

Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα