Basket League

Υποστολή σημαίας

Τι και αν δεν είδαμε το δικό του Last Dance με τη φανέλα της εθνικής, τί και αν οι τελευταίες δύο σεζόν ήταν καταστροφικές από τους πολλούς τραυματισμούς αλλά και τον περιορισμένο του ρόλο στον Ολυμπιακό. Ο Βασίλης Σπανούλης αποσύρεται από την ενεργό δράση αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά και έχοντας αλλάξει για πάντα το ελληνικό μπάσκετ.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Στον αθλητισμό θα υπάρχουν πάντα οι άχαρες, ψυχρές και ανόμοιες συγκρίσεις. Τζόρντας ή Τζέιμς; Γιαννάκης ή Γκάλης; Διαμαντίδης ή Σπανούλης; Ποτέ δε θα δοθεί καμία απάντηση αφού τα δεδομένα που περιλαμβάνει κάθε δίλημμα είναι ατέλειωτα. Οι τίτλοι, οι πόντοι, η γενικότερη συνεισφορά στο άθλημα και τις ομάδες που αγωνίστηκαν, η κληρονομιά που αφήνουν πίσω τους και άλλα. Ο Βασίλης Σπανούλης έχει το σπουδαίο προνόμιο να εντυπωσιάζει σε όλα. Κάτοχος τριών τίτλων Ευρωλίγκας και μάλιστα ως MVP και στις τρεις, χρυσό σε Ευρωμπάσκετ, ασημένιο σε Μουντομπάσκετ, ατέλειωτοι εγχώριοι τίτλοι αλλά και κορυφαίο σκόρερ στην Ευρωλίγκα αλλά και γενικότερα στα ευρωπαϊκά κύπελλα και επιπλέον κορυφαίος πασέρ στην Ευρωλίγκα.

Οι αριθμοί και οι τίτλοι από μόνοι τους είναι ικανοί να τον χαρακτηρίσουν ως ένας από τους ελάχιστους που άγγιξαν τον.. ουρανό. Ταλαντούχος, με πολύ πείσμα και ατέλειωτες ώρες προπόνησης ήταν κάποια από τα μικρά (έως μεγάλα) μυστικά της επιτυχίας. Ωστόσο δεν μπορείς να φτάσεις στην κορυφή αν δεν είσαι φιλόδοξος και αν δε ρισκάρεις. Στην πρώτη του θητεία στον Παναθηναϊκό είχε γίνει ήδη ένας από τους νέους ηγέτες της ομάδας και το μέλλον έμοιαζε ολόλαμπρο. Πρωταγωνιστής σε μια ομάδα κυρίαρχο της Ευρώπης, με τον καλύτερο προπονητή της Ευρώπης να τον καθοδηγεί όλα έμοιαζαν ιδανικά. Αυτά δεν αρκούσαν, όμως, στον πολύ φιλόδοξο αυτό παίκτη. Το NBA ήταν η απόλυτη πρόκληση και δεν μπορούσε να μην αρπάξει την πρόκληση αυτή από τα μαλλιά. Ειδικά μετά την απίστευτη εμφάνιση του στο παιχνίδι κόντρα στις ΗΠΑ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006. Οι 22 πόντοι και οι 3 ασσίστ του Σπανούλη σε εκείνο το παιχνίδι τον σύστησαν με τον ιδανικότερο τρόπο στους Αμερικανούς ακόμα και αν τελικά η πορεία του στον μαγικό κόσμο του NBA δεν ήταν η ιδανικότερη.

Η επιστροφή του στον Παναθηναϊκό του έφερε όσα δεν είχε καταφέρει ως τότε. Μετά το νταμπλ του 2007-2008 ήρθε το τρεμπλ το 2008-2009 και μάλιστα με τον ίδιο να είναι ο απόλυτος MVP του τελικό κόντρα στην ΤΣΣΚΑ. Μια ομάδα όνειρα, με τους καλύτερους συμπαίκτες που θα μπορούσε να ονειρευτεί. Βέβαια, στο μυαλό του Βασίλη Σπανούλη δεν μπορούσε κανένας να είναι πιο μπροστά από τον ίδιο. Ο εγωισμός και η προσωπικότητα του δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι ο νέος ηγέτης του Παναθηναϊκού θα είναι ο Δημήτρης Διαμαντίδης και έτσι η λύση ήταν μονόδρομος, ο Ολυμπιακός.

Το σχίσμα μεταξύ πράσινων και κόκκινων έπιασε μυθικές διαστάσεις. Ο αγαπημένος της κερκίδας του Παναθηναϊκού ήταν ο νέος αρχηγός του Ολυμπιακού. Το μίσος των φίλων του Παναθηναϊκού προς το Σπανούλη ήταν ξεκάθαρο σε κάθε επίσκεψη του στο ΟΑΚΑ αλλά ο αρχηγός του Ολυμπιακού είχε αυτό που ήθελε. Μια ομάδα στην οποία ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής και όπως είχε πει ο ίδιος «μια ομάδα που ήταν μόνιμα δεύτερη και θα την έκανε πρώτη».

Η πρώτη του σεζόν στον Ολυμπιακό συνοδεύτηκε με την κατάκτηση του Κυπέλλου αλλά αυτό δεν ήταν το ιδανικότερο σενάριο για τον ίδιο. Υπήρχε πολύς δρόμος ακόμα. Η επόμενη χρονιά, όμως, έμοιαζε ονειρεμένη. Πρωτάθλημα για τον Ολυμπιακό μετά το μακρινό 1997 αλλά κυρίως το απόλυτο όνειρο στην Ευρώπη. Κατάκτηση της Ευρωλίγκα με έναν μαγικό τρόπο. Πρόκριση στο Final 4 της Κωνσταντινούπολης κόντρα σε όλα τα προγνωστικά και επιπλέον κατάκτηση του τροπαίου και πάλι κόντρα σε όλα τα προγνωστικά με το απίστευτο buzzer beater του Πρίντεζη. Ο Σπανούλης κατέκτησε τη δεύτερη του Ευρωλίγκα και πάλι ως MVP και το όνειρο του είχε γίνει πραγματικότητα. Πήρε μια ομάδα που λίγα χρόνια πριν παρέπαιε και την οδήγησε όχι μόνο στην κορυφή της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης.

Σαν να μην έφτανε αυτό, η επόμενη σεζόν ήταν ακόμα πιο μαγική. Με τον Ολυμπιακό κάτοχο μεν αλλά αουτσάιντερ δε, αρχικά ήρθε η πρόκριση στο Final 4 του Λονδίνου και μετά από μια απίστευτη ανατροπή κόντρα στην ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό ήταν η ώρα της Ρεάλ. Μετά από ένα δύσκολο πρώτο ημίχρονο ο Σπανούλης έβαλε τη σφραγίδα του στο δεύτερο μισό και «έστεψε» τον Ολυμπιακό πρωταθλητή Ευρώπης για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ένα κατόρθωμα που είχε κάνει μόνο η Μακάμπι το 2004 και το 2006 και παλιότερη η Γιουγκοπλάστιγκα την τριετία 1989-1991.

Η απόφαση του να φύγει κάποιος από την κορυφαία ομάδα της Ευρώπης, όπως ήταν ο Παναθηναϊκός στα τέλη του 2000’, και να πάει στον Ολυμπιακό, ο οποίος εκείνα τα χρόνια αγνοούσε κάθε είδους επιτυχία έμοιαζε με «αυτοκτονία». Ο Λαρισαίος γκαρντ, όμως, είχε τη βεβαιότητα πως θα πετύχει και τα κατάφερε. Στη συνέχεια κατέκτησε και άλλους εγχώριους τίτλους, όπως το πρωτάθλημα του 2015 και του 2016 (και μάλιστα με δύο απίστευτα buzzer beater στο ΟΑΚΑ στους τελικούς του 2016) αλλά κυρίως οδήγησε τον Ολυμπιακό στον τελικό της Ευρωλίγκας το 2015 και το 2017 σε μια εποχή που τα μπάτζετ των ξένων ομάδων είχαν ανέβει θεαματικά και που υπό φυσιολογικές συνθήκες το Final 4 έμοιαζε με μακρινό όνειρο για Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό.

Τα τελευταία δύο χρόνια ο Σπανούλης έμοιαζε να φθείρεται (φυσιολογικά) από το χρόνο και να χάνει τη θέση του στο βασικό σχήμα του Ολυμπιακού αλλά κυρίως να έχει πολλούς τραυματισμούς. Παρόλα αυτά δε σταμάτησε να καταρρίπτει ρεκόρ και να φτάνει στην κορυφή των σκόρερ αλλά και των πασέρ στην μεγαλύτερη ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση. Η λάμψη του δεν ήταν ίδια με πριν αλλά είχε καταφέρει να γράψει τη δική του χρυσή ιστορία και κυρίως να αλλάξει μια για πάντα το ελληνικό μπάσκετ. Ο Ολυμπιακός είχε ξεκινήσει την ανασύνταξη στα τέλη της δεκαετίας του 2000’ και ξόδευε πολλά εκατομμύρια σε σπουδαίους παίκτες όπως ο Κλέιζα, ο Τσίλντρες και ο Τεόντοσιτς. Του έλλειπε, όμως, ένας παίκτης σημείο αναφοράς που θα έπαιρνε στις πλάτες του την ομάδα. Κατά πάσα πιθανότητα ο Ολυμπιακός θα είχε καταφέρει να φτάσει σε κατάκτηση πρωταθλήματος και ίσως και ευρωπαϊκού και χωρίς τον Σπανούλη αλλά δε θα συνέβαινε τόσο άμεσα και ούτε θα υπήρχε αυτή η σταθερότητα που ακολούθησε.

Από την άλλη, ο Σπανούλης ως παίκτης θα ήταν όπως και να ‘χει ένας σπουδαίος παίκτης είτε έμενε στον Παναθηναϊκό είτε πήγαινε σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή ομάδα. Ο Ολυμπιακός, όμως, του έδωσε το χώρο και τη δυνατότητα να γίνει ο κορυφαίος και έτσι ήταν οι συνθήκες. Και ακόμα και αν καταξιώθηκε με την εθνική ομάδα και αν κατέκτησε μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ και Μουντομπάσκετ, το μοναδικό «βάρος» που ίσως να κουβαλάει είναι εκείνο το χαμένο τρίποντο κόντρα στην Αργεντινή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 που κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγούσε σε μετάλλιο. Αυτό ήταν ένα από τα ελάχιστα χαμένα buzzer beater του Σπανούλη και το μοναδικό μετάλλιο που δεν κατέκτησε στην καριέρα του. Άλλωστε πάντα οι θρύλοι έχουν και ένα μελανό σημείο στην καριέρα τους.

Βασίλη Σπανούλη θα σε ευχαριστούμε για πάντα για όλα τα συναισθήματα χαράς ή πίκρας μας προσέφερες!

Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα