Απόψεις

Παρούσες κόντρα σε όλους και σε όλα

Οι συγκυρίες όχι μόνο δεν ήταν ευνοϊκές αλλά το αντίθετο μάλιστα. Σε ένα πρωτάθλημα που έχει διακοπεί και που η πλειοψηφία της εθνικής ομάδας είναι εκτός φόρμας και εκτός αγωνιστικής δράσης δεν μπορείς να περιμένεις υπερβάσεις. Εδώ που τα λέμε, με τέτοια δεδομένα όχι μόνο οι υπερβάσεις αλλά και τα φυσιολογικά δυσκολεύουν.

Σε φυσιολογικές συνθήκες, η πρόκριση της εθνικής γυναικών στο Ευρωμπάσκετ δεν θα ήταν έκπληξη. Η ομάδα βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο ωστόσο το ταλέντο και η ποιότητα στην εθνική ομάδα άφηνε υποσχέσεις. Στα πρώτα παιχνίδια των προκριματικών η εθνική είχε την ατυχία να στερηθεί τις υπηρεσίες της Πηνελόπης Παυλοπούλου, της Άννα Σπυριδοπούλου και της Κατερίνα Σωτηρίου αλλά ακόμα και έτσι τα αποτελέσματα έδιναν υποσχέσεις για την ελληνική ομάδα.

Από τα πρώτα παιχνίδια των προκριματικών μέχρι τα δύο τελευταία μεσολάβησαν πολλά. Παυλοπούλου, Σπυριδοπούλου και Σωτηρίου επέστρεψαν αλλά αυτό που είχε να αντιμετωπίσει η ομάδα στους αγώνες του Φεβρουαρίου ήταν μεγαλύτερο και δυσκολότερο. Η Ισλανδία και η Βουλγαρία έμοιαζαν βατοί αντίπαλοι αλλά εφόσον η Σλοβενία είχε εξασφαλίσει την πρωτιά στον όμιλο η δεύτερη έμπλεκε την Ελλάδα σε ισοβαθμίες και διαφορά πόντων. Πως όμως μπορείς να κάνεις τόσο ανταγωνιστική μια ομάδα που οι περισσότερες αθλήτριές της είναι ανενεργές εδώ και 3 μήνες;

Το ελληνικό πρωτάθλημα σταμάτησε και μαζί του οι Ελληνίδες που έπαιζαν σε ομάδες της Α1 έμειναν εκτός παρκέ για μεγάλο διάστημα. Με λειψές προπονήσεις, χωρίς αγωνιστικό ρυθμό και επιπλέον το ρίσκο των τραυματισμών, οι διεθνής μας μπήκαν στο παρκέ στους αγώνες με την Ισλανδία και τη Βουλγαρία και έβαλαν ένα αόρατο «μηχανάκι» να δουλεύει μέσα τους, σαν μια γεννήτρια που παρήγαγε επιπλέον θέληση, αυτοπεποίθηση και αγωνιστικό εγωισμό. Η επιβλητική εμφάνιση κόντρα στην Ισλανδία με 58–95 έδινε μία τελευταία ευκαιρία και τα κορίτσια του Βασίλη Μασλαρινού δεν την άφησαν να πάει χαμένη.

Η νίκη με 18 πόντους διαφορά κόντρα στη Βουλγαρία ήταν ο μοναδικός δρόμος για την πρόκριση. Και ναι! Η ομάδα τα κατάφερε. Και τα κατάφερε γιατί πάλεψε μέχρι το τέλος, γιατί κυνήγησε κάθε φάση, κάθε ριμπάουντ και κάθε βολή που της δόθηκε. Μπορεί το καλάθι και φάουλ της Φασούλα να «σφράγισε» την πρόκριση αλλά το μπάσκετ είναι ένα άθλημα που πρέπει να σκοράρεις από την αρχή μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Οι αθλήτριες που δεν είχαν παίξει μπάσκετ σχεδόν τρεις μήνες φόρεσαν τη φανέλα με το εθνόσημο και ξαφνικά όλα τα στραβά και ανάποδα που έζησαν εν μέσω καραντίνας έμειναν για λίγο πίσω, για χάρη της εθνικής ομάδας. Σαφώς και η συνεισφορά των κοριτσιών που αγωνίζονται στο εξωτερικό ήταν υπερπολύτιμη επίσης. Αλλά το πάθος και η μαχητικότητα αυτού του συνόλου έκαναν τη διαφορά.

Σε μια χώρα που θαμπωνόμαστε μόνο από τα μετάλλια και τις διακρίσεις στις μεγάλες διοργανώσεις καλό είναι να χειροκροτήσουμε και όλες τις δύσκολες προσπάθειες που χρειάστηκαν πριν έρθει η διάκριση. Και μπορεί το γυναικείο μπάσκετ να μένει στην αφάνεια αλλά ας κρατήσουμε υπόψιν τα ονόματα των αθλητριών που κατάφεραν τη σπουδαία αυτή πρόκριση: Χριστινάκη, Νικολοπούλου, Παυλοπούλου, Σπανού, Σπυριδοπούλου, Φασούλα, Γέμελος, Σωτηρίου, Σταμολάμπρου αλλά και ο κόουτς Μασλαρινός.

Φόρτωση....

Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σου στο site μας. Αποδοχή Περισσότερα