Απόψεις

Τα παραδείγματα και το ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ!

 

Η πρόκληση του Προολυμπιακού τουρνουά από τις 29 Ιουνίου ως τις 4 Ιουλίου είναι τεράστια, είναι η μεγαλύτερη για την Εθνική που έχει γίνει συνώνυμο της επιτυχίας κατά περιόδους. Για το αν θα είναι μαζί με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο ή όχι, αυτό είναι μια άλλη ιστορία και ο χρόνος θα δείξει.

Του ΜΑΡΙΝΟΥ ΠΡΙΝΤΕΖΗ

Φυσικά η επίσημη αγαπημένη θα είναι… αστεράτη καθώς θα έχει στη διάθεσή της μεγάλα ονόματα του ευρωπαϊκού μπάσκετ, όπως ο Καλάθης, όπως ο Σλούκας, όπως ο Παπαπέτρου ενώ ενδεχομένως να είναι και ο Σπανούλης. Οι παραπάνω αράδες ήταν μια σημαντική παρένθεση που θα κλείσει προσωρινά διότι δεν είναι της παρούσης. Θα ανοίξει όμως πολύ σύντομα. Όταν θα έρθει η ώρα του σπουδαίου ραντεβού. Το ζουμί του συγκεκριμένου κειμένου έχει να κάνει με όσους έγραψαν για ένα χρόνο τη δική τους ιστορία στα γαλανόλευκα. Πιθανότατα μερικοί εξ’ αυτών να μην είχαν την δυνατότητα να το πράξουν. Να μην είχαν τη δική τους ευκαιρία.

Στο τελευταίο του ματς με την Εθνική (πιθανότατα) με την Λετονία, δέχθηκε τα εύσημα των συμπαικτών και του τιμ.

Εχω και έχουμε πει και γράψει αρκετές φορές πως πρέπει επιτέλους να αλλάξει αυτή η ιστορία με την ταυτόχρονη διεξαγωγή αγώνων εθνικών ομάδων και των παιχνιδιών της Ευρωλίγκα. Αυτή η ιστορία «πονάει» το άθλημα και βάζει στο κέντρο τους παίκτες. Λοιπόν εν μέσω αυτής της ιστορίας η Εθνική ομάδα είχε ένα «εμπόδιο». Να περάσει στο Ευρωμπάσκετ του 2022. Είχε προκριματικά στο δρόμο της τα οποία ολοκληρώθηκαν μετ’ εμποδίων ελέω COVID-19. Η προσπάθεια ξεκίνησε στις 21 Φλεβάρη του 2020 κόντρα στην Βουλγαρία (73-63) και ολοκληρώθηκε μετά από ένα χρόνο και μία ημέρα απέναντι στην Λετονία (97-94). Η Ελλάδα αγωνίστηκε και σε δύο «φούσκες» (Σαράγεβο, Ρίγα) και έκανε το καθήκον της. Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος έδωσε την ευκαιρία σε συνολικά 27 παίκτες να δείξουν τι μπορούν να κάνουν. Ελέω πολλών συνθηκών, άνοιξε το ροτέισον και πολύ καλά έκανε. Παίκτες όπως ο Δημήτρης και ο Γιάννης Αγραβάνης, ο Μάντζαρης, ο Καββαδάς, ο Σαλούστρος, ο Μουράτος, ο Χρυσικόπουλος, ο Χουγκάζ, ο Καράμπελας, ο Κατσίβελης, ο Γκίκας, ο Λούντζης, ο Αθηναίου, ο Παπαδάκης, ο Τολιόπουλος και όχι μόνο αυτοί, έδωσαν τη ψυχή τους. Απαντες τίμησαν και με το παραπάνω τα γαλανόλευκα έστω και αν δεν είχαν την απαιτούμενη – χρονικά – προετοιμασία ώστε να «δέσουν».

Ναι, δεν τον ανέφερα παραπάνω, αλλά είχα λόγο, αν αναρωτιέστε. Θα μου επιτρέψετε να κάνω ιδιαίτερη μνεία πάνω στο πρόσωπό του. Βαγγέλης Μαργαρίτης. Έναν από τα καλύτερα παιδιά του χώρου που κοσμεί με την παρουσία του το άθλημα, με την αυταπάρνησή του, με τη δουλειά που ρίχνει στο παρκέ. Ο διεθνής φόργουορντ του ΠΑΟΚ πάλεψε και στα 35 του χρόνια φόρεσε αυτή τη τεράστια, τη «βαριά» φανέλα. Ισως να το άξιζε και νωρίτερα. Του δόθηκε και το χρίσμα του αρχηγού. Σε κάθε πρόσκληση ήταν πάντα εκεί. Εδινε το παρών. Ισως να ζούσε το δικό του όνειρο. Φυσικά τίποτα δεν του χαρίστηκε. Κέρδισε μια θέση στο ρόστερ επάξια και από το πρώτο λεπτό που πέρασε στο παρκέ μέχρι το τελευταίο που αγωνίστηκε με την Λετονία πάλευε σαν να έπαιζε τελικό. Αναμφίβολα η παρουσία του είναι παράδειγμα προς μίμηση. Στις 24 Νοεμβρίου του 2017 πήρε – επίσημα – το βάπτισμα του πυρός σε εκείνο το αλησμόνητο παιχνίδι της Εθνικής με την Μεγάλη Βρετανία με την τρίποντη «βόμβα» του Αθηναίου στην παράταση (για τα προκριματικά του Παγκοσμίου του 2019). Εκτοτε και για 4 χρόνια έδινε τον καλύτερό του εαυτό. «Αν κάποιος δουλεύει σκληρά και το πιστεύει, ποτέ δεν είναι αργά για να πετύχει τον στόχο που έχει βάλει. Αυτή είναι η αλήθεια. Νομίζω ότι αυτός ο πιο σωστός τρόπος προσέγγισης για τα νέα παιδιά σε όλη τη διάρκεια της καριέρα τους» είχε ξεστομίσει πριν από μερικά χρόνια. Και είχε δίκιο. Ο στόχος και οι φιλοδοξίες δεν έχουν χρονικό όριο. Δεν έχουν ηλικία. Κυρίες και κύριοι, ο Βαγγέλης Μαργαρίτης… απλά!

 

 

Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα